บทที่ 67 เหล่าผู้รักษาของเราแย่ยิ่งกว่าอีกาวิญญาณเสียอีก

เวลาสี่ทุ่มตรง

"ฟิ้ว~ ฟิ้ว~"

ท่ามกลางเสียงหวีดหวิวของใบพัด

เฮลิคอปเตอร์ทหารสองลำร่อนลงจอดบนลานกว้างด้านนอกค่ายทหารตามลำดับ

อีกาวิญญาณลิ่วเฮยรีบยื่นจะงอยปากออกมาตามช่องว่างของกรงเหล็ก แล้วจัดการเปิดประตูตัวล็อกอย่างคล่องแคล่ว

ทหารสองนายที่ได้รับมอบหมายให้ดูแลฝูงอีกาถึงกับยืนอึ้งตะลึงงัน

ลิ่วเฮยกระพือปีก พุ่งทะยานออกจากกรงอย่างกระเหี้ยนกระหือรือ พลางส่งเสียงร้อง "ก้า! ก้า!" ไม่หยุดหย่อน

อีกาวิญญาณตัวอื่น ๆ ต่างพากันบินตามออกมา

ทหารใบหน้าเหลี่ยมคนหนึ่งพึมพำเสียงเบา "ทำไมฉันรู้สึกว่าหัวหน้าอีกามันดูไม่ค่อยพอใจยังไงก็ไม่รู้แฮะ?"

ทหารร่างสูงอีกคนพยักหน้าเห็นด้วย "สงสัยมันจะรำคาญว่านั่งเฮลิคอปเตอร์แล้วไม่สบายตัวมั้ง"

ทหารหน้าเหลี่ยมเดาะลิ้น "คนธรรมดาได้นั่งเฮลิคอปเตอร์ฟรี ๆ นี่ดีใจแทบตาย แต่อีกาตัวเดียวดันมาทำเป็นรังเกียจซะงั้น"

ทหารร่างสูงเอ่ยเสริม "นั่นสิ!"

ในขณะที่ทั้งสองกำลังจะกระโดดลงจากเครื่อง จู่ ๆ อีกาตัวหนึ่งก็พุ่งพรวดเข้าไปในห้องโดยสาร แล้วโฉบออกไปอีกทางอย่างรวดเร็ว

ทหารหน้าเหลี่ยมรู้สึกเย็นวาบบนใบหน้า เหมือนมีอะไรบางอย่างตกลงมาใส่

เขาเอื้อมมือไปลูบตามสัญชาตญาณ แล้วสีหน้าก็เปลี่ยนไปในทันที

มันคือมูลนกหนึ่งก้อนถ้วน

ทหารร่างสูงทำหน้าเหมือนคนท้องผูก "อีกาวิญญาณมันอาจจะได้ยินที่นายแอบนินทามันลับหลังก็ได้นะ"

ทหารหน้าเหลี่ยมอยากจะสบถด่าใจจะขาด แต่สุดท้ายก็ไม่ได้ด่าออกมา "ซวยชะมัด"

ทหารร่างสูงลดเสียงต่ำลง "ฝูงอีกาพวกนี้มันอาถรรพ์จะตาย ทางที่ดีอย่าพูดมากจะดีกว่านะ"

ทั้งสองสบตากันแล้วถอนหายใจออกมาพร้อมกัน

ไม่กล้าหือด้วยจริง ๆ!

ภายในค่ายทหาร

ลิ่วเฮยนำฝูงอีกาบินวนรอบค่ายหนึ่งรอบ

มันเลือกห้องพักชั่วคราวห้องหนึ่งที่มันถูกใจ แล้วบินเข้าไปโดยไม่ถามใคร อีกาวิญญาณตัวอื่น ๆ ก็พากันกรูกันตามเข้าไป

ผู้บัญชาการม้าได้รับรายงานเรื่องนี้อย่างรวดเร็ว

เขาสะบัดมือสั่งการทันที ให้ทหารที่พักอยู่ในห้องนั้นย้ายออกไป

ผ่านไปครู่หนึ่ง

นายทหารยศร้อยโทคนหนึ่งรีบเดินเข้ามารายงานข่าวด้วยสีหน้าพิลึกพิลั่น

ผู้บัญชาการม้าตกใจ "อะไรนะ? ฝูงอีกายังมีการจัดแถวเวียนกันออกไปลาดตระเวนรอบค่ายด้วยเหรอ?"

ร้อยโทพยักหน้าอย่างกระตือรือร้น เหมือนเพิ่งได้เปิดหูเปิดตา "ท่านลองไปดูเองเถอะครับ แล้วจะรู้"

ผู้บัญชาการม้าลุกพรวดขึ้น แล้วเดินออกจากห้องพักอย่างรวดเร็ว

ร้อยโทชี้ไปที่มุมหนึ่งของท้องฟ้ายามค่ำคืน "อีกาชุดแรกกลับไปแล้วครับ ชุดที่สองเพิ่งออกมา ตอนนี้อยู่ทางโน้น"

ผู้บัญชาการม้าขานรับ "อ้อ" แล้วหันไปมองตาม

อาศัยแสงไฟภายในค่าย เขาเห็นจุดดำเล็ก ๆ เรียงแถวบินผ่านไปอย่างเป็นระเบียบ

"ก้า!"

เสียงอีกาดังขึ้น

ฝูงอีกาแยกตัวกระจายออกไปเหมือนกำลังไล่ล่าบางอย่าง จากนั้นก็กลับมารวมแถวกันใหม่

ผู้บัญชาการม้าถาม "พวกมันกำลังจับยุงพิษอยู่เหรอ?"

ร้อยโทพยักหน้าอย่างหนักแน่น "พวกมันเพิ่งมาได้ไม่นาน ยุงพิษในค่ายก็ลดลงอย่างเห็นได้ชัดเลยครับ"

เจ้าตัวอดไม่ได้ที่จะเอ่ยต่อ "ฝูงอีกาพวกนี้ต้องรู้จักตำราพิชัยสงครามแน่ ๆ อีกาหนึ่งชุดจะลาดตระเวนทีละพื้นที่

ยุงพิษบางส่วนจะหนีไปที่อื่น แต่อีกาชุดที่สองก็จะลาดตระเวนอีกพื้นที่หนึ่งดักไว้

วิธีนี้ช่วยให้สามารถฆ่ายุงพิษได้มากขึ้น โดยใช้รอบการลาดตระเวนที่น้อยลงครับ"

ผู้บัญชาการม้าพยักหน้า "ไม่ธรรมดาจริง ๆ"

จู่ ๆ เขาก็รู้สึกเสียดายเล็กน้อยที่เมื่อครู่ไม่ได้ลดตัวลงไปต้อนรับฝูงอีกาในฐานะนายพล

ผู้บัญชาการม้าถามต่อ "เตรียมน้ำกับอาหารให้อีกาเรียบร้อยหรือยัง?"

ร้อยโทพยักหน้าถี่ยิบ "เตรียมไว้ตั้งแต่พวกมันยังมาไม่ถึงแล้วครับ แถมยังจัดเวรสามผลัดมาคอยรับใช้อีกาโดยเฉพาะด้วย"

ผู้บัญชาการม้าแปลกใจ "ทำไมต้องมีเวรเยอะขนาดนั้น?"

ร้อยโทหัวเราะ "แฮะ ๆ ทุกคนต่างก็อยากรู้อยากเห็นเกี่ยวกับอีกาวิญญาณน่ะครับ"

ผู้บัญชาการม้าเข้าใจได้ทันที

ตอนกลางวันมีคนตายไปตั้งเยอะ ความกดดันทางจิตใจของทุกคนย่อมมหาศาล การได้อยู่กับอีกาวิญญาณอาจช่วยบรรเทาความเครียดได้

เหมือนกับการเลี้ยงสัตว์เลี้ยงเพื่อรักษาโรคทางจิตใจบางอย่างนั่นแหละ

ผู้บัญชาการม้าถอนหายใจแล้วโบกมือ "พาฉันไปดูพวกมันหน่อย"

ร้อยโทรับคำทันที "ครับผม!"

ไม่นานนัก

ผู้บัญชาการม้าก็ก้าวเท้าเข้าสู่ห้องอีกา

คำว่า "ห้องอีกา" คือชื่อที่เหล่าทหารเลียนแบบมาจาก "รังอีกา" นั่นเอง

ภาพแรกที่เห็นทำเอาใบหน้าชราปรากฏรอยความประหลาดใจ

ฝูงอีกาวิญญาณแต่ละตัวมีขนเงางามเป็นมันวาว ดวงตาสีดำเป็นประกายดูไม่ธรรมดา

พวกมันแบ่งออกเป็นหลายแถว แต่ละแถวหมอบนิ่งอยู่ในตำแหน่งของตนเองอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย

ใครก็ตามที่เห็นภาพนี้ ในหัวต้องผุดคำว่า "กองทัพ" ออกมาอย่างแน่นอน

ส่วนหัวหน้าอีกาชื่อดัง

กลับยืนนิ่งวางมาดอยู่บนจุดสูงสุดของตู้เก็บของ

ในตอนนั้นเอง

ลิ่วเฮยเห็นผู้บัญชาการม้ามองมา จึงส่งเสียงร้อง "ก้า" หนึ่งครั้ง

เห็นชัดว่าเป็นการทักทาย

ผู้บัญชาการม้าชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบกลับด้วยสีหน้าแปลก ๆ "สวัสดี!"

สำหรับนายพลแล้ว การต้องมาทักทายกับนกตัวหนึ่งอย่างเป็นเรื่องเป็นราว ถือเป็นประสบการณ์แปลกใหม่ที่สุดในชีวิต

"ก้า! ก้า!"

ลิ่วเฮยร้องขึ้นอีก

ผู้บัญชาการม้าไม่เข้าใจความหมาย

ร้อยโทที่พอจะรู้เรื่องรีบหยิบแท็บเล็ตออกมาวางไว้บนโต๊ะข้าง ๆ

ลิ่วเฮยบินลงมาเหยียบบนแท็บเล็ต แล้วใช้จะงอยปากจิกพิมพ์ตัวอักษรอย่างรวดเร็ว

มันใช้เท้ากดปุ่มหนึ่ง เสียงสังเคราะห์ดังขึ้น: "พวกคนที่โดนยุงพิษกัดล่ะ?"

ผู้บัญชาการม้าอึ้งไปเล็กน้อย

ตอนแรกเขาอยากจะถามว่า "แกเครู้เรื่องนี้ได้ยังไง" แต่ก็นึกขึ้นได้ว่าคุณภูตพรายอาจจะติดต่อกับหัวหน้าอีกาไว้แล้ว

ในเมื่ออีกฝ่ายคือผู้มีพลังพิเศษอันดับหนึ่งของต้าเซี่ย การมีวิธีการลึกลับบางอย่างก็เป็นเรื่องปกติธรรมดา

ลิ่วเฮยพิมพ์ประโยคที่สองออกมาดังตึก ๆ: "เฮ้ อย่ามัวแต่ยืนอึ้งสิ ประสิทธิภาพสูงกว่านี้หน่อยได้ไหม?"

ผู้บัญชาการม้าแอบรู้สึกกระอักกระอ่วนใจ

ส่วนทหารรอบ ๆ ต่างพากันกลั้นขำ

ผู้บัญชาการม้าอาศัยความหนาของใบหน้าที่ผ่านโลกมามาก ทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้สั่งการลูกน้อง "ไปพาคนที่โดนยุงพิษกัดมาคนหนึ่ง!"

"รับทราบครับ!"

ลิ่วเฮยพิมพ์ต่อ: "มัวแต่อืดอาด พามาให้หมดทีเดียวไม่ได้หรือไง?"

บรรยากาศในห้องยิ่งดูพิลึกเข้าไปใหญ่

ผู้บัญชาการม้าในที่สุดก็มาดหลุด ใบหน้าชราเต็มไปด้วยความกระดากอาย

เป็นถึงนายพล แต่กลับโดนอีกาตัวหนึ่งต่อว่า จะไม่ให้เสียหน้าได้ยังไง?

ทว่า

ผู้บัญชาการม้าก็ไม่ได้ถือสาหาความนกตัวหนึ่ง และแสดงให้เห็นถึงจิตใจที่กว้างขวาง

เขาพยักหน้าให้หัวหน้าอีกา "ตกลง"

แล้วหันไปสั่งลูกน้อง "ไปพาคนเจ็บมาให้หมดเลย"

ไม่นานนัก

เหล่าผู้บาดเจ็บก็ถูกพามารวมกัน

รอยกัดของยุงพิษนั้นประหลาดมาก เริ่มแรกจะรู้สึกชาอยู่พักหนึ่ง จากนั้นจะตามมาด้วยอาการคันที่ยากจะบรรยาย

คนที่โดนกัดจะอดไม่ได้ที่จะเกาแผลอย่างบ้าคลั่ง ต่อให้ผิวหนังถลอกจนเลือดออกก็ยังหยุดเกาไม่ได้

ที่ประหลาดที่สุดคือ ต่อให้ฉีดยาชาไปแล้ว ก็ยังรู้สึกคันอยู่ เพียงแต่ระดับความคันจะลดลงไปมาก

ประเทศทินทราซึ่งเป็นประเทศแรกที่เผชิญกับคลื่นยุงพิษ ได้สรุปประสบการณ์ง่าย ๆ ไว้ว่า

นั่นคือ:

ใช้ผ้าพันแผลพันแผลไว้ให้แน่น เพื่อไม่ให้คนเจ็บเกาแผล และอดทนรอประมาณครึ่งค่อนวัน อาการคันก็จะทุเลาลงไปเอง

แต่นี่ก็ไม่ใช่ทางแก้ที่ใช้ได้กับทุกคน

สำหรับกลุ่มคนที่มีโรคประจำตัว การโดนยุงพิษกัดมักจะกระตุ้นให้เกิดภาวะแทรกซ้อนได้ง่าย จำเป็นต้องเข้ารับการรักษาในโรงพยาบาล

แต่สำหรับพวกทหารที่มีร่างกายแข็งแรง ย่อมไม่มีปัญหาในด้านนั้น

พวกเขาทั้งกลุ่มที่ถูกพามา ต่างมีสีหน้าบิดเบี้ยวและดูสิ้นหวังสุดขีด

ลิ่วเฮยชะโงกหน้ามองดูแล้วพิมพ์ข้อความออกมา: "แกะผ้าพันแผลออกซะ"

ผู้บัญชาการม้าสั่งการทันที "แกะออก!"

คำสั่งถูกปฏิบัติทันที

แพทย์ทหารหญิงเดินเข้ามาเริ่มแกะผ้าพันแผลทีละคน ไม่ลืมที่จะกำชับว่า "ใครก็ได้ช่วยกันจับมือพวกเขาไว้ด้วย อย่าให้เกาแผลเด็ดขาด"

"ก้า!"

ลิ่วเฮยส่งเสียงร้อง

ฝูงอีกาก็บินเข้ามา แล้วจัดการจิกเปิดแผลอย่างไร้ความปราณี

แพทย์ทหารหญิงตกใจร้องลั่น "พวกแกจะทำอะไรน่ะ" และพยายามจะไล่อีกาวิญญาณออกไป

ร้อยโทรีบเข้ามาห้ามเธอไว้

พวกอีกาวิญญาณพ่นน้ำลายออกมาเล็กน้อย แล้วป้ายลงไปบนตำแหน่งบาดแผล

ไม่กี่วินาทีต่อมา

เรื่องน่าอัศจรรย์ก็เกิดขึ้น

ทหารที่ได้รับบาดเจ็บคนหนึ่งพลันมีสีหน้าผ่อนคลาย "เหมือนจะไม่ค่อยคันแล้วครับ"

ทหารคนอื่น ๆ ต่างพากันพูดออกมา

"ผมก็รู้สึกดีขึ้นมากเลยครับ"

"ความรู้สึกคันเหมือนจะตายหายไปเยอะเลย"

แพทย์ทหารหญิงมองดูคนเจ็บ สลับกับมองดูอีกาวิญญาณ เธออ้าปากค้างด้วยความตกใจ

ผู้บัญชาการม้ายอมรับอย่างราบคาบ

ที่แท้คุณภูตพรายไม่ได้โกหก พวกอีกาวิญญาณสามารถรักษาอาการยุงพิษกัดได้จริง ๆ

"ก้า!"

ลิ่วเฮยส่งเสียงร้องอย่างภาคภูมิใจ

เมืองซั่งจิง

สำนักงานใหญ่กองกำลังจิ่วโจว

วิดีโอการรักษด้วยน้ำลายอีกาถูกส่งมาจากค่ายทหารในอำเภอจิ้งหยุนหลังจากเหตุการณ์ผ่านไปเพียงห้านาที

ผู้บัญชาการอู่มองดูวิดีโออยู่ครู่หนึ่ง แล้วสั่งการ "ไปเชิญหัวหน้าเหลืองจากสำนักงานการแพทย์พิเศษมาพบผมหน่อย"

สิ่งที่เรียกว่า "สำนักงานการแพทย์พิเศษ" คือหนึ่งในหน่วยงานภายในของกองกำลังจิ่วโจว หรือเรียกสั้น ๆ ว่า "หน่วยแพทย์พิเศษ"

ผู้มีพลังพิเศษภายใต้สังกัดหน่วยแพทย์พิเศษล้วนเป็นยอดคนที่มีความสามารถในการรักษา

ชายวัยกลางคนสวมแว่นตากรอบทองรีบเดินเข้ามาพบทันที

เขาคือหัวหน้าเหลืองนั่นเอง

เดิมทีเขาเป็นเพียงหมอในโรงพยาบาลตำบลที่ใช้ชีวิตไปวัน ๆ แต่หลังจากปลุกพลังพิเศษได้เขาก็รุ่งโรจน์ถึงขีดสุด ปัจจุบันดำรงยศพันเอก

หัวหน้าเหลืองดูวิดีโอจบก็นิ่งเงียบไปพักใหญ่

ผู้บัญชาการอู่ถาม "หัวหน้าเหลือง คุณคิดว่าระดับการรักษาของอีกาวิญญาณเป็นยังไงบ้าง?"

หัวหน้าเหลืองมีสีหน้าซับซ้อน "ผมรู้สึกว่าเหล่าผู้รักษาเกินครึ่งของหน่วยแพทย์พิเศษ ดูเหมือนจะสู้ฝูงอีกาวิญญาณพวกนี้ไม่ได้เลยครับ"

ในเมืองซั่งจิงเองก็เกิดเหตุยุงพิษกัดขึ้นบ่อยครั้ง ผู้ป่วยจำนวนมากถูกส่งมารักษาที่กองกำลังจิ่วโจว

การทำแบบนี้ด้านหนึ่งถือเป็นการช่วยเหลือประชาชน อีกด้านหนึ่งก็เป็นการฝึกฝนระดับพลังพิเศษไปในตัว

หัวหน้าเหลืองกล่าวต่อ "ผู้รักษาของเราใช้เวลาเฉลี่ยสิบกว่านาทีในการรักษาพิษยุง แย่ยิ่งกว่าอีกาวิญญาณเสียอีก"

เจ้าตัวถามอย่างมีความหวัง "หน่วยแพทย์พิเศษสามารถเกณฑ์อีกาวิญญาณพวกนี้มาใช้งานได้ไหมครับ?"

ผู้บัญชาการอู่ทำหน้าเหยเกพลางส่ายหัว "อย่าแม้แต่จะคิดเชียว"

ภายในถ้ำ

หยางฝานเฝ้าสังเกตการณ์อีกาวิญญาณจากระยะไกล แล้วอดไม่ได้ที่จะส่ายหน้า "เจ้าพวกอารมณ์ร้อนเอ๊ย!"

พฤติกรรมทั้งหมดของลิ่วเฮย รวมถึงการยั่วโมโหผู้บัญชาการม้า ไม่ใช่คำสั่งลับหลังของเขาเลยแม้แต่น้อย

คนแต่ละคนย่อมมีนิสัยที่แตกต่างกัน อีกาก็ไม่ยกเว้น

ลิ่วเฮยมีนิสัยเช่นนั้นเอง

แต่เจ้าหมอนี่ทำงานได้ขยันขันแข็งมาก และฝึกฝนฝูงอีกาได้ยอดเยี่ยมที่สุด

นอกจากนี้

วิธีการที่พวกอีกาวิญญาณใช้น้ำลายรักษาพิษยุง ก็คือหนึ่งในผลลัพธ์จากการเข้าถึงกฎแห่งชีวิตปฐมกาลเช่นกัน

เขาคิดว่า แท้จริงแล้วพิษคือรูปแบบการแสดงออกอย่างหนึ่งของพลังชีวิต

วิธีการรักษาของพวกอีกาวิญญาณที่ดูเหนือจินตนาการนั้น พูดง่าย ๆ ก็คือการเปลี่ยนพิษให้กลายเป็นพลังชีวิตอีกรูปแบบหนึ่งที่ไม่เป็นอันตราย

หยางฝานเฝ้ามองการรักษา และจมดิ่งลงสู่ห้วงแห่งความเข้าใจอีกครั้ง: "หนึ่งในแก่นแท้ของกฎแห่งชีวิต คือการแปรสภาพงั้นเหรอ?"

สิ่งมีชีวิตในน้ำขนาดเล็กที่แปรสภาพเป็นไข่ยุงพิษ คือรูปแบบหนึ่งของ "การแปรสภาพ"

การแปรสภาพของพิษยุง ก็คืออีกรูปแบบหนึ่งของ "การแปรสภาพ" เช่นกัน

(จบตอน)