บทที่ 71 ค่าสถานะเพิ่มขึ้น เจตจำนงแห่งโลกตื่นจากการหลับใหล

บริเวณรอบอำเภอจิ้งหยุน

หลังจากที่หยางฝานได้ปลดปล่อยกระบวนท่าหมัดที่ทรงพลังเกินกว่าระดับของตนเองไปแล้ว เขาก็รู้สึกเหนื่อยล้าถึงขีดสุด

เขาจึงรีบหาถ้ำที่มิดชิดเพื่อพักผ่อนโดยเร็วที่สุด หลังจากกินอาหารประทังความหิวอย่างตะกละตะกลามเสร็จสิ้น เขาก็จมดิ่งเข้าสู่ห้วงนิทราในทันที

เมื่อความมืดมิดเข้าปกคลุมอีกครั้ง

หยางฝานจึงค่อย ๆ ลืมตาตื่นขึ้นมา

เขาโผล่หน้าออกมาจากเต็นท์ มองออกไปนอกถ้ำที่มืดสนิทด้วยความรู้สึกพูดไม่ออก "นี่ฉันหลับไปนานขนาดนี้เลยเหรอเนี่ย?"

เขาลองขยับแขนขาดู พบว่ากล้ามเนื้อยังคงมีอาการอ่อนเปลี้ยอยู่บ้าง และจิตใจก็ยังรู้สึกล้าเพียงเล็กน้อย

เห็นได้ชัดว่าร่างกายยังฟื้นฟูได้ไม่เต็มที่

หยางฝานส่ายหัวไปมา "หมัดนี้ถึงจะทรงพลังมากก็จริง แต่หลังจากนี้คงต้องระวังให้มากขึ้น จะทำสุ่มสี่สุ่มห้าแบบนี้ไม่ได้อีกแล้ว"

"จ๊อก... จ๊อก..."

เสียงท้องร้องดังขึ้นอีกครั้ง

เขาลูบหน้าท้องตนเองพลางทำสีหน้าจนปัญญา "กินแล้วก็นอน นอนแล้วก็กิน ตอนนี้ฉันจะกลายเป็นหมูเข้าไปทุกทีแล้ว"

หยางฝานจัดเตรียมโต๊ะอาหารอย่างคล่องแคล่ว ในขณะที่กำลังจะเริ่มลงมือรับประทานอาหารเย็น เขาก็สัมผัสได้ถึงความผิดปกติบางอย่าง

เขารีบตรวจสอบในใจทันทีว่า "ค่าสถานะ"

ตัวอักษรเสมือนจริงปรากฏขึ้นวูบหนึ่ง

ค่าสถานะ ค่าร่างกาย: 18.9 ค่าพลังจิต: 20.8

หยางฝานรู้สึกประหลาดใจไม่น้อย "ค่าร่างกายเพิ่มขึ้น 0.3 แต้ม ส่วนค่าพลังจิตเพิ่มขึ้น 0.2 แต้ม มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?"

เขาครุ่นคิดกับตัวเอง "หรือเป็นเพราะหมัดนั้นมันก้าวข้ามขีดจำกัดเดิมของร่างกายไป ค่าสถานะถึงได้พัฒนาตามขึ้นมา?"

อย่างไรก็ตาม แม้การที่ค่าสถานะเพิ่มขึ้นจะเป็นเรื่องดี แต่เขาไม่คิดจะใช้วิธีนี้บ่อยนัก

เพราะการโจมตีที่เกินขีดจำกัดของร่างกายย่อมมีความเสี่ยงแฝงอยู่เสมอ

ในเมื่อสามารถเพิ่มแต้มได้อย่างมั่นคงและปลอดภัย แล้วจะเอาตัวไปเสี่ยงทำไมกัน?

หยางฝานนำกับข้าวหลายอย่างที่เขาปรุงไว้เองจากบ้านออกมาตั้งโต๊ะ พร้อมหม้อหุงข้าวไฟฟ้าและเบียร์เย็น ๆ หนึ่งขวด ก่อนจะเริ่มทานอาหารเย็นอย่างมีความสุข

เขาคีบเนื้อวัวขึ้นมาชิมคำหนึ่งแล้วพยักหน้าอย่างพอใจ "พอค่าสถานะเพิ่มขึ้น ฝีมือการทำอาหารก็ดูจะเก่งขึ้นตามไปด้วยแฮะ"

เมื่อก่อนเขาเคยคิดว่าทักษะการทำอาหารอย่างการสะบัดกระทะหรือการใช้มีดเป็นเรื่องที่ต้องฝึกฝนอย่างหนัก

แต่ตอนนี้เขากลับรู้สึกว่ามันง่ายดายอย่างยิ่ง เพียงแค่ได้เห็นเพียงครั้งเดียว ร่างกายก็จะจดจำเทคนิคการออกแรงได้อย่างเป็นธรรมชาติ

หลังจากที่เขาเปิดใช้งานพลังพิเศษกิ่งก้านทองแดงคราวก่อน จนค่าร่างกายพุ่งสูงขึ้นมหาศาล เขาได้ลองทดสอบบางอย่างในบ้าน

เพียงแค่ถือมีดทำครัว เขาก็สามารถซอยมันฝรั่งให้เป็นเส้นเล็กบางเท่าเส้นผมได้อย่างง่ายดาย

สิ่งนี้พิสูจน์ให้เห็นว่าความสามารถในการควบคุมร่างกายของเขาพัฒนาขึ้นอย่างก้าวกระโดด

นอกจากนี้ ประสาทสัมผัสในการรับรสของเขาก็แม่นยำขึ้นมาก ฝีมือการทำอาหารจึงก้าวล้ำไปอีกขั้นโดยปริยาย

หลังจากอิ่มหนำสำราญแล้ว

หยางฝานจึงเปิดการเชื่อมโยงทางจิตวิญญาณเพื่อเรียกเจ้าตาเข็ม เหยี่ยวเพเรกรินมาหา

"กรู๊ว!"

เหยี่ยวเพเรกรินพาเจ้านายทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้าดุจลูกศรที่พุ่งออกจากแหล่ง

เวลาสี่ทุ่มตรง

หยางฝานกลับถึงบ้านโดยสวัสดิภาพ หลังจากอาบน้ำอย่างรวดเร็วเขาก็ล้มตัวลงนอนทันที

เนื่องจากร่างกายสูญเสียพลังงานไปมาก เขาจึงต้องการการนอนหลับที่ยาวนานกว่าปกติเพื่อฟื้นฟู

กลางดึกสงัด

หยางฝานสะดุ้งตื่นขึ้นมาอย่างกะทันหัน

เขาลุกขึ้นนั่งพลางขมวดคิ้วแน่น "ทำไมฉันถึงรู้สึกเหมือนกำลังจะมีเรื่องอะไรเกิดขึ้นนะ?"

ขณะที่เขากำลังสวมรองเท้าเพื่อจะไปห้องน้ำ เขาก็สัมผัสได้ถึงแรงสั่นสะเทือนใต้ฝ่าเท้า

เขาชะงักไปครู่หนึ่งด้วยความตกใจ "แผ่นดินไหวเหรอ?"

แรงสั่นสะเทือนนั้นแผ่วเบามากจนคนธรรมดาอาจไม่รู้สึกตัว

แต่ด้วยประสาทสัมผัสที่เฉียบคมของเขา เขาจึงรับรู้ได้อย่างชัดเจน

หยางฝานเริ่มกังวล "นี่จะไม่ใช่สัญญาณเตือนก่อนเกิดแผ่นดินไหวครั้งใหญ่ใช่ไหมเนี่ย?"

ในยามที่ภัยพิบัติต่าง ๆ เกิดขึ้นไม่เว้นแต่ละวัน การเกิดแผ่นดินไหวรุนแรงไม่ใช่เรื่องที่เป็นไปไม่ได้

แม้ว่าที่ราบลุ่มแม่น้ำสามสายซึ่งเป็นที่ตั้งของเมืองหลินเจียงจะไม่เคยมีประวัติแผ่นดินไหวครั้งใหญ่มาก่อน แต่ในยามที่โลกเกิดการเปลี่ยนแปลงขนานใหญ่เช่นนี้ ใครจะไปรับประกันได้?

"ตึก!"

มีเสียงดังมาจากชั้นบน

เห็นได้ชัดว่าจ้าวเสี่ยวอิ่งเองก็สะดุ้งตื่นขึ้นมาเช่นกัน

หยางฝานเงยหน้าขึ้นมองเพดาน "ทั้งที่ยังไม่ได้ปลุกพลังพิเศษ แต่ประสาทสัมผัสกลับเฉียบไวขนาดนี้ ดูท่าพลังที่แม่สาวขายาวจะปลุกขึ้นมาคงไม่ธรรมดาแน่ ๆ"

เขายกยิ้มที่มุมปาก "ดีเลย! ในอนาคตเธอจะเป็นสายลับที่ยอดเยี่ยมมาก"

ยิ่งจ้าวเสี่ยวอิ่งแข็งแกร่งขึ้นเท่าไหร่ ตำแหน่งในกองกำลังจิ่วโจวของเธอก็จะยิ่งสูงขึ้น และเขาก็จะได้รับข้อมูลข่าวสารจากเธอมากขึ้นตามไปด้วย

หลังจากทำธุระส่วนตัวเสร็จ หยางฝานก็นอนไม่หลับอีก เขาจึงเดินไปที่หน้าต่างแล้วมองออกไปข้างนอก

ทั่วทั้งหมู่บ้านเงียบสงัดและมืดมิด

คนธรรมดาที่สัมผัสถึงแผ่นดินไหวไม่ได้ยังคงนอนหลับสบายอยู่

"อื้ม..."

แรงสั่นสะเทือนยังคงเกิดขึ้นเป็นระยะ

ทว่าหยางฝานกลับเริ่มสัมผัสได้ถึงบางอย่างที่ต่างออกไป "ทำไมฉันถึงรู้สึกเหมือนมีเสียงบางอย่างกำลังเรียกหาฉันอยู่กันนะ?"

เขานิ่งฟังอยู่ครู่หนึ่ง สีหน้าก็ยิ่งทวีความประหลาดใจ "มีการเรียกหาอยู่จริง ๆ ด้วย"

แต่มันไม่ใช่เสียงเรียกที่ได้ยินผ่านหูตามปกติ

ทว่ามันเป็นเสียงที่ดังก้องกังวานอยู่ในส่วนลึกของดวงวิญญาณ

หยางฝานเงยหน้ามองท้องฟ้ายามค่ำคืนพลางทอดถอนใจ "โลกใบนี้ชักจะเริ่มผิดเพี้ยนไปทุกทีแล้วสิ"

ที่ชั้นบน

จ้าวเสี่ยวอิ่งเองก็กำลังเหม่อมองท้องฟ้าอยู่เช่นกัน

เธอเองก็มีความกังวลอยู่ลึก ๆ "หวังว่าคงจะไม่เกิดแผ่นดินไหวครั้งใหญ่นะ"

แม่สาวขายาวพึมพำกับตนเองเงียบ ๆ "ขอให้ครอบครัวปลอดภัย ขอให้ต้าเซี่ยสงบสุข"

เธอก้มมองลงไปที่ชั้นล่างแวบหนึ่ง "และหวังว่าเจ้าของร้านขายปลาคนนั้นจะปลอดภัยด้วยนะ"

เมืองซั่งจิง ภายในฐานทัพลับ

นายพลโหลวนำข่าวสารใหม่มาแจ้งอีกครั้ง

เดิมทีนางเงือกตกลงว่าจะพบนายพลโหลวเพียงวันละหนึ่งครั้งเท่านั้น

แต่หลังจากที่เธอพบผู้มีพลังพิเศษที่มีแนวโน้มว่าจะเป็นผู้ครอบครองยอดสมบัติล้ำค่า เธอจึงอนุญาตเป็นกรณีพิเศษว่า หากเกิดสถานการณ์ฉุกเฉินในต้าเซี่ย นายพลโหลวสามารถมาปรึกษาเธอได้ทันที

"ซ่า..."

ผิวน้ำเกิดระลอกคลื่น

ใบหน้าที่งดงามราวกับภาพวาดค่อย ๆ โผล่พ้นน้ำออกมา

นางเงือกหาวออกมาหวอดหนึ่ง "ท่านนายพลโหลว มีเรื่องใหญ่เกิดขึ้นอีกแล้วเหรอคะ?"

นายพลโหลวพยักหน้า "คุณหนูเจียน่า ขออภัยที่มารบกวนยามวิกาลครับ"

เขากล่าวด้วยสีหน้าเคร่งเครียด "ผมเพิ่งได้รับรายงานจากหน่วยงานความมั่นคงว่า พื้นที่ส่วนใหญ่ทั่วโลกเกิดแผ่นดินไหวขึ้นพร้อม ๆ กัน"

"ที่น่าแปลกที่สุดคือ ขนาดของแผ่นดินไหวเหล่านี้ส่วนใหญ่อยู่ที่ระดับสามหรือต่ำกว่านั้น ความเสียหายจึงไม่มากนัก"

"แต่พวกเรากังวลมากว่า แผ่นดินไหวที่แผ่กระจายเป็นวงกว้างขนาดนี้ อาจจะเป็นสัญญาณเตือนก่อนเกิดแผ่นดินไหวครั้งมหาศาล"

นายพลโหลวเอ่ยถาม "คุณหนูเจียน่า ท่านมีความคิดเห็นอย่างไรครับ?"

นางเงือกครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะถามกลับว่า "จุดที่เกิดแผ่นดินไหว ล้วนเป็นพื้นที่ที่มีประชากรหนาแน่นใช่ไหมคะ?"

นายพลโหลวชะงักไปครู่หนึ่ง "ผมจะรีบให้คนตรวจสอบเดี๋ยวนี้ครับ"

ไม่นานนัก ผลลัพธ์ก็ออกมา

นายพลโหลวกล่าวด้วยน้ำเสียงตกตะลึง "ศูนย์กลางของแผ่นดินไหวเกือบทั้งหมด ล้วนเป็นเมืองที่มีประชากรมากกว่าสองล้านคนครับ"

นางเงือกยิ้มออกมาอย่างงดงาม "ดูเหมือนข้อสันนิษฐานของฉันจะถูกต้องนะคะ"

เธอหยุดเว้นช่วงเล็กน้อยแล้วเน้นย้ำเสียง "เจตจำนงแห่งโลกของดาวชางหลาน ในที่สุดก็ตื่นจากการหลับใหลแล้วค่ะ"

นายพลโหลวทำหน้ามึนงง "เจตจำนงแห่งโลกคืออะไรครับ?"

นางเงือกอธิบายว่า "ในทุกโลกอารยธรรม ย่อมมีเผ่าพันธุ์หลักที่เป็นผู้สร้างอารยธรรมนั้นขึ้นมา"

"สำหรับดาวชางหลาน เผ่าพันธุ์หลักย่อมหมายถึงชาวชางหลานทุกคน เจตจำนงแห่งโลกสามารถอธิบายได้ว่าเป็นผลรวมของจิตใต้สำนึกของมนุษย์ทุกคนบนโลกใบนี้"

"แน่นอนว่านี่เป็นเพียงการอธิบายแบบง่าย ๆ เพื่อให้เข้าใจได้เบื้องต้นเท่านั้น ความจริงมันซับซ้อนกว่านั้นมากค่ะ"

นายพลโหลวตั้งใจฟังอย่างยิ่ง

นางเงือกกล่าวต่อ "เมื่อดาวชางหลานตกลงสู่โลกปฐมกาล เจตจำนงแห่งโลกจะได้รับผลกระทบจากกฎเกณฑ์ดั้งเดิมจนเกิดจิตสำนึกที่เป็นอิสระขึ้นมา นี่คือแก่นแท้ของการตื่นจากการหลับใหลค่ะ"

"การใช้เวลาประมาณหนึ่งปีกว่าจะตื่นขึ้นมา ถือว่าเป็นระดับเฉลี่ยของโลกอารยธรรมขนาดกลางทั่วไปค่ะ"

นายพลโหลวซักไซ้ต่อ "แล้วแผ่นดินไหวพวกนั้นหมายถึงอะไรครับ?"

นางเงือกยิ้มตอบ "นั่นคือวิธีที่เจตจำนงแห่งโลกของดาวชางหลาน ใช้สื่อสารข้อมูลกับพวกคุณชาวชางหลานค่ะ"

นายพลโหลวเข้าใจในทันที "มิน่าล่ะ ศูนย์กลางแผ่นดินไหวถึงเป็นเมืองใหญ่ที่มีคนหนาแน่น"

การทำให้เกิดแผ่นดินไหวในที่ที่มีคนเยอะ ๆ ย่อมเป็นวิธีที่ส่งต่อสารได้อย่างมีประสิทธิภาพที่สุด

นายพลชราเอ่ยถามต่ออย่างนอบน้อม "คุณหนูเจียน่า แล้วเราจะรับสารจากเจตจำนงแห่งโลกได้อย่างไรครับ?"

นางเงือกส่ายหัวไปมา "เรื่องนี้ฉันช่วยไม่ได้ค่ะ มีเพียงผู้แข็งแกร่งในหมู่พวกคุณชาวชางหลานเท่านั้นที่จะทำได้"

เธอกล่าวเสริมว่า "ตามประสบการณ์ของอารยธรรมมิก้า ระดับพลังต้องไปถึงขั้นนักรบเสียก่อน ถึงจะสามารถสัมผัสถึงเสียงเรียกของเจตจำนงแห่งโลกได้ค่ะ"

นายพลโหลวทอดถอนใจออกมา

เมืองหลินเจียง หมู่บ้านเยวี่ยวาน

หยางฝานนิ่งฟังเสียงเรียกอยู่นาน จนเริ่มจับใจความได้มากขึ้น

เขาหันไปมองทางทิศเหนือ "ทำไมฉันรู้สึกว่า เสียงเรียกมันมาจากทางตอนเหนือของต้าเซี่ยกันนะ? ที่นั่นมันมีอะไรอยู่กันแน่?"

ทว่าการรับรู้ของเขายังคงพร่าเลือนเกินไป ต่อให้เขาอยากจะออกตามหา ก็ไม่รู้จะเริ่มจากตรงไหน

ผ่านไปครึ่งชั่วโมง

แรงสั่นสะเทือนในที่สุดก็สงบลง

หยางฝานหาวออกมาวอดหนึ่ง ก่อนจะเดินกลับเข้าห้องนอนไปนอนต่ออย่างสบายอารมณ์