บทที่ 63 ของใช้ในบ้าน ของใช้ตอนเดินทาง ของใช้ตอนปล้นฆ่า

เมืองหลินเจียง เขตตะวันออก

หมู่บ้านรุ่งอรุณ

"ก้า!"

เสียงอีกาดังขึ้นหนึ่งครั้ง

อีกาตัวหนึ่งมุดเข้าไปในพุ่มไม้ประดับที่มีน้ำขัง จะงอยปากของมันจิกซ้ายทีขวาทีอย่างรวดเร็ว

ยุงพิษหลายตัวที่ซ่อนอยู่ข้างใน ถูกอีกากลืนลงท้องไปจนหมดสิ้น

อีกากระพือปีก แล้วบินไปยังแอ่งน้ำอีกแห่งหนึ่งอย่างรวดเร็ว

ยุงพิษตัวหนึ่งเหมือนจะรับรู้ถึงอันตราย ถึงกับมุดลงไปใต้น้ำเพื่อหลบหนีการล่าของอีกา

ผิวหนังของยุงพิษมีสารเคลือบกันน้ำชนิดพิเศษ ทำให้พวกมันไม่กลัวเปียกน้ำ

แต่ก็ไม่สามารถอยู่ใต้น้ำได้นานเกินไป ไม่อย่างนั้นจะจมน้ำตายได้

อีกาโฉบผ่านผิวน้ำ จะงอยปากจุ่มลงไปนิดเดียว ก็จิกเอายุงพิษขึ้นมากลืนลงคอได้อย่างแม่นยำ

ประสิทธิภาพของมันสูงลิ่ว เพียงแค่ไม่กี่นาที ก็กวาดล้างยุงพิษในบริเวณนี้จนเกลี้ยง

อีกาแบบนี้ไม่ได้มีแค่ตัวเดียว

แต่มีมากกว่าสี่สิบตัว

พวกมันบินวนรอบหมู่บ้านหนึ่งรอบ ทำการกวาดล้างทั่วทั้งหมู่บ้านแบบปูพรม

"ก้า! ก้า!"

เสียงร้องดังระงมไปทั่ว

ฝูงอีกาบินทะยานขึ้นฟ้า มุ่งหน้าไปยังหมู่บ้านข้างเคียง

เหล่าทหารที่รับผิดชอบดูแลหมู่บ้านนี้ ต่างโบกมืออำลาฝูงอีกาวิญญาณด้วยความยินดี

ภาพเหตุการณ์ทั้งหมดนี้

ถูกโดรนบันทึกไว้ได้ทั้งหมด และส่งสัญญาณกลับไปยังศูนย์บัญชาการหน่วยใบมีดสาขาเมืองหลินเจียง

ผู้บัญชาการจางจ้องมองภาพบนหน้าจอพลางเอ่ยชมอย่างจริงใจ "ฝูงอีกาวิญญาณพวกนี้ยอดเยี่ยมจริงๆ!"

ผู้อำนวยการหลิวยิ้มแก้มแทบปริ "อีกาวิญญาณแค่ไม่กี่สิบตัวนี้ เทียบเท่ากับหน่วยกำจัดยุงถึงยี่สิบหน่วยเลยนะครับ"

ตามโครงสร้างกำลังพล หน่วยกำจัดยุงหนึ่งหน่วยมีทหารสามสิบนาย ยี่สิบหน่วยก็เท่ากับทหารหกร้อยนาย

ผู้บัญชาการจางส่ายหน้า ไม่เห็นด้วย "ยี่สิบหน่วยเหรอ? ผมว่าสี่สิบหน่วยยังน้อยไปเลยมั้ง"

ผู้อำนวยการหลิวหัวเราะ "แฮะๆ ไม่ขนาดนั้นหรอกครับ"

ผู้บัญชาการจางไม่ได้เถียงต่อ แต่กล่าวด้วยความทึ่ง "อีกาวิญญาณเหมือนจะรู้เลยนะว่ายุงพิษซ่อนอยู่ตรงไหน พอบินไปถึงจุดไหน ก็พุ่งตรงไปจัดการยุงพิษทันที

แต่หน่วยกำจัดยุงของเรา ต้องคอยค้นหาไปทีละซอกทีละมุม เปรียบเทียบประสิทธิภาพกันแล้ว มันต่างกันลิบลับจริงๆ

พลังพิเศษในการฝึกสัตว์ของคุณชายอีกาวิญญาณนี่ไม่ธรรมดาเลย สามารถฝึกอีกาธรรมดาๆ ให้เก่งกาจได้ขนาดนี้"

ผู้อำนวยการหลิวยิ้มจนหุบปากไม่ลง "อันนี้จริงครับ"

ผู้บัญชาการจางชำเลืองมองเขา "แอบดีใจอยู่ล่ะสิ"

ผู้อำนวยการหลิวเถียงข้างๆ คูๆ "ท่านพูดแบบนี้ได้ยังไง ผมต้องแอบดีใจทำไมล่ะครับ? ผมก็ยิ้มให้ท่านเห็นโต้งๆ อยู่นี่ไง"

ผู้บัญชาการจางถึงกับจุก

วิกฤตยุงพิษระดับชาตินี้ เบื้องบนจะมีการประเมินผลงานของศูนย์บัญชาการแต่ละสาขาด้วย

สาขาหลินเจียงได้ยอดฝีมือสุดแกร่งมาช่วย ประสิทธิภาพในการกำจัดยุงย่อมต้องนำหน้าเมืองอื่นๆ ไปไกลลิบ

ผู้อำนวยการหลิวจะไม่ดีใจได้ยังไงล่ะ?

ผู้บัญชาการจางเปลี่ยนเรื่อง "ยุงพิษและไข่ยุงพิษมีพิษร้ายแรง ผมจำได้ว่ามหาวิทยาลัยหลายแห่งเคยทดลองเอาไข่ยุงพิษให้ไก่เป็ดกิน พอถึงปริมาณหนึ่ง พวกมันก็จะถูกพิษตาย

แต่อีกาวิญญาณพวกนี้กินยุงพิษเข้าไปตั้งเยอะ กลับไม่เป็นอะไรเลย แปลกจริงๆ!"

แววตาของผู้อำนวยการหลิวแฝงความระแวดระวังขึ้นมาทันที "ผู้บัญชาการจาง ท่านคงไม่ได้คิดจะจับอีกาวิญญาณมาวิจัยหรอกนะครับ?"

ตอนนี้คุณชายอีกาวิญญาณและฝูงอีกาวิญญาณถือเป็นของล้ำค่าของผู้อำนวยการหลิว ดังนั้นเขาจึงไม่ยอมให้ใครหน้าไหนมาแตะต้องคุณชายอีกาวิญญาณและฝูงอีกาวิญญาณของเขาเด็ดขาด

ผู้บัญชาการจางตอบอย่างไม่สบอารมณ์ "วางใจเถอะ คุณชายอีกาวิญญาณมีความดีความชอบต่อต้าเซี่ยมาก อุตส่าห์แจ้งเตือนเรื่องยุงพิษให้เราทราบล่วงหน้า ไม่มีใครกล้าแตะต้องอีกาวิญญาณของคุณชายอีกาวิญญาณหรอก"

ผู้อำนวยการหลิวครุ่นคิดครู่หนึ่ง ก่อนจะสั่งการว่า "เสี่ยวม้า เพิ่มกำลังคนคุ้มกันรังอีกาเป็นสองเท่าเลยนะ ทุกครั้งที่อีกาวิญญาณออกไปข้างนอก ก็ส่งโดรนไปคุ้มกันเพิ่มด้วย"

เขาจงใจพูดเสริม "เผื่อมีพวกคนเลวคิดจะทำร้ายอีกาวิญญาณน่ะ"

"รับทราบครับ!"

นายทหารนายหนึ่งรับคำ

มุมปากของผู้บัญชาการจางกระตุกยิกๆ นึกอยากจะเตะไอ้บ้าหลิวเจิ้งถังสักป๊าด

แม่มเอ๊ย!

แอบหลอกด่าว่าฉันเป็นคนเลว คิดว่าฉันฟังไม่ออกหรือไง?

ผู้อำนวยการหลิวส่งยิ้มประจบประแจง "ผู้บัญชาการจาง ท่านอย่าเข้าใจผิดนะครับ ผมไม่ได้หมายถึงท่านเลยจริงๆ"

คิ้วของผู้บัญชาการจางกระตุกถี่ยิบ เขาลุกขึ้นยืนแล้วเดินหนี "ผมไปเข้าห้องน้ำก่อนนะ"

ผู้บัญชาการจางรู้ตัวดีว่า ความคิดก่อนหน้านี้ที่อยากจะดึงตัวคุณชายอีกาวิญญาณไปซั่งจิงนั้น ผู้อำนวยการหลิวคงจะรู้ทันเข้าแล้ว ถึงได้จงใจทำแบบนี้

เป้าหมายมีเพียงหนึ่งเดียว คือต้องการกวนประสาทเขาให้ล่าถอยไปนั่นเอง

เป็นถึงผู้อำนวยการสาขาแท้ๆ กลับมาใช้วิธีสกปรกๆ แบบนี้

ทุเรศสิ้นดี!

หมู่บ้านเยวี่ยวาน

การที่ฝูงอีกาวิญญาณยกขบวนกันออกไปกวาดล้างยุงพิษตามแหล่งชุมชนในเมือง ย่อมเป็นคำสั่งของหยางฝานอย่างแน่นอน

เขายังให้ลิ่วเฮยพกจักจั่นชิงวิญญาณไปด้วย เพื่อคอยดูดซับค่าแหล่งกำเนิดวิญญาณจากยุงพิษ

ถึงแม้ว่ายุงพิษแต่ละตัวจะมีค่าแหล่งกำเนิดวิญญาณน้อยนิด แต่ก็ดีกว่าไม่ได้อะไรเลยนี่นา

ในเมื่อนอนเฉยๆ ก็ได้แต้มมาฟรีๆ แล้วจะเหนื่อยลงมือเองไปทำไมล่ะ?

ในเวลานี้

หยางฝานกำลังใช้ตราประทับวิญญาณเร้น สัมผัสถึงความเปลี่ยนแปลงภายในร่างกายของลิ่วเฮยอย่างสงบ พลางพึมพำกับตัวเอง "น่าสนใจจริงๆ

"การใช้วิธีนี้กระตุ้นพลังชีวิตของอีกาวิญญาณ ทำให้สามารถเปลี่ยนพิษของยุงพิษ มาเสริมความแข็งแกร่งให้กับร่างกายของอีกาวิญญาณได้แฮะ"

การที่อีกาวิญญาณไม่สะทกสะท้านต่อพิษของยุง แถมยังกินยุงพิษเป็นของว่างได้อย่างสบายใจเฉิบนั้น ก็เป็นฝีมือของเขานั่นเอง

นับตั้งแต่ที่เขาสัมผัสได้ถึงกฎแห่งชีวิตปฐมกาล เขาก็เข้าใจถึงวิธีการอันน่าอัศจรรย์นี้ได้อย่างเป็นธรรมชาติ

หยางฝานทำความเข้าใจกับมันอยู่พักหนึ่งก็หยุดลง

เขาเปิดเกมขึ้นมา และเตรียมตัวลุยในรอบต่อไป

"ก้า!"

เสียงอีกาดังขึ้น

นี่คือการรายงานจากลิ่วเฮย

มันนำฝูงอีกาวิญญาณกวาดล้างยุงพิษในหมู่บ้านอีกแห่งหนึ่งเสร็จเรียบร้อยแล้ว

หยางฝานเอ่ยชม "ทำได้ดีมาก!"

ในสายตาของผู้อำนวยการหลิว ฝูงอีกาวิญญาณมีประโยชน์มหาศาล เขาอยากจะรับหน้าที่เป็นคนเลี้ยงอีกาเองเสียด้วยซ้ำ

แต่ในสายตาของหยางฝาน ประสิทธิภาพของฝูงอีกาวิญญาณนั้นยังถือว่าต่ำมาก

ผ่านไปสองชั่วโมง

ลิ่วเฮยนำฝูงอีกาบินกลับมาเหนือหมู่บ้านเยวี่ยวาน

จักจั่นชิงวิญญาณกลับมาแล้ว

หยางฝานตรวจสอบดู แล้วก็ต้องเบ้ปาก "ยุงก็คือยุงจริงๆ ได้ค่าแหล่งกำเนิดวิญญาณมาแค่ 0.1 แต้ม สู้ไปช็อตปลาที่แม่น้ำหลานเจียงยังดีกว่าเลย"

แต่เพื่อเห็นแก่บ้านเกิดเมืองนอน เขาจึงออกคำสั่งว่า "ลิ่วเฮย วันนี้ต้องจัดการยุงพิษในหมู่บ้านที่มีเยอะๆ ให้เสร็จนะ"

"ก้า!"

ลิ่วเฮยรับคำสั่งอย่างซื่อสัตย์

ฝูงอีกาวิญญาณบินฝ่าสายฝนโปรยปราย มุ่งหน้าไปกวาดล้างยุงพิษตามหมู่บ้านต่างๆ อย่างไม่หยุดหย่อน แทบจะไม่ได้พักผ่อนเลย

หยางฝานเริ่มเกมกระดานใหม่ พร้อมกับสบถด่า "วันนี้ฉันต้องเอาชนะไอ้บอตห่วยๆ นี่ให้ได้คอยดู"

ที่ศูนย์บัญชาการหน่วยใบมีดสาขาหลินเจียง

ผู้อำนวยการหลิวมองดูฝูงอีกาวิญญาณที่ทำงานอย่างขยันขันแข็งผ่านกล้องโดรน แล้วอดชื่นชมไม่ได้ "คุณชายอีกาวิญญาณนี่ช่างทุ่มเทจริงๆ"

ผู้บัญชาการจางเห็นด้วยอย่างยิ่ง "นั่นสิ"

ผู้อำนวยการหลิวเหลือบมองผู้บัญชาการจาง รู้สึกระแวงว่าอีกฝ่ายกำลังแอบวางแผนอะไรอยู่อีกแน่ๆ

ผู้บัญชาการจางรู้สึกไม่สบอารมณ์ที่ถูกจ้อง จึงเดินตรงไปที่ประตูแล้วแกล้งพูดว่า "ผมจะไปเดินเล่นแถวรังอีกาสักหน่อย"

ผู้อำนวยการหลิวสะดุ้งเฮือก รีบยิ้มประจบ "ผู้บัญชาการครับ ข้างนอกฝนตกนะครับ"

เขาล้วงมือเข้าไปในกระเป๋าเสื้อ แล้วพูดอย่างจำใจ "เมื่อวานผมเพิ่งใช้โควตาซื้อบุหรี่ชั้นดีมาซองหนึ่ง ท่านจะลองสูบสักมวนไหมครับ?"

ตกกลางคืน

หยางฝานเริ่มเบื่อเกมแล้ว จึงเปลี่ยนอารมณ์มานั่งปิ้งย่างอย่างสบายใจ

เขาหยิบวัตถุดิบต่างๆ ออกมาจากลูกแก้วมิติ แล้วเสียบไม้เตรียมไว้

ถึงจะไม่มีถ่าน แต่นั่นก็ไม่ใช่ปัญหา

เขาวางเนื้อเสียบไม้ลงบนเตา ทาน้ำมันให้ทั่ว แล้วยกมือขวาอังไว้เหนือวัตถุดิบ

"เปรี๊ยะ! เปรี๊ยะ!"

เกิดเสียงดังเบาๆ

น้ำมันร้อนขึ้นอย่างน่าประหลาด ส่งเสียง "ฉ่าๆ"

กลิ่นหอมหวนของเนื้อย่างก็ลอยเตะจมูก

นี่คือเทคนิคเล็กๆ น้อยๆ ที่หยางฝานเพิ่งคิดค้นขึ้นมาได้ — การปิ้งย่างด้วยมือเปล่า

หลักการนั้นง่ายนิดเดียว

แค่ควบคุมกระแสไฟฟ้าจากกิ่งไม้สายฟ้า ทำให้อากาศร้อนขึ้นโดยตรง ก็สามารถใช้แทนเตาปิ้งย่างได้อย่างสะดวกและรวดเร็ว

หยางฝานใช้มือซ้ายโรยผงยี่หร่าและพริกป่น พลางยิ้มอย่างพอใจ "กิ่งไม้สายฟ้านี่มันของวิเศษสารพัดประโยชน์จริงๆ ใช้ในบ้านก็ได้ พกตอนเดินทางก็ดี จะเอาไว้ฆ่าคนชิงทรัพย์ก็ยังไหว"

ใช้ในบ้านก็เอามาปิ้งย่าง พกตอนเดินทางก็เอามาปั่นไฟ

มีเรื่องก็เอาไปช็อตสิ่งมีชีวิตกลายพันธุ์ ว่างๆ ก็เอาไปช็อตปลาในแม่น้ำ

ถ้าไม่เรียกว่าของวิเศษ จะให้เรียกว่าอะไรล่ะ?

หลังจากง่วนอยู่พักหนึ่ง

บาร์บีคิวชุดแรกก็เสร็จเรียบร้อย

หยางฝานหยิบเบียร์กระป๋องออกมา แล้วแอบเปิดใช้งานพลังน้ำค้างแข็ง อุณหภูมิของเบียร์ลดลงเหลือห้าองศาในพริบตา

เขาจิบเบียร์เย็นเจี๊ยบ กัดเนื้อย่างคำโต แล้วถอนหายใจด้วยความฟิน "สุดยอดดด!"

ทว่า

วันหยุดพักผ่อนอันแสนสบายก็ต้องจบลงอย่างรวดเร็ว

"ก้า!"

เสียงร้องของลิ่วเฮยเตือนให้หยางฝานรู้ว่ามีเรื่องเข้ามาแล้ว

เขามองผ่านสายใยแห่งจิตวิญญาณ ก็เห็นผู้บัญชาการจางยืนตากฝนปรอยๆ อยู่ใต้รังอีกา

"คุณชายอีกาวิญญาณครับ ท่านพอจะมีวิธีติดต่อคุณภูตพรายได้ไหมครับ?"

"ก้า!"

ลิ่วเฮยพยักหน้า

หยางฝานชะงักไปครู่หนึ่ง ความคิดหนึ่งแวบเข้ามาในหัว "คงไม่ได้เกิดเรื่องที่อำเภอจิ้งหยุนหรอกนะ?"

คราวก่อนเขาเคยเตือนกองทัพไว้แล้วว่า อาจจะมีรอยแยกของโลกปฐมกาลอยู่ใกล้อำเภอจิ้งหยุน

และมีความเป็นไปได้สูงมากที่สิ่งมีชีวิตจากโลกปฐมกาลจะแอบลักลอบเข้ามาในดาวชางหลานซึ่งเป็นเหมือน "หมู่บ้านมือใหม่" แห่งนี้

ข้อสันนิษฐานของเขาได้รับการยืนยันทันที

ผู้บัญชาการจางตะโกนบอก "คุณชายอีกาวิญญาณครับ รบกวนท่านช่วยบอกคุณภูตพรายด้วยครับว่า มีสิ่งมีชีวิตกลายพันธุ์ที่แข็งแกร่งตัวหนึ่งหลุดผ่านรอยแยกมิติเข้ามาในอำเภอจิ้งหยุน

"เพื่อกำจัดสิ่งมีชีวิตกลายพันธุ์ตัวนั้น มีทหารบาดเจ็บและเสียชีวิตไปแล้วหลายสิบนาย ซึ่งรวมถึงผู้มีพลังพิเศษอีกสามคนด้วยครับ"

(จบตอน)