บทที่ 70 ปลดปล่อยการโจมตีระดับอัศวิน

"ฟู่~"

หยางฝานปรับจังหวะการหายใจของเขา ให้สอดประสานกับท่วงทำนองที่แปลกประหลาดบางอย่าง

นี่คือหนึ่งในผลลัพธ์จากการศึกษารูปแบบดวงดาวปฐมกาลในช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมา

แม้จะเป็นเพียงเคล็ดวิชาที่ยังไม่สมบูรณ์ แต่เขาก็พบว่ามันมีผลลัพธ์ที่น่าอัศจรรย์ในการกระตุ้นศักยภาพที่ซ่อนอยู่

แม้ปัจจุบันจะยังไม่สมบูรณ์แบบ แต่เขาตั้งใจจะทดลองใช้ดูในตอนนี้

"ฟู่~"

การหายใจของหยางฝานเริ่มรัวเร็วขึ้น ร่างกายค่อย ๆ ร้อนผ่าวราวกับมีเปลวไฟแผดเผาอยู่ภายใน

เขาพยายามรวบรวมพลังจิตทั้งหมด เพื่อเฝ้าสังเกตและจำลองรอยประทับดวงดาวในห้วงความคิด

เมื่อเวลาผ่านไป

หยางฝานรู้สึกว่าร่างกายยิ่งร้อนแรงขึ้นเรื่อย ๆ ในขณะที่สมองกลับเย็นยะเยือกขึ้นทุกที

นี่คือสภาวะแห่งน้ำแข็งและไฟที่ดำรงอยู่ร่วมกัน

ห้าวินาทีต่อมา

รอยประทับดวงดาวในห้วงความคิดของเขาพลันสว่างวาบขึ้นมาทันที

ในขณะเดียวกัน

ราวกับก้าวข้ามขีดจำกัดบางอย่าง หรือเหมือนมีกำแพงที่มองไม่เห็นพังทลายลง

กระแสความเย็นและดวงไฟเริ่มไหลมารวมกัน

ความร้อนรุ่มและความเย็นยะเยือกหายไป ถูกแทนที่ด้วยกระแสความอบอุ่นที่อ่อนโยนจนยากจะบรรยาย

หยางฝานยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย: "เป็นไปตามที่คาดไว้ เคล็ดวิชานี้สามารถหลอมรวมพลังของร่างกายและจิตวิญญาณเข้าด้วยกันได้จริง ๆ"

เขาสัมผัสได้ทันทีว่า ภายในร่างมีพลังมหาศาลประดุจระเบิดพุ่งพล่านขึ้นมา

เขายังเกิดความรู้สึกประหลาดที่ว่า "ตนเองสามารถต่อยตึกทั้งหลังให้พังพินาศได้ด้วยหมัดเดียว"

หยางฝานจ้องเขม็งไปยังภูเขาลูกเล็กพลางแค่นเสียงเบา: "แกคิดว่าหลบอยู่ใต้ดินแล้วฉันจะทำอะไรไม่ได้งั้นเหรอ?"

ด้วยพลังสัมผัสจากวิญญาณเร้น เขาพอจะระบุตำแหน่งของแมลงปฐพีได้ลาง ๆ

หนึ่งร้อยสี่สิบกว่าเมตร!

อีกฝ่ายดูเหมือนจะอยู่ในสภาวะคล้ายการจำศีล หัวใจเต้นแผ่วเบาอย่างยิ่ง

หากอัตราวิวัฒนาการยังอยู่ที่ 1% เขาไม่มีทางสัมผัสได้แน่นอน

แต่นี่นังไม่เพียงพอ

การจะโจมตีแมลงปฐพีให้แม่นยำผ่านชั้นดินและหินที่หนาขนาดนี้ จำเป็นต้องมีความละเอียดมากกว่านี้

หยางฝานตั้งจิตเพียงครู่

แบ่งกระแสความอบอุ่นสายหนึ่งพุ่งเข้าสู่พลังจิต

"วูบ!"

เกิดเสียงดังขึ้นในหัว พร้อมความรู้สึกเจ็บแปลบเหมือนถูกเข็มแทง

วินาทีถัดมา

สายตาของหยางฝานพร่ามัวไปชั่วครู่ ก่อนจะกลับมาแจ่มชัดยิ่งกว่าเดิม

มันคือความชัดเจนที่ผิดธรรมดา

โลกทั้งใบดูมีชีวิตชีวาขึ้นมาทันที

จากเดิมที่เหมือนมองโลกผ่านกระจกฝ้า ตอนนี้กระจกฝ้านั้นถูกยกออกไปแล้ว

เขาสามารถมองเห็นละอองฝุ่นที่ลอยอยู่ในอากาศ ได้ยินเสียงกระแสลมแผ่วเบาที่พัดผ่านป่า และมองเห็นลวดลายเล็กละเอียดบนผิวไม้

"เจอตัวแล้ว!"

หยางฝานพึมพำเสียงเบา

หนึ่งร้อยสี่สิบสามจุดหกเมตร!

เขาสัมผัสได้ว่าอีกฝ่ายขดตัวกลมเหมือนตัวนิ่ม

ในตอนนั้นเอง

แมลงปฐพีดูเหมือนจะรับรู้ถึงมหันตภัยที่กำลังคืบคลานมา มันขยับตัวเล็กน้อยราวกับกำลังจะตื่นจากการจำศีล

"ตอนนี้แหละ!"

หยางฝานก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าวใหญ่โดยไม่ลังเล แล้วชกหมัดออกไปกลางอากาศมุ่งเป้าไปที่แมลงปฐพีโดยตรง

เขาไม่ได้คิดว่าหมัดนี้จะได้ผลหรือไม่ หรือจะชกโดนไหม เขาส่งพลังออกไปตามสัญชาตญาณล้วน ๆ

หากจะพูดให้ดูดี นี่คือสภาวะที่จิตและกายประสานกันเป็นหนึ่ง

แต่ถ้าพูดให้ตรงจุด นี่คือการมั่วซั่วตามใจฉันแท้ ๆ

"ปัง!"

เสียงระเบิดดังขึ้นกลางอากาศ

ที่ประหลาดที่สุดคือ แสงสว่างโดยรอบดูเหมือนจะหม่นลงชั่วครู่ ราวกับพลังงานบางอย่างถูกสูบออกไปจนหมดสิ้น

หยางฝานรู้สึกว่ากระแสความอบอุ่นในร่างอันตรธานหายไป ดูเหมือนมันจะถูกปลดปล่อยออกไปพร้อมกับหมัดนี้

ทั่วทั้งร่างของเขาชุ่มไปด้วยเหงื่อในพริบตา ราวกับเพิ่งถูกตักขึ้นมาจากน้ำ กล้ามเนื้อทุกส่วนอ่อนเปลี้ยเพลียแรงอย่างถึงที่สุด

นี่คืออาการของร่างกายที่ใช้พละกำลังเกินขีดจำกัด

เขายังรู้สึกเหนื่อยล้าทางจิตใจอย่างรุนแรง ราวกับอดนอนติดต่อกันมาสิบวันสิบคืน

ทว่าหยางฝานกลับเผยรอยยิ้มอย่างมีความสุขออกมา

"เป๊าะ!"

เขาได้ยินเสียงแตกหักเบา ๆ ดังออกมาจากใจกลางภูเขา

แมลงปฐพีตายแล้ว

หยางฝานปาดเหงื่อบนหน้าผากพลางยิ้มอย่างภาคภูมิ: "ซ่อนอยู่ลึกแค่ไหนแล้วยังไง สุดท้ายก็โดนฉันชกตายอยู่ดีไม่ใช่เหรอ?"

เขาก้มมองมือขวาของตนเองด้วยความตื่นเต้น: "หมัดเมื่อครู่ เหมือนจะก้าวข้ามระดับพลังเดิมของฉันไปไกลโขเลยแฮะ"

แต่หมัดนี้ก็ต้องจ่ายค่าตอบแทนมหาศาล

นั่นคือ — พละกำลังและพลังจิตถูกเผาผลาญจนหมดเกลี้ยง

ในขณะนั้น

เงาเลือนรางของจักจั่นพุ่งเข้ามาหาและมุดเข้าสู่ร่างของเขา

จักจั่นชิงวิญญาณดูดซับค่าแหล่งกำเนิดวิญญาณมาได้ 3.0 แต้ม

ทำให้แต้มสะสมเพิ่มขึ้นเป็น 3.3 แต้ม

หยางฝานเอื้อมมือไปกดเครื่องสื่อสารเพื่อเปิดช่องทางการติดต่อ

เขาหอบหายใจเล็กน้อยแล้วกล่าวด้วยน้ำเสียงเหนื่อยอ่อน: "ทุกคนครับ แมลงปฐพีถูกผมฆ่าตายแล้ว"

นายทหารที่อยู่ปลายสายร้อง "อ๊ะ" ออกมาด้วยความตกตะลึง: "คุณภูตพรายครับ ท่านฆ่ามันได้ยังไง?"

หยางฝานขี้เกียจอธิบายมาก จึงตอบไปส่งเดช: "ผมใช้วิชาลับน่ะ"

เขารู้สึกเหนื่อยเกินกว่าจะทำอะไรต่อ จึงทิ้งท้ายไว้ว่า "ผมขอตัวก่อน" แล้วเปิดใช้งานนาวาข้ามมิติเคลื่อนย้ายหายไปทันที

สิบนาทีต่อมา

เฮลิคอปเตอร์สามลำบินตรงเข้ามาอย่างรวดเร็ว

เชือกโรยตัวถูกโยนลงมาทันควัน

เหล่าทหารจำนวนมากทำการโรยตัวลงจากเฮลิคอปเตอร์อย่างชำนาญ

ทหารกลุ่มนั้นเปิดกล่องใบหนึ่ง นำเครื่องมือหลายชนิดออกมาเริ่มทำการตรวจวัดสถานการณ์ภายในภูเขา

ไม่นานนัก

พวกเขาก็ค้นพบความจริง

"เครื่องตรวจวัดเรดาร์ระบุว่า มีบางอย่างอยู่ภายในภูเขาแห่งนี้ และจากสัญญาณเรดาร์ที่สะท้อนกลับมา มีความเป็นไปได้สูงมากที่จะเป็นแมลงปฐพีครับ"

"เป้าหมายดังกล่าวไม่มีสัญญาณชีพจรหรือการทำงานของร่างกายแล้ว สันนิษฐานว่าเสียชีวิตแล้วครับ"

ข้อมูลถูกรายงานขึ้นไปทันที

ห่างออกไปหลายสิบกิโลเมตร

ณ ศูนย์บัญชาการ

เหล่าทหารต่างมองหน้ากันไปมา

ก่อนหน้านี้ที่คุณภูตพรายบอกว่าฆ่ามันได้แล้ว ทุกคนต่างก็ครึ่งเชื่อครึ่งไม่เชื่อ

เพราะจากภาพที่โดรนบันทึกไว้ พื้นที่เป้าหมายไม่มีความเคลื่อนไหวใด ๆ เลย

ภูเขาไม่ถล่ม ต้นไม้ไม่ล้ม

แมลงปฐพีซ่อนอยู่ลึกขนาดนั้น ขีปนาวุธยังทำอะไรไม่ได้ แล้วจู่ ๆ จะตายได้ยังไง?

แต่ความจริงปรากฏอยู่ตรงหน้า ทำให้พวกเขาไม่เชื่อไม่ได้

ผู้บัญชาการม้านิ่งคิดครู่หนึ่งแล้วออกคำสั่ง: "ขุด! ขุดเอาซากแมลงปฐพีออกมาให้ได้!"

ลูกน้องนายหนึ่งแย้งขึ้น: "แต่ความลึกมันมากกว่าร้อยเมตรเลยนะครับ..."

ผู้บัญชาการม้าตัดบทอย่างรุนแรง: "มีปัญหาก็ต้องหาวิธีแก้!"

ลูกน้องรีบรับคำ: "รับทราบครับ"

ผู้บัญชาการม้าจ้องมองหน้าจอขนาดใหญ่โดยไม่พูดอะไรอีก

ท่านนายพลรู้ดีว่ากองทัพต้องการซากแมลงปฐพีตัวนี้ ต่อให้ฝังลึกสองร้อยเมตรก็ต้องขุดขึ้นมา

ประการแรก นี่คือผลงานของกองทัพ และเป็นเครื่องพิสูจน์ศักยภาพต่อเบื้องบน

กองทัพต้าเซี่ย ยังคงเป็นกำแพงเหล็กกล้าของชาวต้าเซี่ยเสมอ!

ประการที่สอง วิชาลับที่คุณภูตพรายใช้สังหารมันนั้นช่างน่าอัศจรรย์ยิ่งนัก บางทีอาจจะพบคราบร่องรอยบางอย่างจากซากศพของมันได้

เมืองซั่งจิง ภายในฐานทัพลับ

เหมือนเช่นเคย

นางเงือกเล่าเรื่องราวเกี่ยวกับโลกปฐมกาลเล็กน้อย และบรรยายความรู้เกี่ยวกับพลังพิเศษอีกนิด

บทเรียนประจำวันนี้จบลงเพียงเท่านี้

นางเงือกสะบัดหางปลาเตรียมตัวจะดำลงสู่น้ำ

นายพลโหลวรีบตะโกนเรียก: "คุณหนูเจียน่าครับ ผมมีเรื่องหนึ่งอยากจะขอคำชี้แนะ"

นางเงือกหยุดชะงัก ดวงตาคู่สวยยังคงโผล่พ้นเหนือน้ำ

นายพลโหลวรีบถาม: "การฆ่าแมลงปฐพีผ่านชั้นดินและหินที่หนากว่าร้อยเมตรได้ นี่คือวิชาลับอะไรครับ?"

นางเงือกโผล่หัวพ้นน้ำขึ้นมา ใบหน้าสวยฉายแววประหลาดใจ: "นั่นคือวิธีการโจมตีที่เป็นเอกลักษณ์ของระดับอัศวินค่ะ

อารยธรรมมิก้าของพวกเราเรียกสิ่งนี้ว่า 'หมัดราชันเจียลั่ว' ส่วนชื่อเรียกสากลที่ทุกอารยธรรมใช้กันคือ 'หมัดอัศวิน'

สาเหตุที่ยอดฝีมือระดับอัศวินสามารถบดขยี้ระดับนักรบได้อย่างง่ายดาย กระบวนท่าที่ทรงพลังอย่างหมัดอัศวินคือหนึ่งในเหตุผลหลักค่ะ

ขอเพียงนักรบถูกอัศวินล็อกเป้าหมายเอาไว้ได้ ต่อให้มีภูเขาขวางกั้น อัศวินก็สามารถชกหมัดเดียวปลิดชีพได้ทันทีค่ะ"

นายพลโหลวมีสีหน้าพิลึกพิลั่น

หรือว่าคุณภูตพรายที่ฆ่าแมลงปฐพีตัวนั้น จะเป็นยอดฝีมือระดับอัศวิน?

เป็นไปไม่ได้หรอกมั้ง!

นางเงือกเห็นสีหน้าของอีกฝ่ายดูผิดปกติจึงถามว่า: "มีอะไรเหรอคะ?"

นายพลโหลวเล่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในอำเภอจิ้งหยุนให้ฟังอย่างรวดเร็ว: "มีเรื่องหนึ่งเกิดขึ้นในเขตแดนต้าเซี่ย..."

นางเงือกส่ายหัวแล้วให้ข้อสรุป: "คาดว่าน่าจะเป็นผลจากการโจมตีของวัตถุวิเศษบางอย่างน่ะค่ะ"

นายพลโหลวพยักหน้าเห็นด้วย: "คงจะเป็นอย่างนั้นครับ"

นางเงือกนิ่งไปครู่หนึ่งก่อนเสริมว่า: "อารยธรรมมิก้าของพวกเรา หลังจากจุติสู่โลกปฐมกาลได้ยี่สิบสองปี ถึงได้ให้กำเนิดอัศวินคนแรกค่ะ"

นายพลโหลวซักไซ้ต่อ: "แล้วนักรบคนแรกละครับ?"

นางเงือกตอบตัวเลขออกมา: "ปีที่สี่หลังจากจุติค่ะ"

นายพลโหลวรู้สึกอิจฉาอย่างยิ่ง: "เร็วขนาดนั้นเลยเหรอครับ?"

ดาวชางหลานจุติมาได้หนึ่งปีแล้ว แต่การจะครอบครองแผนภาพดวงดาวกลับยังดูห่างไกลลิบ เขาคิดว่าหากในสิบปีนี้ให้กำเนิดนักรบคนแรกได้ก็ถือว่าเก่งมากแล้ว

นายพลชราจึงกล่าวชมปิดท้าย: "เผ่าพันธุ์ของท่านสมกับเป็นเผ่าพันธุ์ที่ยิ่งใหญ่และมีชื่อเสียงไปทั่วกลุ่มโลกจริง ๆ ครับ"

นางเงือกยิ้มออกมาด้วยความภาคภูมิใจ

(จบตอน)