บทที่ 69 ทะยานสู่เวหา

ในวินาทีนี้

เมื่อได้เห็นสภาพจุดระเบิดที่พังย่อยยับด้วยตาตัวเอง

ผู้บัญชาการม้าถอนหายใจยาวด้วยความโล่งอก ใบหน้าชราเต็มไปด้วยรอยยิ้มกว้าง ท่านรีบยกเครื่องมือสื่อสารขึ้นถามด้วยความห่วงใยทันที "คุณภูตพรายครับ ท่านเป็นอะไรไหม?"

เสียงสังเคราะห์ที่แหบพร่าดังตอบกลับมาทันควัน "ไร้รอยขีดข่วน!"

ผู้บัญชาการม้าได้ยินดังนั้นก็ถึงกับเดาะลิ้นด้วยความทึ่ง

มิน่าล่ะ พวกผู้มีพลังพิเศษในกองกำลังจิ่วโจวถึงได้ยกย่องว่าคุณภูตพรายเป็นผู้แข็งแกร่งอันดับหนึ่งแห่งต้าเซี่ย วันนี้เขาได้ประจักษ์แก่สายตาแล้วจริงๆ

เสียงประหลาดนั้นกล่าวต่อ "ผมขอตัวก่อน"

สิ้นคำพูด

ภายใต้สายตาที่จ้องมองของเหล่าทหารนับร้อย

คุณภูตพรายได้ทำสิ่งที่สร้างความตกตะลึงอีกครั้ง

เขาลอยตัวขึ้นสู่ความสูงเกือบร้อยเมตร แล้วพุ่งทะยานไปข้างหน้าอย่างเนิบนาบ ร่างกายค่อยๆ พร่าเลือนจนกระทั่งเลือนหายไปในที่สุด

ศูนย์บัญชาการพลันเกิดความโกลาหลขึ้นมาอีกระลอก

"นั่นมันคือการเหาะเหินเดินอากาศใช่ไหม?!"

"คุณภูตพรายบินได้ด้วยเหรอ?"

"เหมือนจะไม่เคยได้ยินเลยนะว่ามีผู้มีพลังพิเศษคนไหนในกองกำลังจิ่วโจวบินได้?"

ผู้บัญชาการม้ากระแอมไอออกมาหนึ่งครั้ง แล้วดุเสียงเข้ม "เงียบหน่อย!"

ความโกลาหลสงบลงในพริบตา

ทว่าภาพเหตุการณ์เมื่อครู่กลับตราตรึงอยู่ในใจของทุกคนอย่างลึกซึ้ง

หากเป็นในสมัยโบราณ การที่มนุษย์สามารถบินได้ด้วยร่างกายตนเองย่อมเป็นวิถีของเทพเซียนในตำนาน เมื่อได้มาเห็นคนบินได้จริงๆ ต่อหน้าต่อตา ทุกคนย่อมได้รับแรงสั่นสะเทือนทางจิตใจไม่น้อย

ผู้บัญชาการม้ากล่าวเสียงดัง "ยังมีแมลงปฐพีอีกสองตัวที่ยังไม่ตาย ทุกคนกลับไปทำหน้าที่อย่างจริงจังซะ"

จากนั้นท่านก็ออกคำสั่งต่อ "ส่งหน่วยค้นหาไปยังพื้นที่เป้าหมาย เก็บกู้ซากของแมลงปฐพีกลับมา"

"รับทราบครับ!"

ภายในป่าเขา

หยางฝานไม่ได้ล่วงรู้เลยว่า การทดลองเล็กๆ น้อยๆ ที่เขาทำไปโดยไม่ได้ตั้งใจ ได้สร้างแรงสั่นสะเทือนเล็กๆ ให้กับเหล่าทหารอีกครั้ง

เคล็ดลับของการทะยานสู่เวหานี้ พูดไปแล้วก็เรียบง่ายมาก

เริ่มจากเปิดใช้งานพลังวายุวิญญาณ เพื่อหักล้างแรงโน้มถ่วงของดวงดาว จากนั้นก็ควบคุมกระแสลมให้เกิดแรงผลักไปข้างหน้า

ทว่า

หยางฝานบินไปได้เพียงไม่กี่ร้อยเมตร ก็ล้มเลิกความตั้งใจที่จะบินต่อ

เขาร่อนลงบนกิ่งไม้อย่างแผ่วเบา พลางส่ายหน้า "ความเร็วในการเคลื่อนที่ช้าเกินไป แถมยังเปลืองพลังพิเศษค่อนข้างมาก ไม่คุ้มเลย"

หยางฝานใช้เท้าถีบกิ่งไม้เบาๆ ร่างของเขาก็พุ่งทะยานขึ้นกลางอากาศ ข้ามระยะทางหลายสิบเมตรไปลงเกาะบนกิ่งไม้อีกกิ่งหนึ่ง

ทำเช่นนี้ซ้ำไปซ้ำมา

ความเร็วยังมากกว่าการบินเมื่อครู่เกินหนึ่งเท่าเสียอีก!

หยางฝานถือโอกาสทบทวนการต่อสู้เมื่อครู่ในหัวไปด้วย

ในตอนนั้น

ในวินาทีที่ขีปนาวุธสองลูกระเบิดออก

เขาตัดสินใจเปิดใช้งานนาวาข้ามมิติอย่างเด็ดขาด ควบคุมคลื่นความถี่ของมิติให้ก่อตัวเป็นโล่ที่มองไม่เห็นขวางกั้นไว้เบื้องหน้า

นี่คืออีกหนึ่งหน้าที่ของวัตถุวิเศษชิ้นนี้

เพียงแต่โล่ป้องกันนี้ค่อนข้างบางเบา

เพียงอึดใจเดียว

โล่ป้องกันก็แตกสลายลง

ทว่าคลื่นกระแทกที่รุนแรงที่สุดระลอกแรกได้ถูกสกัดไว้ได้แล้ว

หยางฝานจึงเปิดใช้งานพลังกิ่งก้านทองแดงต่อทันที ก่อตัวเป็นโล่พลังสีทองที่แข็งแกร่งต้านทานแรงกระแทกที่ตามมา

ลิงกลายพันธุ์ที่ปลุกพลังกิ่งก้านทองแดงขึ้นมาได้นั้น อย่างไรเสียมันก็เป็นแค่สัตว์เดรัจฉาน ย่อมไม่รู้วิธีพลิกแพลงการใช้งานพลังพิเศษแบบนี้

เขาอาศัยคำชี้แนะจากจักจั่นชิงวิญญาณ จนค้นพบเคล็ดลับการป้องกันเช่นนี้ได้ด้วยตนเอง

คุณสมบัติอันทรงพลังที่ใช้ได้ทั้งรุกและรับนี้ คู่ควรกับชื่อเสียงของพลังพิเศษระดับกลางอย่างแท้จริง

จากนั้น

หยางฝานก็ซัดตราอัสนีกัมปนาทลงไปเบื้องล่างอย่างรวดเร็ว

ตำแหน่งที่ขีปนาวุธสองลูกระเบิดลงไปนั้น คือชั้นดินและหินที่อยู่เหนือตัวแมลงปฐพีพอดี

และอานุภาพการระเบิดของขีปนาวุธ ไม่เพียงแต่จะทำให้ชั้นดินบางลงไปมหาศาล แต่ยังสร้างแรงสั่นสะเทือนจนสัตว์ประหลาดใต้ดินได้รับบาดเจ็บอีกด้วย

ประกายสายฟ้าที่ปล่อยออกมาจากตราอัสนีกัมปนาท จึงพุ่งทะลวงชั้นดินที่เหลืออยู่เข้าไปสังหารแมลงปฐพีที่บาดเจ็บได้ทันที

ทั้งหมดนี้คือยุทธวิธีการรบที่ทางกองทัพเป็นผู้เสนอมา

ซึ่งผลลัพธ์ก็พิสูจน์ให้เห็นแล้วว่า

มันเป็นแผนการที่ประสบความสำเร็จอย่างงดงาม

หยางฝานทบทวนเสร็จสิ้น ก็แอบอุทานในใจ "กองทัพเริ่มจะหัวไวขึ้นมาจริงๆ แล้วแฮะ"

แต่เขาก็พบจุดอ่อนของตัวเองเพิ่มอีกอย่าง "ดูเหมือนฉันจะยังไม่มีวิธีการรับมือพวกสิ่งมีชีวิตปฐพีที่เหมาะสมเท่าไหร่ วันหลังต้องหาพลังพิเศษที่เอาไว้จัดการพวกมุดดินมาสักอย่างสองอย่างซะแล้ว"

หยางฝานพลันเกิดไอเดียขึ้นมา "หรือจะลองไปประเทศที่ไม่ค่อยเป็นมิตร แล้วสกัดพลังพิเศษมาจากพวกผู้มีพลังพิเศษต่างชาติดูล่ะ?"

เขาสำนึกอยู่เสมอว่าตนเองเป็นพลเมืองดีที่เคารพกฎหมาย จะไม่ทำเรื่องผิดกฎหมายในประเทศต้าเซี่ยเด็ดขาด

แต่สำหรับในต่างแดน เขาไม่มีความเกรงใจแม้แต่นิดเดียว

ยกตัวอย่างเช่น — อาณาจักรซากุระ

หากจะบอกว่าต้าเซี่ยกับอาณาจักรนกยูงทองแค่ไม่ค่อยลงรอยกันจนเรียกได้ว่าไม่มีความแค้นฝังหุ่น

แต่อารยธรรมต้าเซี่ยกับอาณาจักรซากุระนั้น มีความแค้นทางประวัติศาสตร์ต่อกันอย่างลึกซึ้ง

การไป "หยิบยืม" พลังพิเศษจากชาวซากุระสักสองสามอย่าง เขาไม่มีความรู้สึกผิดในใจเลยแม้แต่น้อย

หยางฝานตัดสินใจแน่วแน่ "ระยะทางตรงจากเมืองหลินเจียงไปอาณาจักรซากุระ ดูเหมือนจะไม่เกินสามพันกิโลเมตร ไม่ถือว่าไกลเท่าไหร่ อีกสองสามวันค่อยหาเวลาไปดูสักรอบ

ยามนี้โลกเกิดภัยพิบัติไม่เว้นแต่ละวัน อาณาจักรซากุระจะมีผู้มีพลังพิเศษตายไปสักสองสามคนโดยอุบัติเหตุ ก็ไม่ใช่เรื่องแปลกจริงไหม?"

สิบนาทีต่อมา

"ตูม!"

เสียงระเบิดดังกึกก้องขึ้นอีกสองครั้ง

กลุ่มควันรูปเห็ดลอยเด่นขึ้นสู่ท้องฟ้า

ท่ามกลางกลุ่มควันนั้นมีประกายสีแดงแฝงอยู่สองสาย

หยางฝานสัมผัสได้ว่ากลิ่นอายของแมลงปฐพีเลือนหายไป จึงรายงานตามจังหวะเวลา "แมลงปฐพีตัวที่สองตายแล้ว"

การตอบกลับจากกองทัพดังขึ้นทันที "คุณภูตพรายครับ ขอบพระคุณอย่างยิ่งสำหรับการลงมือในครั้งนี้!"

หยางฝานตอบกลับไปสั้นๆ "ไม่ต้องเกรงใจครับ!"

แมลงปฐพีตัวนี้มีประสาทสัมผัสที่ไวมาก

ในตอนที่ขีปนาวุธกำลังจะตกใส่ มันดูเหมือนจะรับรู้ถึงอันตราย จึงพยายามมุดลึกลงไปใต้ดิน

การซัดตราอัสนีกัมปนาทลงไปลูกเดียวจึงยังฆ่ามันไม่ได้

เขาจึงต้องรีบซ้ำลงไปอีกหนึ่งลูก ถึงจะกำจัดสัตว์ประหลาดที่บาดเจ็บสาหัสตัวนี้ได้สำเร็จ

เขามองลงไปเบื้องล่าง พลางรู้สึกโชคดีเล็กน้อย "เกือบจะปล่อยให้มันหนีไปได้แล้วสิ"

ผ่านไปอีกครึ่งชั่วโมง

หยางฝานลอยตัวอยู่กลางอากาศ จ้องมองไปยังภูเขาลูกเตี้ยๆ ลูกหนึ่ง

เขาเอื้อมมือไปกดเครื่องสื่อสารแล้วกล่าวว่า "ทุกคนครับ แมลงปฐพีตัวที่สามซ่อนตัวอยู่ที่นี่ เกรงว่ายุทธวิธีการใช้ขีปนาวุธโจมตีอาจจะไม่ได้ผล"

แมลงปฐพีตัวนี้ดูเหมือนจะรับรู้ถึงความตายของเพื่อนพ้อง และรู้ว่ามหันตภัยกำลังคืบคลานเข้ามา มันจึงหาที่ซ่อนตัวอย่างมิดชิด

ศูนย์บัญชาการได้จัดส่งโดรนสองลำมาทำหน้าที่เป็นจุดทวนสัญญาณสื่อสารโดยเฉพาะ ดังนั้นแม้จะอยู่ในป่าลึกก็ยังสามารถติดต่อกันได้

อีกฝ่ายตัดสินใจอย่างเด็ดขาดทันที "คุณภูตพรายครับ ยกเลิกแผนการขั้นต่อไป วันนี้ลำบากท่านมากแล้วครับ"

หยางฝานเอ่ยถาม "กองทัพตั้งใจจะจัดการกับแมลงปฐพีตัวนี้ยังไงครับ?"

ผ่านไปไม่กี่วินาที

เสียงของผู้บัญชาการม้าดังแว่วมา "คุณภูตพรายครับ พวกเรากำลังทำเรื่องขอใช้ขีปนาวุธเจาะเกราะแบบหนักครับ"

หยางฝานถึงกับเดาะลิ้นด้วยความอึ้ง

กองทัพกะจะระเบิดภูเขาทั้งลูกทิ้งเลยงั้นเหรอ?

โหดขนาดนี้เลยเหรอเนี่ย?!

ผู้บัญชาการม้ากล่าวต่อ "ห่างออกไปสามร้อยกิโลเมตรมีคลังแสงทหารอยู่แห่งหนึ่ง ที่นั่นมีขีปนาวุธเจาะเกราะสำรองอยู่พอดี

แต่ของสิ่งนี้มีน้ำหนักมาก จำเป็นต้องใช้เครื่องบินทิ้งระเบิด คาดว่าช่วงบ่ายถึงจะบินมาถึงที่นี่ครับ"

หยางฝานเข้าใจความหมายแฝงได้ทันที "ไม่เป็นไรครับ ผมจะเฝ้าอยู่ที่นี่เพื่อจับตาดูความเคลื่อนไหวของมันทุกฝีก้าวเอง"

น้ำเสียงของผู้บัญชาการม้าเต็มไปด้วยความซาบซึ้ง "คุณภูตพรายครับ ลำบากท่านจริงๆ ครับ"

หยางฝานส่ายหน้า "ผมเองก็เป็นคนต้าเซี่ย ย่อมไม่อาจเพิกเฉยได้อยู่แล้วครับ"

น้ำเสียงของผู้บัญชาการม้าดูจริงจังยิ่งขึ้น "คุณภูตพรายครับ ท่านช่างเป็นผู้ที่น่ายกย่องจริงๆ ที่กล้าเผชิญหน้ากับความยากลำบากเช่นนี้"

หยางฝานไม่ได้ตอบกลับ

เขาได้เห็นกับตาแล้วว่าเหล่าทหารต้องประสบความสูญเสียอย่างแสนสาหัสเพียงใด เรื่องนี้เขาจึงต้องจัดการให้ถึงที่สุด

นี่ไม่ใช่เรื่องของหน้าที่

และไม่ใช่เรื่องของเกียรติยศ

เขาเพียงแค่หวังลึกๆ ว่า ทหารกลุ่มนี้ที่ยอมสละชีพเพื่อส่วนรวม จะไม่ต้องมีใครตายเพิ่มอีกแล้ว

หยางฝานถอนหายใจในส่วนลึกของหัวใจ "พวกเขายังหนุ่มยังแน่นกันทั้งนั้น ตายอยู่ที่นี่มันไม่คุ้มเลยจริงๆ"

เขาครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง จู่ๆ ก็เกิดความคิดขึ้นมา "เหมือนว่าจะมีวิธีจบศึกนี้ให้เร็วขึ้นอยู่นะ"

เขาลองคำนวณในใจซ้ำไปซ้ำมาหลายรอบแล้วพยักหน้า "น่าลองดูเหมือนกัน ถึงล้มเหลวก็ไม่มีอะไรเสียหาย"

หยางฝานจ้องเขม็งไปเบื้องหน้า "อันดับแรก ฉันต้องสัมผัสตำแหน่งที่แน่นอนของแมลงปฐพีให้ได้ผ่านภูเขาลูกนี้"

เขาตั้งจิตเพียงครู่ จักจั่นชิงวิญญาณก็ปรากฏขึ้นเงียบๆ

เขากุมตัวจักจั่นไว้ พึมพำในใจ "เพิ่มระดับพลังวิญญาณเร้น!"

กระแสข้อมูลแวบผ่านเข้ามา: "ใช้ค่าแหล่งกำเนิดวิญญาณ 12 แต้ม เพื่อเพิ่มอัตราวิวัฒนาการเป็น 5% ยืนยันหรือไม่?"

ก่อนหน้านี้สังหารแมลงปฐพีไปสองตัว ได้ค่าแหล่งกำเนิดวิญญาณรวม 5.7 แต้ม ทำให้แต้มสะสมตอนนี้อยู่ที่ 12.3 แต้ม

อัตราวิวัฒนาการจาก 1% เพิ่มเป็น 5% เท่ากับว่าทุกๆ 3 แต้มแหล่งกำเนิดวิญญาณจะเพิ่มความคืบหน้าได้ 1%

หยางฝานออกคำสั่งอย่างเด็ดขาด "เพิ่มแต้ม!"

หน้าต่างสถานะเกิดความเปลี่ยนแปลงทันที

วิญญาณเร้น: เปิดใช้งานแล้ว, พลังพิเศษสายผสมระดับต่ำ, ปัจจุบันอัตราวิวัฒนาการอยู่ที่ 5%

วินาทีต่อมา

หยางฝานสัมผัสตำแหน่งของฝูงอีกาวิญญาณได้อย่างชัดเจน

เขาถึงขั้นเกิดความรู้สึกประหลาดที่ว่า "วิญญาณของพวกอีกาอยู่แค่เอื้อม" เลยทีเดียว

นอกจากนี้ เขายังสัมผัสได้ว่าห่างออกไปแปดสิบกิโลเมตรมีฝูงนกมหิทธากลุ่มหนึ่งอยู่

นั่นคือนกมหิทธาที่เขาเคย "ทำสัญญา" ไว้ตอนที่มาอำเภอจิ้งหยุนครั้งก่อน

พวกมันดูเหมือนจะรู้สึกว่าบริเวณรอบๆ ไม่ปลอดภัย จึงพากันอพยพไปอยู่ในพื้นที่ที่ไกลออกไปอีก

"จี๊ด! จี๊ด!"

เหล่านกมหิทธาสัมผัสได้ถึงการมีอยู่ของเจ้านาย จึงส่งเสียงร้องด้วยความดีใจ

หยางฝานยิ้มอย่างพอใจ "ถ้าอัตราวิวัฒนาการเพิ่มขึ้นไปถึงประมาณ 20% ไม่แน่ว่าอาจจะเชื่อมต่อกับฝูงอีกาวิญญาณในเมืองหลินเจียงจากที่อำเภอจิ้งหยุนได้เลยนะเนี่ย"

เขามองไปยังภูเขาลูกเล็กๆ นั้น พึมพำเสียงเบา "เจ้าแมลงตัวน้อยที่ชอบมุดดิน ถึงเวลาที่เราต้องมาเช็กบิลกันแล้วล่ะ"

(จบตอน)