บทที่ 66 กลุ่มคนที่ควรค่าแก่การเคารพ

ภายในค่ายทหาร

หยางฝานไม่ลังเลที่จะเคลื่อนย้ายในพริบตาเพียงครั้งเดียว มาปรากฏตัวอยู่เหนือพื้นที่ทางทิศตะวันออกของค่ายทหารพอดี

เขามองลงไปเบื้องล่าง

ทหารหลายนายกำลังนอนร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวดอยู่บนพื้น เลือดสีแดงสดสาดกระจายไปทั่วทุกแห่งหน สิ่งที่น่าสลดหดหู่ที่สุดคือแขนสองข้างที่ขาดตกอยู่บนพื้น ซึ่งเจ้าของแขนเหล่านั้นได้กลายเป็นอาหารของแมลงปฐพีไปเสียแล้ว

แมลงปฐพีที่ลอบจู่โจมดูเหมือนจะสัมผัสได้ถึงความตายของพวกพ้อง และตระหนักว่าที่นี่มีอันตราย พวกมันจึงพากันหนีหายไปจนหมดสิ้น

หยางฝานรวบรวมสมาธิตรวจสอบร่องรอยที่หลงเหลืออยู่ "หนึ่ง สอง สาม มีแมลงปฐพีทั้งหมดสามตัว"

เขาถอนหายใจยาวด้วยอารมณ์ที่ขุ่นมัว "พลาดไปจริงๆ"

หากมีฝูงอีกาวิญญาณคอยควบคุมพื้นที่ หรือถ้าเขาสั่งให้นกมหิทธามาที่นี่ เรื่องสลดใจแบบนี้คงไม่มีทางเกิดขึ้นแน่นอน เขาแอบตำหนิตัวเองในใจว่า "คราวหน้าจะประมาทศัตรูไม่ได้อีกแล้ว"

ไม่นานนัก ผู้บัญชาการม้าลี่เต๋อก็รีบมาถึงที่เกิดเหตุและเริ่มสั่งการจัดการส่วนที่เหลือ

ทหารที่บาดเจ็บได้รับการปฐมพยาบาลอย่างเร่งด่วน ส่วนซากศพก็ได้รับการเก็บกู้ขึ้นมา

หยางฝานในร่างของภูตพรายค่อยๆ ลอยลงมาจากท้องฟ้าอย่างช้าๆ

เหล่าทหารเบื้องล่างเห็นดังนั้นก็รีบหลีกทางให้เป็นบริเวณกว้าง เพื่อต้อนรับการลงมาของผู้แข็งแกร่งอันดับหนึ่งแห่งต้าเซี่ย

ท่านผู้บัญชาการม้าทำความเคารพอย่างเป็นทางการ "คุณภูตพรายครับ ขอบพระคุณอย่างยิ่งสำหรับการช่วยเหลือ"

หยางฝานพยักหน้าเบาๆ "ไม่เป็นไรครับ"

เขาเข้าประเด็นทันที "มีข่าวดีหนึ่งข่าว และข่าวร้ายอีกหนึ่งข่าวครับ"

ผู้บัญชาการม้าทำท่าทางตั้งใจฟัง "เชิญท่านว่ามาได้เลยครับ"

หยางฝานกล่าวอย่างรวดเร็ว "ข่าวดีก็คือ แมลงปฐพีเป็นสิ่งมีชีวิตกลายพันธุ์ที่ระมัดระวังตัวมาก เมื่อพวกมันเห็นพวกพ้องถูกฆ่าตายไปตัวหนึ่ง พวกมันจะมองว่าค่ายทหารแห่งนี้เป็นพื้นที่อันตราย และจะไม่เข้าใกล้ที่นี่อีกง่ายๆ"

ผู้บัญชาการม้าพยักหน้า "เข้าใจแล้วครับ"

ทว่าใบหน้าของท่านนายพลกลับไม่มีรอยยิ้มเลยแม้แต่น้อย เพราะภารกิจที่เขาแบกรับไว้คือการกำจัดสิ่งมีชีวิตกลายพันธุ์ทุกชนิดที่รุกล้ำเข้ามาในดาวชางหลานให้สิ้นซาก

หยางฝานกล่าวต่อ "ส่วนข่าวร้ายก็คือ พวกแมลงปฐพีจะหนีเตลิดไปไกล คาดว่าเราคงต้องออกแรงกันมากขึ้นถึงจะจัดการพวกมันได้หมดครับ"

ผู้บัญชาการม้ายิ้มขื่น "ต่อให้ออกแรงมากแค่ไหน ขอเพียงแค่ฆ่าพวกมันได้ก็ถือว่าคุ้มค่าครับ"

ท่านนายพลพึมพำเสียงเบา "หากแมลงปฐพีหลุดรอดไปยังที่อื่นแล้วไปทำร้ายประชาชนชาวต้าเซี่ย ผมคงไม่อาจชดใช้ความผิดนี้ได้แม้ตายไปหมื่นครั้ง"

หยางฝานมองดูใบหน้าที่เหนื่อยล้าของอีกฝ่าย ในใจก็เกิดความเลื่อมใสขึ้นมา

ทหารกลุ่มนี้ต่อสู้กับสิ่งมีชีวิตกลายพันธุ์อย่างยากลำบาก บาดเจ็บและล้มตายไปมากมายแต่ไม่เคยบ่นว่าเหนื่อยล้า กลับยังคงกังวลว่าประชาชนจะได้รับอันตราย

นี่คือกลุ่มคนที่ควรค่าแก่การเคารพอย่างแท้จริง!

จู่ๆ ผู้บัญชาการม้าก็ถามขึ้น "คุณภูตพรายครับ เมื่อครู่พวกเราได้หารือเกี่ยวกับยุทธวิธีหนึ่ง ไม่แน่ใจว่าจะเป็นไปได้ไหม รบกวนท่านช่วยชี้แนะด้วยครับ"

หยางฝานพยักหน้า "เชิญครับ"

ผู้บัญชาการม้ารวบรวมความคิดแล้วกล่าวอย่างรวดเร็ว "ยุทธวิธีนี้แบ่งออกเป็นสามขั้นตอนครับ..."

ท่านนายพลใช้เวลาไม่กี่นาทีอธิบายรายละเอียดของแผนการทั้งหมด

หยางฝานรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย "ผมว่าใช้ได้เลยครับ! น่าลองดูมาก!"

เมื่อครู่เขายังรู้สึกว่ากองทัพมีความคิดที่ค่อนข้างยึดติดในการรับมือกับสิ่งมีชีวิตกลายพันธุ์ นึกไม่ถึงว่าอีกฝ่ายจะปรับตัวได้อย่างรวดเร็วและเสนอแผนการที่มีความเป็นไปได้สูงขนาดนี้

เรื่องนี้พิสูจน์ให้เห็นว่า กองทัพต้าเซี่ยนั้นเรียนรู้ได้ไวมาก

ผู้บัญชาการม้าถอนหายใจด้วยความโล่งอกทันที "รอให้อีกาวิญญาณของคุณชายอีกาวิญญาณมาถึง พรุ่งนี้เช้าเราจะเริ่มปฏิบัติการอย่างเป็นทางการครับ"

ท่านนายพลกล่าวอย่างจริงจังต่อ "คุณภูตพรายครับ ถึงตอนนั้นคงต้องรบกวนท่านลงมือด้วยนะครับ!"

หยางฝานพยักหน้า "ด้วยความยินดีครับ!"

เหล่าทหารได้ทำในสิ่งที่พวกเขาควรทำแล้ว ในเมื่อเขามีความสามารถเพียงพอ แน่นอนว่าเขาก็ต้องทำในสิ่งที่เขาควรทำเช่นกัน

ในขณะนั้นเอง

"หึ่ง!"

เสียงหึ่งๆ แผ่วเบาดังเข้าหูเขา หยางฝานยกมือขวาขึ้นทันควัน

ประกายสายฟ้าที่ละเอียดอ่อนมากวูบผ่านปลายนิ้วไป

"เปรี๊ยะ! เปรี๊ยะ!"

เกิดเสียงดังเบาๆ ยุงพิษหลายตัวถูกช็อตจนไหม้เกรียมในพริบตา

หยางฝานส่ายหน้า "ยุงพิษที่นี่เยอะจริงๆ นะครับ พวกคุณยังยืนหยัดต่อสู้กันอยู่ได้ ช่างลำบากกันจริงๆ"

ผู้บัญชาการม้ากล่าวอย่างจนใจ "ภายในค่ายมีการฉีดพ่นสารดีทเข้มข้นวันละหลายรอบ แต่มันดูเหมือนจะไม่ได้ผลกับเจ้ายุงพิษพวกนี้เท่าไหร่เลยครับ

ช่วงนี้ยุงพิษฟักออกมาจำนวนมหาศาล สองวันนี้มีทหารโดนกัดไปสิบกว่านายแล้ว โชคดีที่อาการไม่รุนแรงมากนัก"

เขาหยุดไปครู่หนึ่งแล้วกล่าวต่อ "หน้าที่ของทหารคือการปฏิบัติตามคำสั่ง ต่อให้ยุงพิษจะเยอะแค่ไหน เราก็ต้องยืนหยัดต่อไปครับ"

ความเลื่อมใสในใจของหยางฝานเพิ่มขึ้นอีกขั้น

เขาเอ่ยเตือนว่า "คุณชายอีกาวิญญาณได้ฝึกฝนฝูงอีกามาเป็นอย่างดี พวกมันไม่เพียงแต่กำจัดยุงพิษได้เท่านั้น แต่ยังสามารถรักษาบาดแผลที่เกิดจากยุงพิษกัดได้ด้วยครับ"

ผู้บัญชาการม้าตกตะลึงอย่างมาก "อีกาวิญญาณยังรักษาแผลยุงกัดได้ด้วยเหรอครับ?"

หยางฝานใช้เครื่องดัดแปลงเสียงส่งเสียงหัวเราะประหลาดออกมา "ถึงตอนนั้นคุณลองถามพวกอีกาวิญญาณดูสิ แล้วคุณจะได้คำตอบเองครับ"

ผู้บัญชาการม้ายังคงมีสีหน้าที่ไม่อยากจะเชื่อ เพราะอีกาก็เป็นแค่สัตว์ ไม่ใช่หมอ เรื่องนี้ช่างท้าทายความเข้าใจของเขาเหลือเกิน

หยางฝานกล่าวทิ้งท้าย "ผมจะช่วยกำจัดยุงพิษรอบๆ ค่ายให้ก่อนรอบหนึ่ง พรุ่งนี้เช้าผมจะมาหาใหม่ครับ"

ผู้บัญชาการม้าพยายามจะรั้งไว้ "คุณภูต..."

แต่เพิ่งจะพูดได้แค่สองคำ ท่านนายพลก็เห็นว่ารอบกายของคุณภูตพรายพลันปรากฏประกายสายฟ้าสีแดงขึ้นมา พร้อมกับเสียงกระแสไฟฟ้าดัง "เปรี๊ยะๆ"

คุณภูตพรายกลายเป็นลูกบอลแสงสีแดงในทันที แล้วบินวนรอบค่ายทหารทั้งค่ายด้วยความเร็วที่น่าเหลือเชื่อเพียงรอบเดียว

"เปรี้ยง!" "เปรี้ยง!"

ประกายสายฟ้าแลบวาบต่อเนื่อง ยุงพิษร่วงหล่นลงมาเป็นแถว

เสียง "หึ่งๆ" ที่เคยดังอยู่ทุกหนแห่งอันตรธานหายไปอย่างสิ้นเชิง ลูกบอลแสงสีแดงวูบไหวเพียงครั้งเดียว คุณภูตพรายก็หายวับไปอย่างไร้ร่องรอย

ผู้บัญชาการม้าแหงนหน้ามองฟ้า อดไม่ได้ที่จะถอนหายใจยาว "ช่างสมกับเป็นมังกรที่เห็นหัวไม่เห็นหางจริงๆ"

นี่คือคำที่มักปรากฏในนิยาย และนี่เป็นครั้งแรกในชีวิตที่ท่านนายพลได้เห็นต้นแบบในโลกความเป็นจริง

ผู้บัญชาการม้าค่อยๆ ยกมือขึ้นทำความเคารพไปยังทิศทางที่อีกฝ่ายหายลับไป

ห่างออกไปสิบกิโลเมตร

ภายในถ้ำแห่งหนึ่ง

หยางฝานปรากฏตัวขึ้นจากความว่างเปล่า

เขานำเปลสนามสำหรับตั้งแคมป์ออกมา และหยิบตะปูออกมาสองสามตัว เขาเปิดใช้งานพลังพิเศษกิ่งก้านทองแดง นิ้วมือเปลี่ยนเป็นสีทองจางๆ เขาใช้นิ้วกดตะปูฝังลึกลงไปในเนื้อหินโดยตรงเพื่อขึงเปลสนามขึ้นมา

หยางฝานมองดูนิ้วมือที่ไม่มีรอยขีดข่วนแม้แต่นิดเดียวแล้วพยักหน้าอย่างพอใจ "พลังพิเศษนี่มันสะดวกจริงๆ"

เขานอนลงบนเปลสนามอย่างสบายอารมณ์

กิ่งไม้สายฟ้าลอยเด่นขึ้นมาเงียบๆ และแขวนค้างอยู่กลางอากาศ

"หึ่ง!"

ยุงพิษสองสามตัวดูเหมือนจะดมกลิ่นเนื้อหนังที่สดใหม่ได้ พวกมันบินเข้าถ้ำมาเป็นกลุ่ม กิ่งไม้สายฟ้าวูบไหวหนึ่งครั้ง ยุงพิษทั้งหมดก็ตายลงทันที

ระบบป้องกันอัตโนมัติของกิ่งไม้สายฟ้า เป็นความสามารถที่เพิ่งปรากฏขึ้นในช่วงไม่กี่วันนี้เอง ของวิเศษชิ้นนี้เติบโตขึ้นอีกแล้ว มันเริ่มจะเหมือนอุปกรณ์แคมปิ้งเทพเจ้าเข้าไปทุกที

ส่วนจักจั่นชิงวิญญาณก็แอบดูดซับพลังงานจากยุงพิษเหล่านั้นอย่างเงียบเชียบ

หยางฝานหัวเราะออกมา "นึกไม่ถึงว่าในโลกความจริงก็สามารถปล่อยบอตเก็บเวลได้เหมือนกันแฮะ"

เมื่อถึงตอนนี้ เขาถึงได้มีเวลาตรวจสอบพลังงานที่ได้รับจากการฆ่าแมลงปฐพีเมื่อครู่

2.8 แต้ม!

เทียบเท่ากับเจ้าผมทองตั้งสองคน ค่าแหล่งกำเนิดวิญญาณสะสมเพิ่มขึ้นเป็น 6.6 แต้ม

หยางฝานอดสะท้อนใจไม่ได้ "สิ่งมีชีวิตจากโลกปฐมกาล มีพลังงานมากกว่าผู้มีพลังพิเศษบนดาวชางหลานเยอะจริงๆ"

เขาตัดสินใจอย่างแน่วแน่ "ไอ้แมลงปฐพีพวกที่หนีไปได้นั่น จะปล่อยไปไม่ได้เด็ดขาด"

ทว่า มีเรื่องประหลาดอย่างหนึ่ง คือครั้งนี้เขาสกัดพลังพิเศษออกมาไม่ได้เลย

หยางฝานครุ่นคิด "คราวก่อนที่ฆ่ายุงพิษกลายพันธุ์ก็เป็นแบบนี้ ครั้งนี้ก็เหมือนกัน หรือว่าการสกัดพลังพิเศษจะมีข้อจำกัดบางอย่าง?"

เขานิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่ง ในใจก็เกิดข้อสันนิษฐานขึ้นมา "หรือว่าพลังพิเศษต้องมีความ 'สอดคล้อง' กันบางอย่าง?"

แมลงปฐพีเป็นสิ่งมีชีวิตปฐพี ใช้ชีวิตอยู่ใต้ดินเป็นหลัก ส่วนเขาเป็นมนุษย์ที่อยู่บนดิน พลังอย่างการมุดดินอาจจะขัดกับธรรมชาติของมนุษย์โดยพื้นฐาน พลังของยุงพิษกลายพันธุ์ก็คงใช้ตรรกะเดียวกัน

หยางฝานมีสีหน้าเสียดาย "ตอนแรกกะว่าจะมุดไปมาในดินได้ตามใจชอบเหมือนแมลงปฐพีซะหน่อย!"

น่าเสียดายที่ฝันสลายไปเสียแล้ว

เขาหยิบปืนพกออกมาจากลูกแก้วมิติ นั่งเล่นอยู่พักหนึ่งแล้วยิ้มออกมา "ความรู้สึกตอนได้ของฟรีมานี่มันดีจริงๆ ทริปนี้ไม่เสียเที่ยวเลยแฮะ!"

(จบตอน)