บทที่ 65 สังหารแมลงปฐพี

หยางฝานพรางกายอยู่ใกล้ ๆ แล้วเอ่ยขึ้นทันที "เบาเสียงหน่อย"

พันตรีเจียงรีบหุบปากฉับพร้อมกับพยักหน้าถี่ ๆ

เขานึกถึงสิ่งที่อีกฝ่ายเพิ่งพูด จึงอดถามไม่ได้ "คุณภูตพรายครับ ที่ท่านพูดเมื่อกี้หมายความว่ายังไง?"

ขณะที่พูด พันตรีเจียงก็กวาดสายตามองไปรอบ ๆ แต่กลับไม่เห็นอะไรเลย

เจ้าตัวแอบกลืนน้ำลายอึกใหญ่ ในใจเริ่มรู้สึกขนลุกซู่เล็กน้อย

หยางฝานหัวเราะ "หึ ๆ" แล้วกล่าวต่อ "ผมสัมผัสได้ว่าเจ้าแมลงปฐพีมันวนเวียนอยู่รอบ ๆ เหยื่อล่อมาหลายรอบแล้ว ดูเหมือนมันจะรู้ว่าเหยื่อล่อมีปัญหา"

พันตรีเจียงได้ยินดังนั้นก็ตกใจจนแทบไม่เชื่อหู "แมลงปฐพีจะรู้ได้ยังไงครับว่าในเหยื่อล่อมีระเบิด?"

หยางฝานอดไม่ได้ที่จะถอนหายใจ "ยุคสมัยเปลี่ยนไปขนาดนี้แล้ว ทำไมพวกคุณยังใช้ตรรกะเดิม ๆ คิดอยู่อีกนะ?"

น้ำเสียงของเขาแฝงไปด้วยความรู้สึกผิดหวังในตัวอีกฝ่าย "สิ่งมีชีวิตกลายพันธุ์ไม่ใช่แค่สัตว์ป่าธรรมดา สติปัญญาของพวกมันไม่ได้ต่ำเลยสักนิด"

พันตรีเจียงได้ยินถึงกับหน้าแดงก่ำ ยิ้มแก้เก้อ "พวกเราดูหนังเยอะไปหน่อยครับ แผนนี้ก็ได้ไอเดียมาจากในหนัง"

หยางฝานกล่าวอย่างไม่อ้อมค้อม "งั้นเรื่องนี้ต้องโทษผู้กำกับสินะ?"

พันตรีเจียงอยากจะแทรกแผ่นดินหนีเสียให้ได้

ทหารที่อยู่ข้าง ๆ ต่างพากันไหล่สั่นพั่บ ๆ เห็นได้ชัดว่ากำลังพยายามกลั้นหัวเราะกันอย่างสุดชีวิต

หยางฝานกล่าวต่อ "ในเมื่อแมลงปฐพีรู้แล้วว่าเหยื่อล่อมีปัญหา ด้วยสติปัญญาของมัน ไม่มีทางที่มันจะหลงกลแน่

ผมสงสัยอย่างยิ่งว่า มันอาจจะใช้กับดักนี้ย้อนกลับมาหลอกให้พวกคุณติดกับแทน"

พันตรีเจียงน้อมรับคำชี้แนะ "คุณภูตพรายครับ แล้วแมลงปฐพีมันจะทำยังไง?"

หยางฝานนิ่งคิดครู่หนึ่งแล้วตอบว่า "ถ้าผมเป็นมัน ผมจะลากเหยื่อล่อลงไปใต้ดินก่อน

ในสถานการณ์ปกติ หลังจากพวกคุณกดระเบิดแล้ว ส่วนใหญ่ก็จะเดินเข้าไปตรวจสอบ

แมลงปฐพีต้องใช้จังหวะนี้แหละ ลอบโจมตีพวกคุณระหว่างทางแน่นอน"

พันตรีเจียงฟังแล้วหน้าถอดสีด้วยความสยดสยอง

ลองจินตนาการดูว่าหากสิ่งที่คุณภูตพรายพูดกลายเป็นความจริง และฝั่งเขาไม่ได้ระวังตัวไว้เลย ไม่รู้ว่าจะต้องมีคนตายอีกเท่าไหร่

หลังจากหายจากอาการตกใจ พันตรีเจียงรีบกล่าวขอบคุณ "คุณภูตพรายครับ ขอบพระคุณมากสำหรับคำชี้แนะ"

ในตอนนั้นเอง

เสียงหนึ่งดังขึ้นจากช่องทางสื่อสาร "เรียนคุณภูตพราย ผมม้าลี่เต๋อ ผู้บัญชาการส่วนหน้าของอำเภอจิ้งหยุน ท่านพอจะมีคำแนะนำดี ๆ ไหมครับ?"

หยางฝานครุ่นคิดครู่หนึ่งก่อนตอบว่า "ตอนนี้มีสองทางเลือกครับ

ทางเลือกแรก รอให้ฝูงอีกาวิญญาณมาถึง ผมจะอาศัยความช่วยเหลือจากพวกมันในการเฝ้าระวังพื้นที่เป็นวงกว้าง

ทางเลือกที่สอง พวกเราซ้อนแผนมัน โดยส่งผู้มีพลังพิเศษสายร่างกายที่มีความเร็วสูงออกไปล่อมันออกมา แล้วผมจะลงมือในวินาทีที่มันปรากฏตัวครับ"

หยางฝานจงใจสำทับทิ้งท้าย "ทางเลือกที่สองค่อนข้างเสี่ยง คนที่รับหน้าที่เป็นเหยื่อล่ออาจจะมีอันตรายถึงชีวิต"

เขาบอกใบ้ให้เลือกทางแรก

ทว่า

ผลลัพธ์กลับเหนือความคาดหมาย

ดูเหมือนเขาจะประเมินความกล้าหาญของกองทัพต่ำไป

ท่านผู้บัญชาการม้านิ่งไปไม่กี่วินาทีก่อนตอบกลับว่า "คุณภูตพรายครับ ขอบคุณมากสำหรับคำแนะนำ พวกเราขอปรึกษากันสักครู่ครับ"

เวลาผ่านไปหนึ่งนาทีเต็ม

ท่านนายพลก็เอ่ยขึ้นว่า "คุณภูตพรายครับ พวกเราเลือกทางเลือกที่สอง โดยจะให้ร้อยตรีหยวนเฟิงจากกองกำลังจิ่วโจวเป็นผู้รับหน้าที่ล่อแมลงปฐพี

ร้อยตรีหยวนกำลังมุ่งหน้าไปที่นั่น โปรดรอสักครู่ครับ"

หยางฝานพยักหน้าเบา ๆ "ไม่มีปัญหา"

เขาสัมผัสได้ลาง ๆ ว่าทางกองทัพดูจะรีบร้อนอยู่บ้าง

ไม่นานนัก

รถทหารคันหนึ่งขับตรงเข้ามาอย่างรวดเร็ว

เงาร่างผอมเพรียวร่างหนึ่งกระโดดขึ้นไปบนหลังคาตึกสูงสี่เมตรได้อย่างง่ายดาย

ร้อยตรีหยวนเฟิงมาถึงแล้ว

หยางฝานปรากฏกายในรูปของภูตพรายในจังหวะที่เหมาะสม

คนรอบข้างต่างพากันสะดุ้งโหยง

เพราะครั้งล่าสุดที่เขาปรากฏตัวต่อหน้าสาธารณชน อย่างน้อยเขาก็ยังยืนอยู่บนพื้นภายใต้แรงโน้มถ่วง

แต่ครั้งนี้เขากลับลอยอยู่กลางอากาศ ฝ่าเท้าห่างจากหลังคาตึกถึงหนึ่งเมตร

ทุกคนในที่นั้นมีความรู้สึกเดียวกันว่า คุณภูตพรายแข็งแกร่งขึ้นอีกแล้ว

ร้อยตรีหยวนลอบกลืนน้ำลายอึกใหญ่พลางทำความเคารพอย่างไม่ค่อยถูกระเบียบนัก "คุณภูตพรายครับ โปรดสั่งการด้วย!"

นายทหารร้อยตรีคนนี้ดูหนุ่มมาก คาดว่าเพิ่งจะอายุยี่สิบต้น ๆ เท่านั้น

หยางฝานถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น "การเป็นเหยื่อล่ออาจจะตายได้นะ เธอยังหนุ่มอยู่เลย ไม่กลัวเหรอ?"

ร้อยตรีหยวนลังเลครู่หนึ่งก่อนตอบว่า "กลัวครับ แต่เพื่อนทหารหลายคนตายไปแล้ว พวกเขาก็ยังหนุ่มเหมือนกัน ผมอยากฆ่าแมลงปฐพีมากกว่า"

เมื่อพูดถึง "ฆ่าแมลงปฐพี" แววตาของนายทหารหนุ่มก็ฉายแววมุ่งมั่นอย่างเต็มเปี่ยม

เห็นได้ชัดว่ากองทัพต้าเซี่ยเป็นเหมือนเตาหลอมที่กำลังหล่อหลอมคนหนุ่มคนนี้ขึ้นมาใหม่

ร้อยตรีหยวนชี้ไปที่รถทหาร "คุณภูตพรายครับ อาวุธที่เตรียมไว้ให้ท่านอยู่ในรถ ท่านสามารถเลือก..."

พูดยังไม่ทันจบ

ร่างของหยางฝานก็หายวับไป และปรากฏตัวขึ้นใหม่ในอีกครึ่งวินาทีต่อมา

ทว่าภายในรถทหาร

ทหารสองนายที่คุมคลังอาวุธอยู่รู้สึกเหมือนตาฝาดไปชั่วขณะ กล่องใบใหญ่หลายใบในห้องบรรทุกหายวับไปอย่างไร้ร่องรอย

ทั้งคู่ตกใจจนเกือบจะร้องตะโกนออกมา

ทหารนายหนึ่งร้องลั่นตามสัญชาตญาณ "อาวุธหายไปแล้ว มีเหตุผิดปกติ..."

หยางฝานตัดบทด้วยน้ำเสียงกึ่งขันกึ่งระอา "อาวุธน่ะผมเอาไปเอง"

เขารู้อยู่แก่ใจว่ากองทัพกำลังขอร้องเขา ต่อให้เขาหยิบไปเยอะหน่อย ทางการก็คงไม่ว่าอะไร

เหล่าทหารรอบข้างต่างมีสีหน้าซับซ้อน

ท่านทำอะไรลงไปกันแน่ ถึงทำเอาเพื่อนทหารสองคนนั้นขวัญเสียได้ขนาดนี้?

ทหารบนรถดูเหมือนจะได้รับแจ้งข้อมูลแล้ว จึงเงียบเสียงลงไม่ร้องโวยวายอีก

หยางฝานไม่รอช้า เริ่มออกคำสั่งทันที "ใช้โดรนทิ้งหินลงไปอีกสองสามก้อน แมลงปฐพีขยับเข้าไปใกล้เหยื่อล่อแล้ว มันน่าจะเริ่มลงมือเร็ว ๆ นี้"

"รับทราบ!"

สิ้นเสียงหึ่ง ๆ ของเครื่องยนต์ โโดรนสองลำบินตรงไปทิ้งหินลงใกล้เหยื่อล่อทันที

พันตรีเจียงยกกล้องส่องทางไกลระบบมองเห็นกลางคืนขึ้น จ้องเขม็งไปยังจุดที่วางเหยื่อล่อลูกแกะไว้

เขาเห็นชัดเจนว่าเงาดำกลุ่มหนึ่งพุ่งพรวดออกมา และลูกแกะก็หายวับไปในพริบตา

หยางฝานหรี่ตาลง "แมลงปฐพีไม่ได้กินเหยื่อล่อ มันทิ้งเหยื่อล่อไปแล้ว"

พันตรีเจียงรู้สึกทึ่งอย่างยิ่ง

ทุกอย่างเป็นไปตามที่คุณภูตพรายคาดการณ์ไว้ไม่มีผิด!

หยางฝานสั่งการรวดเร็ว "นับถอยหลังสามวินาทีแล้วกดระเบิด"

"ครับ!"

เมื่อถึงเวลา

"ตูม!"

พื้นดินสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง

ห่างออกไปหลายร้อยเมตร พื้นดินจุดหนึ่งปูดโปนขึ้นมาอย่างกะทันหัน พร้อมกับกลุ่มฝุ่นควันที่พวยพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้า

ทุกคนต่างจ้องมองไปยังจุดที่ระเบิดด้วยความลุ้นระทึก

หยางฝานเตือน "พวกคุณโห่ร้องพร้อมกันหน่อย เอาให้เสียงดัง ๆ!"

ในเมื่อเป็นการแสดง ก็ต้องเล่นให้สมบทบาท

พันตรีเจียงได้สติก่อนใครเพื่อน เขาชูหมัดขึ้นแล้วตะโกนลั่น "สำเร็จแล้ว!"

เหล่าทหารพากันกระโดดโลดเต้นจนหลังคาตึกสั่นสะเทือนดังตึงตัง

หยางฝานบอก "พอแล้ว!"

ทหารทุกคนเงียบเสียงลงทันที

หยางฝานหันไปหาร้อยตรีหยวน กำชับว่า "ตอนนี้เธอเดินออกไป พอผมให้สัญญาณ เธอต้องวิ่งให้สุดฝีเท้าทันที เข้าใจไหม?"

ร้อยตรีหยวนพยักหน้าถี่ ๆ "เข้าใจครับ"

เด็กหนุ่มคนนี้เด็ดเดี่ยวไม่เบา เขากระโดดลงจากหลังคาตึกแล้วกึ่งเดินกึ่งวิ่งมุ่งหน้าไปยังจุดที่เกิดระเบิด

ร้อยตรีหยวนเดินไปได้ไม่กี่ก้าวก็รู้สึกถึงความผิดปกติ จึงแหงนหน้าขึ้นมอง

เขาเห็นคุณภูตพรายลอยอยู่ข้างบนเงียบ ๆ ราวกับวิญญาณจริง ๆ

ร้อยตรีหยวนชะงักไปครู่หนึ่ง รู้สึกขนลุกซู่ที่หนังศีรษะ

หยางฝานขมวดคิ้วเล็กน้อยพลางทำสัญญาณมือให้ "เดินต่อ"

ร้อยตรีหยวนสูดลมหายใจลึกแล้วเริ่มก้าวเดินอีกครั้ง

หยางฝานจ้องเขม็งไปที่พื้นดิน อาศัยสัมผัสจากพลังวิญญาณเร้น "มองเห็น" เงาดำมืดกลุ่มหนึ่งพุ่งตรงมาจากใต้ดินอย่างรวดเร็ว

ห้าวินาทีต่อมา

เงาดำใต้ดินเร่งความเร็วขึ้น

หยางฝานดีดนิ้วปล่อยประกายสายฟ้าเส้นเล็กละเอียดออกไปทันที

ร้อยตรีหยวนรู้สึกเสียวแปลบที่แผ่นหลัง เขาใจหายวาบจึงเร่งเร้าพลังพิเศษจนถึงขีดสุด แล้ววิ่งทะยานไปข้างหน้าด้วยความเร็วสูงสุดเท่าที่จะทำได้

วินาทีถัดมา

นายทหารหนุ่มได้ยินเสียง "ฟุ่บ" ดังขึ้นที่พื้นดินข้างหลังห่างไปเพียงเมตรเดียว

นั่นคือแมลงปฐพีที่พุ่งทะลวงพื้นดินขึ้นมาโจมตีอย่างไม่ต้องสงสัย

หัวใจของร้อยตรีหยวนเต้นรัวประดุจกลองรบ

ความรู้สึกที่เฉียดกรายความตายเช่นนี้กระตุ้นให้อะดรีนาลีนในร่างพุ่งพล่านจนเขาวิ่งเร็วขึ้นไปอีกขั้น

ในเวลาเดียวกัน

หยางฝานเห็นปากมหึมาอันน่าสยดสยองโผล่พ้นดินมา ภายในเต็มไปด้วยซี่ฟันอันแหลมคมนับไม่ถ้วน พร้อมกับกลิ่นคาวคลุ้งชวนคลื่นไส้

เขาบ่นพึมพำในใจว่า "แกนี่ควรจะแปรงฟันบ้างนะ" แล้วโยนตราอัสนีกัมปนาทเข้าไปลูกหนึ่ง พร้อมกับระเบิดมืออีกหลายลูกที่เพิ่งได้มา

นอกจากนั้น

ยังมีเงาเลือนรางของจักจั่นแฝงเข้าไปด้วย

หยางฝานเคลื่อนย้ายในพริบตาเข้าไปเตะร้อยตรีหยวนให้กระเด็นออกไปไกลหน่อย เพื่อไม่ให้โดนลูกหลง จากนั้นก็เคลื่อนย้ายหนีออกมาเป็นครั้งที่สอง

นี่เป็นเรื่องช่วยไม่ได้

นาวาข้ามมิติไม่สามารถพาสิ่งมีชีวิตอื่นเคลื่อนย้ายไปด้วยได้ จึงต้องขออภัยร้อยตรีหยวนมา ณ ที่นี้

แมลงปฐพีดูเหมือนจะรับรู้ถึงภัยร้าย มันขยับลำคอพยายามจะขย้อนสิ่งแปลกปลอมออกมา

ทว่ามันสายเกินไปแล้ว

"เปรี้ยง!"

ประกายสายฟ้าสีแดงระเบิดออก

"ตูม!"

ระเบิดมือถูกจุดชนวนด้วยความร้อนสูงทันที

ครู่ต่อมา

หยางฝานกลับมายืนบนหลังคาตึก แล้วเอ่ยเสียงเรียบ "แมลงปฐพีตายแล้ว!"

พันตรีเจียงสะดุ้งโหยงกับการมาแบบไม่ให้ซุ่มให้เสียงอีกครั้ง ก่อนจะชูหมัดขึ้นด้วยความดีใจ

เสียงที่ตื่นเต้นของผู้บัญชาการม้าดังลอดออกมาจากช่องทางสื่อสาร "คุณภูตพรายครับ ขอบพระคุณมากสำหรับการช่วยเหลือ!"

เหล่าทหารต่างพากันตื่นเต้นสุดขีด

พวกเขามีกำลังพลมากมาย รวมถึงผู้มีพลังพิเศษอีกหลายคน แต่กลับจนปัญญาจัดการกับแมลงปฐพี

ทว่าคุณภูตพรายลงมือเพียงครั้งเดียว ก็กำจัดมันได้อย่างง่ายดาย

ทว่าหยางฝานกลับสัมผัสได้ถึงความผิดปกติบางอย่าง

เขาฉุกใจคิดขึ้นมาได้ทันที "ไม่ถูก... แมลงปฐพีไม่ได้มีแค่ตัวเดียว"

ผู้บัญชาการม้าอึ้งไป "ยังมีตัวอื่นอยู่อีกเหรอครับ?"

หยางฝานมองไปอีกฟากของค่ายทหารแล้วตะโกนลั่น "ระวัง! แมลงปฐพีกำลังลอบจู่โจม"

สิ้นคำพูดของเขา

"อ๊าก!"

เสียงร้องโหยหวนดังแว่วมาจากอีกฝั่งทันที

หัวใจของหยางฝานดิ่งวูบ

เขาเพิ่งตระหนักได้ว่า ไม่ใช่แค่ฝ่ายทหารที่กำลังล่าแมลงปฐพี แต่แมลงปฐพีเองก็กำลังล่าทหารอยู่เช่นกัน

แมลงปฐพีตัวที่โผล่หัวออกมาเมื่อครู่ ทำหน้าที่เป็นตัวล่อความสนใจ ในขณะที่ตัวอื่น ๆ เริ่มเปิดฉากจู่โจมจากอีกด้านหนึ่ง

สรุปแล้ว

นี่คือฝูงสิ่งมีชีวิตที่เจ้าเล่ห์อย่างยิ่ง