บทที่ 52 พลังพิเศษกิ่งก้านทองแดงอันแข็งแกร่ง

สภาวะของหยางฝานในขณะนี้ ไม่ได้เป็นอย่างที่เหล่าทหารจินตนาการไว้เลยแม้แต่น้อย ไม่มีมาดของ "ยอดฝีมืออันดับหนึ่งแห่งต้าเซี่ย" ตั้งแต่หัวจรดเท้า

ในทางตรงกันข้าม

เขากำลังตกอยู่ในสภาพที่ค่อนข้างทุลักทุเล

เพราะว่า—หิวเหลือเกิน

หยางฝานรู้สึกเหมือนทุกเซลล์ในร่างกายกำลังกรีดร้องอย่างบ้าคลั่งว่า "ฉันหิว"

เขานั่งอยู่ในถ้ำที่ลับตาคน สองมือคอยยัดอาหารเข้าปากไม่หยุด

ท่าทางการกินแบบนี้ เกรงว่าแม้แต่ผีหิวโหยยังต้องยอมแพ้

"กรวบ! กรวบ!"

ฟันบดเคี้ยวระดูกไก่ได้อย่างง่ายดาย และกลืนลงคอไปราวกับพายุหมุน

ความอบอุ่นสายหนึ่งแผ่ซ่านออกมาจากกระเพาะอย่างรวดเร็ว กระจายไปทั่วไขสันหลังและเส้นเลือด

หยางฝานกล่าวด้วยเสียงอู้อี้ "ดูเหมือนความสามารถในการย่อยอาหารจะเพิ่มขึ้นมหาศาลอีกแล้วแฮะ"

ตัวอักษรเสมือนจริงไม่กี่บรรทัดลอยนิ่งอยู่ตรงหน้าเขา

————

【สถานะ】 (สภาวะอ่อนแรง) ค่าร่างกาย: 15.9 ค่าพลังจิต: 18.4

【พลังพิเศษ】 กิ่งก้านทองแดง: เปิดใช้งานแล้ว, พลังพิเศษสายร่างกายระดับกลาง, ปัจจุบันอัตราวิวัฒนาการอยู่ที่ 1% วิญญาณเร้น: เปิดใช้งานแล้ว, พลังพิเศษสายผสมระดับต่ำ, ปัจจุบันอัตราวิวัฒนาการอยู่ที่ 1% เบาหวิว: เปิดใช้งานแล้ว, พลังพิเศษสายร่างกายระดับต่ำ, ปัจจุบันอัตราวิวัฒนาการอยู่ที่ 6% วายุ: ยังไม่เปิดใช้งาน, พลังพิเศษสายร่างกายระดับต่ำ, การเปิดใช้งานต้องใช้ค่าแหล่งกำเนิดวิญญาณ 1 แต้ม

【พลังงาน】 ค่าแหล่งกำเนิดวิญญาณ: 6.9

————

หยางฝานมองคำว่า "สภาวะอ่อนแรง" แล้วก็รู้สึกขำไม่ออก "ความหิวถึงขั้นทำให้ติดสถานะอ่อนแรงได้เลยเหรอเนี่ย?"

เมื่อครู่ตอนเปิดใช้งานพลังพิเศษระดับกลางกิ่งก้านทองแดง ค่าร่างกายเพิ่มขึ้นถึง 8 แต้มในช่วงเวลาสั้นๆ

ด้วยความอยากทดสอบพลังใหม่ เขาจึงนึกสนุกใช้นิ้วขูดผนังหินเป็นตัวอักษรแปดตัวใหญ่ๆ

หลังจากนั้นเขาก็สัมผัสได้ถึงความหิวโหยที่โถมเข้ามาประดุจคลื่นยักษ์ จนตาพร่าเห็นดวงดาวระยิบระยับ จึงต้องรีบจากมาอย่างเร่งรีบ

นี่คือ "ผลข้างเคียง" จากการที่ค่าร่างกายพุ่งสูงขึ้นอย่างกะทันหันอย่างไม่ต้องสงสัย

หยางฝานมองไปที่ค่าพลังจิตด้วยความฉงน "เปิดใช้งานกิ่งก้านทองแดง ค่าร่างกายเพิ่มขึ้น 8 แต้ม แต่ทำไมค่าพลังจิตถึงเพิ่มตามมา 1 แต้มด้วยล่ะ?"

เขาแทะปีกไก่พลางคาดเดา "หรือจะเป็นเพราะร่างกายที่แข็งแกร่งขึ้นช่วยหนุนส่งพลังจิต?"

เขาพยักหน้าเบาๆ "สัดส่วน 1 ต่อ 8 ก็ถือว่าไม่เลว"

เมืองซั่งจิง ภายในฐานทัพลับ

นายพลโหลวจัดการธุระส่วนตัวเสร็จสิ้น จึงกลับมาที่ริมสระน้ำอีกครั้ง

นางเงือกโผล่พ้นน้ำขึ้นมาอย่างช้าๆ พลางหัวเราะร่า "ท่านนายพล ฉันนึกว่าคุณลืมคาบเรียนในวันนี้ไปแล้วเสียอีก"

เมื่อครู่พอเธอพูดคำว่า "สิ่งวิเศษ" ออกมา นายพลชราก็เหมือนโดนคุณไสย รีบจากไปโดยไม่บอกลาแม้แต่คำเดียว

นายพลโหลวรู้สึกกระอักกระอ่วนเล็กน้อย "ขออภัยจริงๆ ครับคุณหนูเจียน่า เมื่อครู่ผมตื่นเต้นเกินไปหน่อย"

นางเงือกแสดงความเข้าใจ "หากอารยธรรมมิก้ามีสมาชิกในเผ่าที่หลอมรวมเข้ากับสิ่งวิเศษได้ เหล่ามหาปราชญ์คงจะดีใจไม่น้อยไปกว่าท่านนายพลหรอกค่ะ"

นายพลโหลวถามด้วยความอยากรู้ "ขออภัยที่ต้องถาม ปัจจุบันในเผ่าของคุณมีมหาปราชญ์ทั้งหมดกี่ท่านครับ?"

น้ำเสียงของนางเงือกเต็มไปด้วยความภาคภูมิใจ "เรามีมหาปราชญ์ผู้แข็งแกร่งถึงแปดท่าน พวกท่านคือเสาค้ำฟ้าทั้งแปดที่ปกป้องอารยธรรมมิก้าเอาไว้"

นายพลโหลวครุ่นคิด

มหาปราชญ์แปดท่าน ยังไม่ถึงเลขสองหลักด้วยซ้ำ แต่สามารถเรียกตัวเองว่า "เผ่าพันธุ์ชั้นนำ" ในกลุ่มโลกอารยธรรมได้เชียวหรือ?

นายพลชรานิ่งคิดครู่หนึ่งแล้วถามต่อ "แล้วอารยธรรมหนึ่งต้องมีมหาปราชญ์กี่ท่านถึงจะยืนหยัดในโลกปฐมกาลได้ครับ?"

นางเงือกสะบัดหางปลาหนึ่งครั้ง "ท่านเดียวก็พอแล้วค่ะ"

นายพลโหลวฟังแล้วอึ้งไป "น้อยขนาดนั้นเลยเหรอครับ?"

เขากล่าวต่อทันที "ผมจำได้ว่าคุณเคยบอกว่า โลกอารยธรรมระดับกลางสามารถให้กำเนิดสิ่งวิเศษได้เจ็ดถึงสิบชิ้น ผู้โชคดีที่ได้รับสิ่งวิเศษมีโอกาสห้าสิบเปอร์เซ็นต์ที่จะกลายเป็นมหาปราชญ์ เมื่อคำนวณตามนี้ อารยธรรมระดับกลางก็น่าจะมีมหาปราชญ์อย่างน้อยสามท่านสิครับ"

นางเงือกปิดปากหัวเราะ "ท่านนายพลคะ คุณลืมประโยคสำคัญไปประโยคหนึ่งหรือเปล่า?"

นายพลโหลวถามด้วยความสงสัย "ประโยคไหนครับ?"

นางเงือกผ่อนความเร็วของคำพูดลง "ถ้าหากไม่ตายไปเสียก่อนนะคะ"

เธออธิบายปนรอยยิ้ม "ทุกอารยธรรมที่จุติสู่โลกปฐมกาล ย่อมต้องเผชิญกับอันตรายนับไม่ถ้วน ผู้โชคดีส่วนใหญ่ที่ได้รับสิ่งวิเศษ มักจะดับสูญไปก่อนที่จะทันได้เป็นมหาปราชญ์เสียอีก"

นายพลโหลวร้อง "อ้อ" ออกมาคำหนึ่ง ใบหน้าชราเต็มไปด้วยความกระดากอาย

นางเงือกกล่าวอย่างเนิบนาบ "มหาปราชญ์ของอารยธรรมต่างๆ ครึ่งหนึ่งคือผู้ถือครองสิ่งวิเศษจริงๆ ค่ะ โอกาสห้าสิบเปอร์เซ็นต์ที่ฉันบอกไปไม่ใช่เรื่องที่พูดขึ้นมาลอยๆ"

ใบหน้าของนายพลโหลวเต็มไปด้วยความกังวล "ดูเหมือนโลกปฐมกาลจะน่ากลัวกว่าที่คนต้าเซี่ยจินตนาการไว้มาก"

นางเงือกชำเลืองมองเขา "ท่านนายพลไม่ต้องกังวลขนาดนั้นก็ได้ค่ะ"

นายพลโหลวไม่เข้าใจความหมาย

นางเงือกใช้มือเรียวปัดเส้นผม "สิ่งวิเศษของคุณภูตพรายคนนั้นพิเศษมาก ฉันคิดว่าเขาคงไม่ตายง่ายๆ หรอกค่ะ"

นายพลโหลวฝืนยิ้ม "นั่นถือเป็นข่าวดีจริงๆ ครับ"

เขาเพิ่งจะตระหนักได้ว่า ต้าเซี่ยดูเหมือนจะประเมินความสำคัญของคุณภูตพรายต่ำเกินไป

ยอดฝีมือที่มาๆ ไปๆ ราวกับวิญญาณคนนี้ ในอนาคตอาจจะเป็นมหาปราชญ์เพียงหนึ่งเดียวของดาวชางหลานก็ได้

นายพลโหลวเปลี่ยนหัวข้อสนทนา "คุณหนูเจียน่าครับ หลังจากอู่ติ้งเทียนปลุกพลังพิเศษขึ้นมา ค่าร่างกายสะสมเพิ่มขึ้นมา 3 แต้มแล้ว เมื่อวานอู่ติ้งเทียนทำตามคำชี้แนะของคุณ ใช้ 'วิธีทดสอบกระแสจิต' ตรวจสอบแล้ว ยืนยันว่าค่าพลังจิตเพิ่มขึ้นมา 0.1 แต้มครับ"

นางเงือกพยักหน้า "ผ่านเกณฑ์แล้วค่ะ!"

เธออธิบายต่อ "ร่างกายและจิตวิญญาณมีความเชื่อมโยงที่ละเอียดอ่อนมาก ซึ่งสามารถบ่งบอกถึงระดับของศักยภาพได้ หากสัดส่วนการเติบโตตามธรรมชาติของทั้งสองอย่าง หรือที่อารยธรรมมิก้าเรียกว่า 'อัตราวิญญาณกาย' รักษาไว้ได้ต่ำกว่าสามสิบลงไป คือร่างกายเพิ่ม 3 แต้ม พลังจิตเพิ่มมากกว่า 0.1 แต้มขึ้นไป แสดงว่าศักยภาพด้านพลังจิตอยู่ในเกณฑ์ดี ด้วยพื้นฐานของอู่ติ้งเทียน ในอนาคตโอกาสที่จะปลุกพลังพิเศษที่สอง หรือก็คือสายพลังจิต น่าจะมีมากกว่าเจ็ดสิบเปอร์เซ็นต์ค่ะ"

นายพลโหลวรีบขอบคุณ "ขอบพระคุณมากครับสำหรับคำชี้แนะ"

เขาแอบสืบข้อมูลต่อ "คุณหนูเจียน่าครับ แล้วขีดจำกัดของอัตราวิญญาณกายอยู่ที่เท่าไหร่ครับ?"

นางเงือกไม่ได้ตระหนี่คำตอบ "ขีดจำกัดสูงสุดของอารยธรรมมิก้าคือสิบสองค่ะ ร่างกายเพิ่ม 1.2 แต้ม พลังจิตเพิ่มขึ้น 0.1 แต้ม"

นายพลโหลวทอดถอนใจอีกครั้ง "ช่างแตกต่างกันเหลือเกิน"

เขาเริ่มเข้าใจแล้วว่า ทำไมอารยธรรมมิก้าถึงเป็นเผ่าพันธุ์ชั้นนำในกลุ่มโลกเหล่านั้นได้

พรสวรรค์ของเหล่านางเงือกพวกนี้ เหนือกว่าชาวชางหลานมหาศาลจริงๆ!

บริเวณรอบอำเภอจิ้งหยุน ภายในป่าเขา

หยางฝานนั่งกินอย่างบ้าคลั่งอยู่เกือบหนึ่งชั่วโมง เขากินอาหารที่มีน้ำหนักรวมมากกว่าน้ำหนักตัวเขาเองเสียอีก ในที่สุดก็รู้สึกอิ่มท้อง

เขาตรวจสอบหน้าต่างสถานะ พบว่าคำว่า "สภาวะอ่อนแรง" หายไปแล้ว

เขาลูบท้องตัวเอง "ถ้าฉันไปเป็น 'นักกินโชว์' ในไลฟ์สด ฉันต้องเป็นเบอร์หนึ่งของดาวชางหลานแน่ๆ"

เขาส่งเสียงเรอออกมา "เสียดายพรสวรรค์ของไอ้ถังข้าวสารนี่ชะมัด"

น่าเสียดายที่ยุคสมัยเปลี่ยนไปแล้ว นักกินโชว์ทั่วโลกต่างพากันหายสาบสูญไปหมด

ครึ่งชั่วโมงต่อมา

หยางฝานจ้องมองหมูป่าตัวหนึ่ง ก่อนจะส่งเสียงตะโกนท้าทาย

หมูป่าตัวนี้มีน้ำหนักตัวมากกว่าสามร้อยชั่ง (ประมาณ 150 กก.) ถือเป็นสัตว์ที่ตัวใหญ่และดุร้ายมาก

หมูป่าถูกยั่วยุจนคลั่ง มันวิ่งตะบึงเข้าหาหยางฝานและพุ่งชนเขาอย่างสุดแรง

หยางฝานไม่หลบหลีก บนใบหน้ายังมีรอยยิ้มประดับอยู่

"ปัง!"

เสียงกระแทกดังสนั่น

พื้นผิวร่างกายที่ดูเลือนรางของหยางฝานกลับยิ่งดูพร่ามัวขึ้นไปอีก

วินาทีต่อมา

เรื่องประหลาดก็เกิดขึ้น

หมูป่ากลับกระเด็นถอยหลังกลับไปด้วยความเร็วที่มากกว่าเดิม มันลอยละลิ่วไปไกลกว่ายี่สิบเมตร ก่อนจะกระแทกเข้ากับโขดหินใหญ่อย่างแรง

"ตูม!"

พื้นดินถึงกับสั่นสะเทือน

เลือดสดๆ ไหลทะลักออกจากปากและจมูกของหมูป่า มันขาดใจตายในทันทีโดยไม่มีแม้แต่เสียงร้อง

หยางฝานอดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมา

นี่คือพลังอันแข็งแกร่งของพลังพิเศษกิ่งก้านทองแดง

พลังพิเศษนี้สามารถสะท้อนการโจมตีของศัตรูกลับไปได้ หมูป่าจึงเหมือนกับได้รับแรงกระแทกจากตัวเองเข้าจังๆ ถึงได้กระเด็นกลับไปแบบนั้น

แน่นอนว่าการสะท้อนย่อมมีขีดจำกัดบางอย่าง หากการโจมตีรุนแรงเกินขีดจำกัด ก็จะสะท้อนกลับไปได้เพียงบางส่วนเท่านั้น

เหตุการณ์ทั้งหมดนี้

ถูกบันทึกไว้ด้วยโดรนและส่งสัญญาณกลับไปยังกองบัญชาการจิ่วโจวในเมืองซั่งจิง

พลตรีอู่จ้องมองภาพบนหน้าจอด้วยสีหน้าซับซ้อน

นักวิจัยอาวุโสท่านหนึ่ง มองวิดีโอสลับกับมองท่านผู้บัญชาการ แล้วเอ่ยถาม "ท่านอู่..."

พลตรีอู่ชิงตัดบททันที "ถ้าผมใช้พลังพิเศษแล้วโดนหมูป่าชน ผมคงจะถอยหลังไปไม่กี่ก้าว แต่ไม่มีปัญญาดีดหมูป่ากระเด็นกลับไปแบบนั้นหรอกครับ"

นักวิจัยชรานิ่งเงียบ ทำเพียงพยักหน้าเบาๆ

พลตรีอู่กล่าวต่อเหมือนพยายามกู้หน้าคืน "ถ้าเทียบตามมาตรฐานมนุษย์ ค่าร่างกายของผมถือว่าสูงมาก แต่ถ้าเทียบตามมาตรฐานของหมูป่า ผมสู้หมูป่าตัวโตเต็มวัยตัวนั้นไม่ได้แน่นอนครับ"

ท่านนายพลทอดถอนใจ "คุณภูตพรายคนนี้... ผิดมนุษย์มนาจริงๆ"

นักวิจัยอาวุโสเอ่ยเสริม "ผิดมนุษย์มนาจริงๆ ครับ!"

(จบตอน)