บทที่ 68 ต้านทานขีปนาวุธด้วยร่างกาย

อำเภอจิ้งหยุน

เวลาหกโมงเช้า

ท้องฟ้ายังคงมืดสลัว เหล่าทหารจัดเตรียมยุทโธปกรณ์พร้อมออกเดินทาง

เนื่องจากการมีอยู่ของฝูงอีกาวิญญาณ ประกอบกับการที่แมลงปฐพีพากันหนีเตลิดไป เมื่อคืนเหล่าทหารในค่ายจึงได้นอนหลับพักผ่อนอย่างเต็มอิ่มเป็นครั้งแรก

"เร็วหน่อย!"

"มัวแต่อืดอาด!"

เสียงสังเคราะห์จากโทรศัพท์ดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง

นี่คือผลงานของหัวหน้าอีกาลิ่วเฮย มันเริ่มใช้งานโทรศัพท์ได้อย่างคล่องแคล่ว ถึงขั้นค้นพบเทคนิคการตั้งค่าประโยคด่วนด้วยตัวเอง

และประโยค "เร็วหน่อย" กับ "มัวแต่อืดอาด" ก็คือประโยคโปรดที่ลิ่วเฮยชอบใช้ที่สุด

ผู้บัญชาการม้ามองดูหัวหน้าอีกาที่ใช้เท้าเหยียบหน้าจอโทรศัพท์เป็นระยะๆ ด้วยความรู้สึกมึนตึ๊บ อีกาที่ประหลาดขนาดนี้ได้เปิดโลกทัศน์ของท่านนายพลไปโดยปริยาย

ผู้บัญชาการม้าอยากจะเอ่ยเตือนว่า "ไม่ต้องรีบ" แต่พอนึกถึงภาพที่ถูกตอกหน้ากลับเมื่อคืน เขาก็เลือกที่จะปิดปากเงียบไว้ดีกว่า

ช่างเถอะ!

ไม่กล้าหือด้วยจริงๆ!

ทหารหลายนายที่กำลังง่วนอยู่กับการติดตั้งอุปกรณ์ระบุตำแหน่งอิเล็กทรอนิกส์ให้กับเหล่าอีกาวิญญาณ ถูกเร่งเร้าจนเหงื่อซึมเต็มหน้าผาก

สิ่งที่เรียกว่า "อุปกรณ์ระบุตำแหน่ง" คือวงแหวนขนาดเล็กที่มีชิปอิเล็กทรอนิกส์ติดตั้งอยู่ภายใน

เหล่าทหารนำมันไปยึดติดไว้ที่ขาของอีกาวิญญาณ นี่คือส่วนหนึ่งของแผนการรบที่ทางกองทัพเสนอขึ้นมา

สามนาทีต่อมา วงแหวนระบุตำแหน่งก็ถูกติดตั้งจนครบถ้วน

"ตรวจสอบอีกรอบ อย่าให้มาหลุดกลางคันล่ะ!"

เสียงสังเคราะห์ของลิ่วเฮยดังขึ้นอีกครั้ง

ผู้บัญชาการม้าอยากจะตอบว่า "วางใจเถอะ ไม่มีปัญหาแน่นอน" แต่สุดท้ายเขาก็ยั้งปากไว้ ทหารรีบกุลีกุจอตรวจสอบวงแหวนอีกรอบอย่างละเอียด พร้อมทดสอบสัญญาณของชิป

เมื่อการตรวจสอบเสร็จสิ้น ร้อยโทนายหนึ่งรายงานต่อหัวหน้าอีกาเสียงดัง: "ยืนยันความถูกต้องเรียบร้อย โปรดสั่งการครับ!"

ลิ่วเฮยพยักหน้าอย่างมีจริตจะก้านเหมือนมนุษย์ แล้วเหยียบหน้าจอโทรศัพท์ เสียงสังเคราะห์ดังขึ้น: "ดีมาก!"

เส้นเลือดที่ขมับของผู้บัญชาการม้ากระตุกยิกๆ เขาทำงานในกองทัพมาหลายสิบปี เพิ่งจะเคยเจอเรื่องพิลึกพิลั่นแบบนี้เป็นครั้งแรก

พันโทผู้รับผิดชอบการบัญชาการภาคสนามเอ่ยถาม: "คุณลิ่วเฮยครับ แล้วคุณภูตพรายจะมาถึงเมื่อไหร่?"

ลิ่วเฮยตอบผ่านเสียงสังเคราะห์: "คุณภูตพรายเตรียมพร้อมไว้นานแล้ว ทันทีที่การต่อสู้เริ่มขึ้น เขาพร้อมลงมือได้ทุกเมื่อ"

พันโทพยักหน้า: "คุณลิ่วเฮย โปรดเริ่มดำเนินการได้เลยครับ!"

"ก้า!"

ลิ่วเฮยส่งเสียงร้องสั่งการ

ฝูงอีกาทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า แยกย้ายกันบินไปคนละทิศทาง

ณ บัดนี้ แผนปฏิบัติการล่าสังหารแมลงปฐพีได้เริ่มต้นขึ้นอย่างเป็นทางการ

ผู้บัญชาการม้ามองส่งฝูงอีกาจนลับสายตา ก่อนจะหันไปถามพันโท: "เครื่องบินรบขึ้นบินหรือยัง?"

พันโทพยักหน้า: "กองทัพอากาศส่งฝูงบินมาหนึ่งฝูง แบ่งเป็นสองผลัดเวียนกันขึ้นไปสแตนด์บายบนฟ้า เครื่องบินแต่ละลำบรรทุกขีปนาวุธจากอากาศสู่พื้นหกลูกครับ"

ผู้บัญชาการม้าพยักหน้าเบาๆ: "น่าจะเพียงพอแล้ว"

ท่านนายพลถอนหายใจออกมา: "เมื่อก่อนเรื่องพวกนี้กองทัพจัดการได้สบายๆ แต่ตอนนี้กลับต้องมาพึ่งพาผู้มีพลังพิเศษ ยุคสมัยมันเปลี่ยนไปแล้วจริงๆ"

พันโทพยักหน้าตอบรับเงียบๆ

สิบห้านาทีต่อมา ณ มุมหนึ่งของป่าเขา

อีกาวิญญาณตัวหนึ่งกระพือปีกร่อนลงเกาะบนต้นไม้ที่เอียงกะเท่เร่ มันชะโงกหน้ามองลงไปเบื้องล่างครู่หนึ่ง ก่อนจะใช้จะงอยปากจิกเบาๆ ที่ปุ่มเล็กบนวงแหวนที่ขา

วินาทีถัดมา คลื่นวิทยุไร้สายพุ่งทะยานผ่านระยะทางกว่าสิบกิโลเมตร ไปถึงศูนย์บัญชาการในอำเภอจิ้งหยุน

"ติ๊ด! ติ๊ด!"

เสียงสัญญาณแจ้งเตือนดังขึ้นทันที

ห้องบัญชาการพลันเกิดความโกลาหล เสียงรายงานตะโกนประสานกันระงม

"รายงาน อีกาวิญญาณหมายเลข 17 ตรวจพบแมลงปฐพีหนึ่งตัวครับ!"

"รีบติดต่อกองทัพอากาศด่วน!"

"กองทัพอากาศพร้อมแล้ว ขีปนาวุธพร้อมยิงทุกเมื่อครับ!"

"แล้วคุณภูตพรายล่ะ?"

"คุณภูตพรายตอบกลับมาแล้วครับ จะถึงพื้นที่ปฏิบัติการภายในสามสิบวินาที!"

"โดรนเฝ้าสังเกตการณ์พื้นที่เป้าหมายอย่างใกล้ชิด!"

ผู้บัญชาการม้าจ้องมองหน้าจอขนาดใหญ่เขม็ง หัวใจเต้นรัวด้วยความลุ้นระทึก สำหรับเขาแล้ว ผลลัพธ์ของศึกนี้สำคัญยิ่งยวด

เหตุผลนั้นเรียบง่าย กองทัพจำเป็นต้องพิสูจน์ศักยภาพของตัวเอง

การปรากฏขึ้นของโลกปฐมกาลและการกำเนิดของพลังพิเศษต่างๆ ทำให้สถานะของกองทัพถูกท้าทายอย่างหนัก บางหน่วยงานเริ่มมีกระแสเรียกร้องให้ลดงบประมาณในส่วนของยุทโธปกรณ์ทหารลง

ดังนั้น ผู้บัญชาการม้าจึงรู้ดีว่า ศึกครั้งนี้ไม่ได้มีแค่การล่าแมลงปฐพีเท่านั้น แต่มันยังเกี่ยวพันถึงอนาคตของกองทัพด้วย

กองทัพบกเข้าใจเรื่องนี้ดี จึงส่งกรมทหารราบฝีมือดีมาโดยไม่ลังเล แม้จะประสบความสูญเสียไม่น้อย แต่จิตวิญญาณในการต่อสู้ยังคงแกร่งกล้า กองทัพอากาศเองก็เช่นกัน ฝูงบินที่ปฏิบัติหน้าที่คือหนึ่งในฝูงบินระดับหัวกะทิ

ผู้บัญชาการม้าแอบกำหมัดแน่น: "ศึกนี้ จะแพ้ไม่ได้!"

แล้วท่านนายพลก็ค่อยๆ คลายหมัดออก พลางคิดในใจ: "บางทีกองทัพควรจะสร้างหน่วยผู้มีพลังพิเศษของตัวเองขึ้นมาบ้าง"

หลังจากได้เห็นพลังอันน่าสะพรึงกลัวของคุณภูตพรายและความสามารถอันน่าทึ่งของฝูงอีกา ความคิดนี้ก็ยิ่งฝังรากลึกในหัวเขา ท่านนายพลถึงขั้นจินตนาการไปไกลว่า "ถ้าสามารถดึงคุณภูตพรายเข้ามาร่วมกับกองทัพได้ก็คงดี"

สามสิบวินาทีต่อมา มีเสียงรายงานดังขึ้นอีก

"รายงาน คุณภูตพรายปรากฏตัวแล้วครับ!"

"โดรนจับภาพคุณภูตพรายได้แล้ว เขากำลังอยู่ใกล้พื้นที่เป้าหมายครับ!"

ผู้บัญชาการม้ามองไปที่หน้าจอทันที เห็นเงามืดที่พร่าเลือนยืนอยู่บนกิ่งไม้เล็กๆ ดูแล้วน่ากังวลว่ากิ่งไม้จะหักลงมาเมื่อไหร่ก็ได้

ท่านนายพลถึงกับตกใจ: "นั่นมันใกล้เกินไปแล้ว!"

เมื่อดูจากแผนที่ความละเอียดสูง ตำแหน่งที่คุณภูตพรายยืนอยู่ ห่างจากจุดกำเนิดสัญญาณไม่ถึงห้าสิบเมตร ซึ่งอยู่ในรัศมีทำลายล้างของขีปนาวุธเต็มๆ

ผู้บัญชาการม้าสั่งการด้วยน้ำเสียงร้อนรน: "แจ้งคุณภูตพรายให้ถอยออกมา หาตำแหน่งที่ปลอดภัยเพื่อหลีกเลี่ยงการถูกลูกหลงจากขีปนาวุธด่วน!"

ทหารนายหนึ่งรีบดำเนินการตามคำสั่งทันที เสียงสังเคราะห์ที่แหบพร่าอันเป็นเอกลักษณ์ของคุณภูตพรายดังสวนกลับมา: "ไม่ต้อง ผมอยู่ที่นี่ไม่มีปัญหา"

ผู้บัญชาการม้าเริ่มร้อนรน บอกลูกน้องว่า: "เอาเครื่องสื่อสารมาให้ฉัน"

แต่ก่อนที่ลูกน้องจะส่งให้ เสียงประหลาดนั้นก็ดังขึ้นอีก: "อยู่ใกล้หน่อย ผมจะได้ลงมือจู่โจมแมลงปฐพีได้เร็วขึ้น อีกอย่าง ผมอยากจะทดสอบวิธีการต้านทานยุทโธปกรณ์หนักดูบ้าง พวกคุณไม่ต้องสนผม ยิงขีปนาวุธมาได้เลย"

เสียงนั้นหยุดไปครู่หนึ่งก่อนเร่งเร้า: "รีบหน่อยเถอะ ถ้าชักช้านานกว่านี้ แมลงปฐพีอาจจะรับรู้ถึงความผิดปกติได้"

ผู้บัญชาการม้าจนปัญญา คว้าเครื่องสื่อสารมาแล้วกล่าวว่า: "คุณภูตพราย โปรดระวังความปลอดภัยด้วยครับ!"

ทหารนายหนึ่งรายงานตามจังหวะ: "คุณภูตพราย กองทัพอากาศยิงขีปนาวุธมาแล้วสี่ลูก จะถึงเป้าหมายภายในห้าสิบแปดวินาทีครับ"

เสียงประหลาดตอบกลับ: "รับทราบ!"

ทุกคนจ้องมองหน้าจอขนาดใหญ่ตาไม่กะพริบ เห็นอีกาวิญญาณกระพือปีกบินหนีไปไกลอย่างรวดเร็ว หน้าที่ของมันคือการค้นหาแมลงปฐพีและนำวิถีขีปนาวุธ เมื่อภารกิจเสร็จสิ้นย่อมต้องถอนตัว

ที่มุมหนึ่งของหน้าจอ ปรากฏหน้าต่างเล็กๆ แสดงวิถีการเคลื่อนที่ของขีปนาวุธ เหล่าทหารพากันกลั้นหายใจโดยพร้อมเพรียง ราวกับว่าหากหายใจแรงเกินไปอาจส่งผลต่อความแม่นยำ

เวลาผ่านไปวินาทีต่อวินาที ขีปนาวุธใกล้เข้ามาทุกที จากอีกหน้าจอหนึ่งเห็นกลุ่มควันที่พุ่งพ่านผ่านท้องฟ้าอย่างรวดเร็ว ก่อนจะดิ่งวูบลงสู่ป่าเขา ราวกับคำพิพากษาจากเทพเจ้าเบื้องบน

ลมหายใจของเหล่าทหารเริ่มหนักหน่วงขึ้น ราวกับพยายามส่งแรงช่วยให้ขีปนาวุธพุ่งไปได้เร็วขึ้นอีกนิด

จากนั้น ขีปนาวุธพุ่งทะลวงเข้าสู่ป่าดุจสายฟ้าแลบ

"ตูม!"

เสียงระเบิดดังกึกก้อง เปลวเพลิงอันร้อนแรงปะทุขึ้นมาในทันที กลืนกินทุกสิ่งอย่างโดยรอบ เงามืดของคุณภูตพรายอันตรธานหายไปในกองเพลิงมหาศาลนั้น

วินาทีถัดมา ประกายสีแดงเจิดจ้าสายหนึ่งพุ่งออกมาจากกองเพลิง ตามมาด้วยเสียงสังเคราะห์ที่ดังขึ้น: "แมลงปฐพีตายแล้ว"

ศูนย์บัญชาการนิ่งเงียบไปชั่วอึดใจ ก่อนที่เสียงโห่ร้องยินดีจะระเบิดออกมา

ไม่กี่วินาทีต่อมา เปลวไฟเริ่มมอดลง จากหน้าจอเห็นพื้นที่บริเวณที่ระเบิดพังพินาศย่อยยับ ต้นไม้โดยรอบถูกฉีกกระชากเป็นชิ้นๆ หรือไม่ก็ล้มระเนระนาดจนกลายเป็นพื้นที่โล่งกว้าง

เงาที่พร่าเลือนปรากฏขึ้นกลางอากาศเหนือซากปรักหักพัง เหล่าทหารต่างมองไปยังภาพนั้นด้วยสายตาที่เหมือนกำลังมองตัวประหลาด

หากไม่ได้เห็นกับตาตัวเอง พวกเขาคงไม่มีวันเชื่อเด็ดขาดว่าจะมีมนุษย์คนไหนต้านทานแรงระเบิดจากขีปนาวุธแล้วยังไม่ตาย นี่มันยังเป็นคนอยู่จริงๆ หรือเปล่าเนี่ย?