บทที่ 64 สิ่งมีชีวิตจากโลกปฐมกาลมาอีกแล้ว

ผ่านทางสายตาของอีกาวิญญาณลิ่วเฮย

ผู้บัญชาการจางหยิบแท็บเล็ตออกมาอีกเครื่อง "นี่คือข้อมูลวิดีโอเกี่ยวกับสิ่งมีชีวิตกลายพันธุ์ครับ"

เขาแตะหน้าจอหนึ่งครั้ง วิดีโอเริ่มเล่นทันที

พื้นที่ส่วนใหญ่ในภาพมืดสนิท เห็นได้ชัดว่าบันทึกไว้ในยามค่ำคืน เมื่อพิจารณาจากสภาพแวดล้อม ดูเหมือนจะเป็นค่ายทหารชั่วคราวแห่งหนึ่ง

"อ๊าก!"

เสียงร้องโหยหวนดังแทรกขึ้นมาอย่างกะทันหัน

ค่ายพักแรมพลันเกิดความโกลาหลขึ้นในพริบตา

"มีบางอย่างอยู่ใต้ดิน!"

"ใครก็ได้มาช่วยที!"

"ขาของหัวหน้าหมู่หวังถูกสัตว์ประหลาดกัดขาดไปแล้ว!"

หยางฝานหรี่ตาลงเล็กน้อย

แม้ภาพในวิดีโอจะพร่าเลือน แต่ด้วยสายตาอันเฉียบคม เขายังคงมองเห็นรายละเอียดบางอย่าง

เงาดำมืดกลุ่มหนึ่งพุ่งพรวดออกมาจากใต้ดิน จู่โจมทหารนายหนึ่งที่กำลังลาดตระเวนอยู่ ก่อนจะมุดหายกลับลงไปในดินอย่างรวดเร็ว

ในหัวของหยางฝานสรุปข้อสันนิษฐานออกมาได้สองประการ

ประการแรก — มันคือ 'สิ่งมีชีวิตปฐพี'

คำว่าสิ่งมีชีวิตปฐพี หมายถึงเผ่าพันธุ์ที่ใช้ชีวิตและทำกิจกรรมหลักอยู่ใต้ผืนดิน ในอดีตยามที่เขาท่องไปในโลกปฐมกาลผ่านนิมิตความฝัน เขาเคยพบเห็นสิ่งมีชีวิตประเภทนี้มาบ้าง

ประการที่สอง — สิ่งมีชีวิตปฐพีตัวนี้ไม่ได้แข็งแกร่งมากนัก

พฤติกรรมของมันชัดเจนว่าใช้ยุทธวิธี 'ตีแล้วหนี' หากมันมีพละกำลังมหาศาลจริง เหตุใดจึงต้องระแวดระวังและระมัดระวังตัวถึงเพียงนี้?

แน่นอนว่า สำหรับคนต้าเซี่ยที่ยังอยู่ในช่วง 'หมู่บ้านมือใหม่' สิ่งมีชีวิตปฐพีตัวนี้ย่อมถือเป็นอสุรกายที่ทรงพลังอย่างยิ่ง

หลังจากนั้น เสียงร้องโหยหวนก็ดังระงมขึ้นอีกหลายครั้ง

"เจ็บเหลือเกิน!"

"ขาของผม!"

เงาดำปรากฏตัวออกมาครั้งแล้วครั้งเล่า ทหารอีกหลายนายถูกลอบโจมตี ท่ามกลางเสียงรัวของอาวุธปืนที่ดังประสานขึ้นเป็นระยะ

เห็นได้ชัดว่า สิ่งมีชีวิตปฐพีตัวนี้รับรู้ได้แล้วว่าเหยื่อของมันคือกลุ่มคนอ่อนแอ มันจึงเริ่มออกล่าอย่างย่ามใจและไม่เกรงกลัวสิ่งใด

"ตู้ม!"

เสียงระเบิดดังสนั่นขึ้นครั้งหนึ่ง

หลังจากนั้นสิ่งมีชีวิตปฐพีก็ไม่ปรากฏตัวออกมาอีกเลย

หยางฝานนิ่งเงียบ

เขามองเห็นลางๆ ว่าทหารนายหนึ่งที่ถูกโจมตี ได้ตัดสินใจจุดชนวนระเบิดมือในตัว การโจมตีนี้มีความเป็นไปได้สูงว่าจะทำให้สิ่งมีชีวิตปฐพีได้รับบาดเจ็บเล็กน้อย มันจึงมุดดินหนีหายไป

ผู้บัญชาการจางแตะหน้าจออีกครั้งเพื่อเริ่มเล่นวิดีโอที่สอง

เขากล่าวอธิบายประกอบว่า "ส่วนนี้เป็นวิดีโอที่บันทึกไว้ในตอนกลางวันครับ บนพื้นดินหลงเหลือร่องรอยประหลาดเอาไว้บ้าง"

ภาพที่ปรากฏแก่สายตา ตรงตำแหน่งที่สิ่งมีชีวิตปฐพีเคยปรากฏตัว เห็นรูโหว่บนพื้นดินขนาดประมาณข้อมือมนุษย์ และบริเวณรอบๆ รูแต่ละแห่ง ยังหลงเหลือร่องรอยคราบสีดำติดอยู่ด้วย

ผู้บัญชาการจางกล่าวต่อ "ในคืนที่เกิดเหตุ ทหารหลายนายพอมองเห็นรูปร่างเลือนรางของสัตว์ประหลาดตัวนี้ได้บ้าง ขนาดตัวของมันใหญ่กว่ามนุษย์ คาดว่าความยาวลำตัวไม่น้อยกว่าสองเมตร แต่รูบนพื้นดินกลับมีขนาดเพียงเท่านี้ พวกเราจึงสันนิษฐานว่าน่าจะเป็นพลังพิเศษบางอย่างครับ"

หยางฝานพยักหน้าเบาๆ

สาเหตุที่สิ่งมีชีวิตปฐพีถูกเรียกเช่นนั้น เพราะพวกมันครอบครองพลังพิเศษในการควบคุมดินและหิน ทำให้สามารถเคลื่อนที่ใต้ดินได้อย่างรวดเร็ว

ผู้บัญชาการจางกล่าวเสริม "ต่อมากองกำลังจิ่วโจวได้ส่งหน่วยผู้มีพลังพิเศษออกไปค้นหา แต่กลับถูกซุ่มโจมตีแทน ผู้มีพลังพิเศษเสียชีวิตและบาดเจ็บไปหลายนายครับ"

วิดีโอถัดมาแสดงให้เห็นภาพหน่วยผู้มีพลังพิเศษที่ถูกโจมตีจนไม่มีโอกาสแม้แต่จะตอบโต้

ผู้มีพลังพิเศษที่กำเนิดขึ้นในหมู่บ้านมือใหม่นั้น แม้จะแข็งแกร่งกว่าคนธรรมดา แต่เมื่อต้องเผชิญหน้ากับสิ่งมีชีวิตจากโลกปฐมกาล พวกเขาก็ยังถือว่าอ่อนหัดเกินไป

ผู้บัญชาการจางกล่าวด้วยน้ำเสียงจริงใจ "คุณชายอีกาวิญญาณครับ พวกเราจนปัญญาที่จะรับมือกับสิ่งมีชีวิตตัวนี้ กองกำลังจิ่วโจวจึงใคร่ขอความช่วยเหลือจากท่านและคุณภูตพรายด้วยครับ!"

หยางฝานครุ่นคิดครู่หนึ่งก่อนสั่งการ "ผมจะแจ้งเรื่องนี้ให้คุณภูตพรายทราบ ผมคิดว่าเขายินดีที่จะไปที่นั่นครับ"

การล่าสังหารสิ่งมีชีวิตกลายพันธุ์ทำให้ได้รับค่าแหล่งกำเนิดวิญญาณ อีกทั้งยังมีโอกาสสกัดเอาพลังพิเศษออกมาได้ เขาไม่มีเหตุผลที่จะปฏิเสธเลย

"ก้า!"

ลิ่วเฮยคาบโทรศัพท์ออกมา เริ่มใช้ท่าพิมพ์ดีดด้วยจะงอยปาก

เมื่อผู้บัญชาการจางอ่านข้อความจบ ก็เอ่ยถามด้วยความร้อนรน "คุณชายอีกาวิญญาณครับ ความสามารถในการแกะรอยของท่านยอดเยี่ยมมาก ซึ่งสามารถสะกดข่มสิ่งมีชีวิตตัวนี้ได้พอดี ท่านไม่คิดจะไปด้วยกันหรือครับ?"

หยางฝานยิ้มบางๆ "ผมจะให้คุณภูตพรายยืมฝูงอีกาวิญญาณไปครับ แต่ความสามารถของผมไม่เหมาะกับการต่อสู้ซึ่งหน้า ผมจึงขอไม่เดินทางไปด้วยตัวเอง โปรดจัดเตรียมเครื่องบินพิเศษเพื่อขนย้ายฝูงอีกาของผมไปยังอำเภอจิ้งหยุนโดยเร็วที่สุดด้วยครับ"

ผู้บัญชาการจางรู้สึกเสียดายเล็กน้อย แต่ก็ไม่ได้บังคับ "ตกลงครับ ผมเข้าใจแล้ว"

หยางฝานนึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ จึงกล่าวเสริม "ผมและคุณภูตพรายต้องการอาวุธยุทโธปกรณ์บางอย่าง รบกวนให้กองกำลังจิ่วโจวจัดหาให้ด้วยครับ"

ความจริงเขาอยากได้ปืนและกระสุนมาเก็บไว้ตั้งนานแล้ว ถือโอกาสนี้ขอจากทางกองทัพเสียเลย

ผู้บัญชาการจางลังเลครู่หนึ่งก่อนพยักหน้า "ไม่มีปัญหาครับ!"

"ก้า!"

ลิ่วเฮยส่งเสียงร้องก่อนบินกลับเข้ารังไป

สายใยจิตวิญญาณถูกตัดขาดลง

หยางฝานตกอยู่ในภวังค์ความคิด "ฉันควรจะจัดการกับสิ่งมีชีวิตปฐพีตัวนี้ยังไงดีนะ?"

กระบวนท่าที่ทรงพลังที่สุดของเขาตอนนี้คือตราอัสนีกัมปนาท แต่สิ่งมีชีวิตปฐพีทำกิจกรรมหลักอยู่ใต้ดิน อานุภาพในการทำลายล้างจึงอาจได้ผลไม่เต็มที่

เขาคิดอยู่ไม่นานนักก็ลุกขึ้นยืน "ออกเดินทางแต่เช้าดีกว่า"

หยางฝานเปิดใช้งานพลังวิญญาณเร้น แล้วส่งกระแสจิตสั่งการ "ตาเข็ม มานี่!"

"กรู๊ว!"

เหยี่ยวเพเรกรินขานรับในทันที

หยางฝานเก็บข้าวของอย่างรวดเร็ว เปิดใช้งานนาวาข้ามมิติอย่างเงียบเชียบ ร่างของเขาก็ไปปรากฏอยู่ภายในสวนสาธารณะเล็กๆ แห่งหนึ่งนอกหมู่บ้าน

ไม่นานนัก หนึ่งคนหนึ่งนกในสภาวะล่องหน ก็พุ่งทะยานมุ่งหน้าไปยังอำเภอจิ้งหยุนทางทิศตะวันตกอย่างรวดเร็ว

ผ่านไปหนึ่งเค่อ (15 นาที)

เฮลิคอปเตอร์ลำหนึ่งร่อนลงจอดภายนอกสวนสาธารณะตงหลิง

ภายใต้การนำทางของทหารนายหนึ่ง ลิ่วเฮยนำฝูงอีกาวิญญาณบินเข้าไปในเฮลิคอปเตอร์

เฮลิคอปเตอร์ทะยานขึ้นฟ้าทันที

ผู้บัญชาการจางถือร่มยืนมองส่งเฮลิคอปเตอร์จนลับสายตา พึมพำเสียงเบา "หวังว่าภารกิจครั้งนี้จะราบรื่น"

ทางด้านผู้อำนวยการหลิวกลับมีความมั่นใจเต็มเปี่ยม "ผมเชื่อมั่นในคุณชายอีกาวิญญาณครับ"

ท่าทางของชายผู้นี้ในตอนนี้ ดูราวกับกลายเป็นติ่งตัวยงของคุณชายอีกาวิญญาณไปเสียแล้ว

อำเภอจิ้งหยุน

พันตรีเจียงสวมชุดกันยุง นั่งย่อตัวอยู่บนหลังคาโรงนอน สองมือถือกล้องส่องทางไกลระบบมองเห็นในเวลากลางคืน เฝ้าสังเกตการณ์ป่าละเมาะที่อยู่ห่างออกไป

ช่วยไม่ได้จริงๆ

ตอนนี้เจ้าหนอนใต้ดินเพ่งเล็งมาที่นี่ ค่ายทหารทั้งแห่งจึงไม่มีความปลอดภัยอีกต่อไป

คำว่า 'หนอนใต้ดิน' คือชื่อที่เหล่าทหารใช้เรียกสิ่งมีชีวิตปฐพีตัวนั้น

เพียงแค่เดินอยู่บนพื้นดินภายในค่าย ก็มีความเสี่ยงที่จะถูกมันจู่โจมได้ตลอดเวลา เหล่าทหารต้องยอมแลกด้วยเลือดเนื้อจึงสามารถสรุปวิธีรับมือออกมาได้ไม่กี่ประการ และการยืนอยู่บนหลังคาโรงนอนก็คือหนึ่งในนั้น

"ไม่มีความเคลื่อนไหว!"

"หนอนใต้ดินไม่ได้ไปทางนั้นครับ"

ทหารที่อยู่ข้างๆ กระซิบรายงาน

พันตรีเจียงครุ่นคิดครู่หนึ่งก่อนสั่งการ "ให้โดรนทิ้งก้อนหินลงไปสองสามก้อน ล่อให้หนอนใต้ดินมุ่งหน้าไปทางเหยื่อล่อซะ"

"รับทราบครับ!"

สิ่งที่เรียกว่า 'เหยื่อล่อ' คือลูกแกะที่ถูกถลกหนังออกจนหมด และภายในท้องเต็มไปด้วยระเบิดเวลา ขอเพียงแค่หนอนใต้ดินฮุบลูกแกะเข้าไปคำเดียว กองทัพก็จะกดระเบิดจากระยะไกลเพื่อสังหารมันได้อย่างง่ายดาย

นี่คือแผนการที่กองกำลังจิ่วโจวร่วมกันวางแผนมาอย่างรอบคอบ

หนึ่งนาทีต่อมา

"ตุ้บ! ตุ้บ!"

ตามมาด้วยเสียงกระทบพื้นเบาๆ ก้อนหินหลายก้อนถูกทิ้งลงข้างเหยื่อล่อ

พันตรีเจียงแค่นเสียง "เหอะ" ในลำคอ "หนอนใต้ดินหากินใต้ดิน ประสาทการรับรู้แรงสั่นสะเทือนต้องเฉียบคมมาก มันต้องได้ยินเสียงแน่นอน และมีความเป็นไปได้สูงที่มันจะกลืนเหยื่อล่อเข้าไป"

ทหารคนอื่นๆ ต่างเอ่ยสนับสนุน

"มนุษย์ตายเพราะทรัพย์ สัตว์ตายเพราะอาหาร เจ้านี่มันก็แค่สัตว์เดรัจฉานตัวหนึ่ง มันต้องอดใจไม่ไหวแน่ๆ ครับ"

"ระเบิดมันให้เละ แก้แค้นให้เพื่อนทหารที่เสียสละไป!"

ทว่าในตอนนั้นเอง

เสียงประหลาดเสียงหนึ่งพลันดังขึ้นอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย "หนอนใต้ดินไม่มีทางติดกับหรอก แต่ผมกลับรู้สึกว่า พวกคุณต่างหากที่มีแววจะไปติดกับของมันเข้าให้"

พันตรีเจียงสะดุ้งสุดตัว โพล่งออกมาทันที "คุณภูตพราย!"

คนอื่นๆ เองก็นิ่งอึ้งไปด้วยความตกใจ

(จบตอน)