บทที่ 53 ฉันรู้สึกว่ายุงพิษกลายพันธุ์ไม่ได้เก่งขนาดนั้น

บริเวณรอบอำเภอจิ้งหยุน

นับตั้งแต่ตระหนักได้ว่าไข่ยุงพิษนั้นเจ้าเล่ห์อย่างยิ่ง และมีโอกาสสูงที่จะหลบซ่อนอยู่ในถ้ำเขา

หยางฝานจึงควบคุมฝูงนกมหิทธาให้เพิ่มความเข้มข้นในการสำรวจถ้ำต่างๆ มากขึ้น

ทว่าถ้ำเขานั้นไม่ได้หาเจอได้ง่ายๆ

ประสิทธิภาพในการสำรวจจึงค่อนข้างต่ำ

จนกระทั่งผ่านไปสองชั่วโมง

ในที่สุดหยางฝานก็พบจุดรวบรวมไข่ยุงพิษแห่งที่สามภายในถ้ำอีกแห่งหนึ่ง

ตำแหน่งของถ้ำนั้นซ่อนตัวอยู่อย่างมิดชิดยิ่งนัก

ต้องลอดผ่านรอยแยกที่คดเคี้ยวและคับแคบซึ่งมีความยาวไม่ต่ำกว่ายี่สิบเมตร ถึงจะเข้าสู่ถ้ำที่มีพื้นที่ไม่กว้างขวางแห่งนี้ได้

ตามผลการสำรวจของนกมหิทธา ภายในถ้ำมีแอ่งน้ำขังอยู่แห่งหนึ่ง

เนื่องจากข้อจำกัดด้านพื้นที่ จำนวนไข่ยุงพิษจึงมีไม่มากนัก อยู่ที่ประมาณสี่ล้านฟองโดยประมาณ

หยางฝานยังคงอยู่ในสภาวะเร้นกาย ทันทีที่เดินมาถึงปากถ้ำ ในใจของเขาก็พลันเกิดสัมผัสพิเศษบางอย่างขึ้น

เขาหยุดฝีเท้าลงทันควัน สีหน้าดูแปลกไปเล็กน้อย "ทำไมฉันรู้สึกว่าลึกเข้าไปในถ้ำมีบางอย่างที่ไม่ค่อยดีอยู่กันนะ?"

หยางฝานขยับมือซ้ายเพียงนิด จักจั่นชิงวิญญาณก็ปรากฏขึ้นในความว่างเปล่า

เขากุมตัวจักจั่นไว้เพื่อสัมผัสอยู่ครู่หนึ่ง แล้วก็ต้องประหลาดใจ "ดันมีอยู่จริงๆ ด้วยแฮะ!"

ด้วยอานุภาพของวัตถุวิเศษ เขาหยั่งรู้ได้อย่างชัดเจนว่าภายในถ้ำมีสิ่งมีชีวิตหนึ่งที่อัดแน่นไปด้วยค่าแหล่งกำเนิดวิญญาณจำนวนมาก

นี่คือเทคนิคเล็กๆ ในการใช้งานจักจั่นชิงวิญญาณ

นอกจากจะใช้ดูดซับพลังพิเศษได้แล้ว มันยังทำหน้าที่เป็นเครื่องตรวจจับได้อีกด้วย

หยางฝานมั่นใจทันที "นี่ต้องเป็นยุงพิษกลายพันธุ์แน่นอน"

เขาส่งเสียงเหอะในลำคอ "เจ้ายุงนี่เจ้าเล่ห์ไม่เบา ดันไปแอบอยู่ในซอกหลืบแบบนั้น"

เขาตัดสินใจล้มเลิกความคิดที่จะเข้าไปในถ้ำโดยตรงทันที

วิญญูชนไม่เอาตัวไปเสี่ยงในที่อันตราย ยุงพิษกลายพันธุ์ตัวไม่ใหญ่นัก แต่ภายในถ้ำกลับคับแคบอย่างยิ่ง จึงง่ายต่อการถูกลอบโจมตี

ต่อให้เขาเปิดใช้งานพลังพิเศษระดับกลางกิ่งก้านทองแดง จนค่าร่างกายเพิ่มขึ้นมหาศาลแล้ว แต่เขาก็ไม่มีความปรารถนาจะเสี่ยงแม้แต่นิดเดียว

หยางฝานตั้งจิตเพียงครู่

กิ่งไม้สายฟ้าสั่นไหวเบาๆ

ประกายสีแดงจางๆ จุดหนึ่งพลันปรากฏขึ้นที่ปลายนิ้วมือขวาจากความว่างเปล่า

มันคือตราอัสนีกัมปนาทนั่นเอง

"จี๊ด!"

สิ้นเสียงนกร้อง

นกมหิทธาสีเทาตัวหนึ่งร่อนลงตรงหน้าหยางฝาน

เขาขยับนิ้วเพียงนิด ตราอัสนีกัมปนาทก็วูบหายเข้าไปในร่างของนกมหิทธาตัวนั้นทันที

จากนั้นหยางฝานก็ฝังเมล็ดพันธุ์วิญญาณเร้นลงไปอีกหนึ่งเมล็ด ทำให้นกมหิทธาเข้าสู่สภาวะล่องหน

เขากระซิบสั่งความ "เข้าไปในถ้ำ พอเข้าใกล้สระน้ำแล้วให้รีบออกมาทันที เข้าใจไหม?"

เรื่องเสี่ยงตายย่อมต้องให้ลูกน้องเป็นคนทำ

"จี๊ด!"

นกมหิทธาขานรับ

หยางฝานโบกมือ "ไปได้"

นกมหิทธากระพือปีกทะยานขึ้น มุดหายเข้าไปในรอยแยกเบื้องหน้าอย่างรวดเร็ว

สองวินาทีต่อมา

นกมหิทธาพุ่งถลาออกมาจากรอยแยก

ในเสี้ยววินาทีนั่นเอง

"เปรี๊ยะ~"

เสียงกระแสไฟฟ้าดังสนั่นลอดออกมาจากรอยแยก พร้อมกับแสงสีแดงจางๆ ที่สว่างวาบขึ้นมา

หยางฝานสัมผัสได้ทันทีว่า กลิ่นอายพลังชีวิตของยุงพิษกลายพันธุ์กำลังอ่อนแรงลงอย่างรวดเร็ว

ถ้ำที่คับแคบนั้นสะดวกต่อการลอบโจมตีก็จริง แต่ในขณะเดียวกันมันก็จำกัดพื้นที่เคลื่อนไหวของตัวมันเองอย่างมากเช่นกัน

เมื่อต้องเผชิญกับการโจมตีอันทรงพลังของประกายสายฟ้า ยุงพิษกลายพันธุ์จึงไม่มีที่ให้หลบเลี่ยง ทำได้เพียงรับแรงกระแทกเข้าไปเต็มๆ

หยางฝานหัวเราะหึๆ "ตราอัสนีกัมปนาทนี่ใช้งานได้ดีจริงๆ!"

มีปัญหาอะไรแก้ไม่ตก ก็แค่โยนตราอัสนีกัมปนาทเข้าไปลูกเดียว จบ!

หนึ่งนาทีต่อมา

เขาเดินออกจากถ้ำด้วยฝีเท้าที่รวดเร็ว

หยางฝานรู้สึกงุนงงเล็กน้อย "ทั้งที่เป็นสิ่งมีชีวิตกลายพันธุ์ แต่ทำไมจักจั่นชิงวิญญาณถึงดูดซับพลังพิเศษมาจากตัวยุงพิษกลายพันธุ์ไม่ได้ล่ะ?"

ช่างประหลาดแท้ๆ!

ทว่ามันก็ใช่ว่าจะไม่มีผลเก็บเกี่ยวเลย

ยุงพิษกลายพันธุ์มอบค่าแหล่งกำเนิดวิญญาณให้ถึง 1.5 แต้ม ซึ่งยังคงมากกว่าเจ้าผมทองเหมือนเดิม และยังพิสูจน์ความจริงอันโหดร้ายที่ว่า "เจ้าผมทองมีค่าไม่เท่ากับยุงตัวเดียว"

ส่วนไข่ยุงพิษจำนวนมากในสระน้ำ มอบค่าแหล่งกำเนิดวิญญาณมาให้อีก 1.7 แต้ม

ค่าแหล่งกำเนิดวิญญาณสะสมจึงพุ่งไปถึง 10.1 แต้ม

หยางฝานนำวิทยุสื่อสารผ่านดาวเทียมออกมาจากลูกแก้วมิติ เตรียมจะเรียกกองกำลังทหารมาจัดการส่วนที่เหลือ คือการทำลายไข่ยุงพิษภายในถ้ำ

ทันทีที่สัญญาณถูกเชื่อมต่อ

เสียงเร่งรีบเสียงหนึ่งก็ดังขึ้นมาทันที "เรียนถาม ใช่คุณภูตพรายไหมครับ?"

หยางฝานขานรับ "ใช่ ผมเอง"

อีกฝ่ายพูดรัวเร็วประดุจปืนกล "คุณภูตพรายครับ โปรดระมัดระวังยุงพิษกลายพันธุ์อย่างที่สุดด้วยครับ

กองกำลังจิ่วโจวเพิ่งได้รับรายงานว่า เมื่อวานนี้ที่รัฐทางตอนใต้ของประเทศนกยูงทอง ได้เกิดวิกฤตยุงพิษระบาดอย่างหนัก

ในระหว่างที่กองทัพประเทศนั้นเข้ากวาดล้างฝูงยุง พวกเขาได้เผชิญกับยุงพิษกลายพันธุ์ตัวหนึ่ง ผู้มีพลังพิเศษถึงห้าคนถูกสังหารลงอย่างง่ายดาย ก่อนที่ยุงพิษกลายพันธุ์จะหนีหายไปได้

ตามข้อมูลวิดีโอที่เราได้รับมา ความเร็วของยุงพิษกลายพันธุ์นั้นรวดเร็วมาก และระดับความอันตรายก็..."

หยางฝานอดไม่ได้ที่จะพูดแทรกขึ้นมา "เมื่อกี้ผมเพิ่งฆ่ายุงพิษกลายพันธุ์ไปตัวหนึ่ง ซากของมันอยู่ในถ้ำ ผมกำลังจะแจ้งให้พวกคุณมาจัดการต่อนี่แหละ"

อีกฝ่ายร้อง "อ๊ะ" ออกมาคำหนึ่งแล้วก็นิ่งอึ้งไปทันที เห็นได้ชัดว่าตกใจจนพูดไม่ออก

หยางฝานเริ่มรู้สึกสนใจขึ้นมาบ้าง จึงเอ่ยถาม "เรื่องของประเทศนกยูงทอง ช่วยเล่ารายละเอียดให้ฟังหน่อยได้ไหม?"

ประเทศนกยูงทองเป็นประเทศที่มีประชากรมากเป็นอันดับสองของดาวชางหลาน มีประชากรรวมถึงหนึ่งพันสี่ร้อยล้านคน น้อยกว่าต้าเซี่ยเพียงสี่ร้อยล้านคนเท่านั้น

ดินแดนของประเทศนั้นมีพื้นที่ไม่ถึงสี่ล้านตารางกิโลเมตร หรือเทียบได้เพียงหนึ่งในสามของต้าเซี่ยเท่านั้น ความหนาแน่นของประชากรจึงสูงกว่าต้าเซี่ยมาก

ด้วยปัญหาที่ตกทอดมาจากประวัติศาสตร์ ประเทศนกยูงทองมักจะไม่ค่อยลงรอยกับต้าเซี่ยมาโดยตลอด

ในกิจการระหว่างประเทศต่างๆ ชาวนกยูงมักจะทำตัวเป็นปฏิปักษ์กับต้าเซี่ย และคอยก่อเรื่องเล็กๆ น้อยๆ เพื่อกวนใจต้าเซี่ยอยู่เสมอ

อีกฝ่ายรีบตอบกลับทันที "ได้แน่นอนครับไม่มีปัญหา"

หยางฝานฟังอยู่ครู่หนึ่ง ก็พอจะสรุปเหตุการณ์ได้

ดินแดนของอาณาจักรนกยูงทั้งหมดตั้งอยู่ในเขตร้อนหรือกึ่งเขตร้อน อุณหภูมิเฉลี่ยจึงสูงกว่าปกติ ส่งผลให้ยุงพิษปรากฏตัวขึ้นเร็วกว่า

สถานที่ที่เกิดวิกฤตยุงพิษระบาด คือเมืองเล็กๆ แห่งหนึ่งในอาณาจักรนกยูง

ยุงพิษกลายพันธุ์ตัวหนึ่งนำพาฝูงยุงพิษมืดฟ้ามัวดิน เข้าจู่โจมเมืองในยามค่ำคืน และสังหารชาวเมืองกว่าหนึ่งหมื่นคนจนหมดสิ้น

จนกระทั่งรุ่งเช้า ชาวบ้านในพื้นที่ใกล้เคียงถึงเพิ่งสังเกตเห็นความผิดปกติ เพราะทั้งเมืองขาดการติดต่ออย่างสิ้นเชิง พวกเขาจึงรีบรายงานเรื่องนี้ต่อทางการ

ทว่าประสิทธิภาพในการทำงานของหน่วยงานราชการประเทศนกยูงทองนั้น ขึ้นชื่อเรื่องความเชื่องช้าเป็นอย่างยิ่ง

กว่าที่กองทัพนกยูงทองจะส่งโดรนสอดแนมเข้าไปตรวจสอบสถานการณ์ที่เมืองนั้น ก็ล่วงเลยไปจนถึงช่วงเที่ยงของวันนั้นแล้ว

ภาพถ่ายที่โดรนบันทึกมาได้นั้น เรียกได้ว่าสยองขวัญสั่นประสาทอย่างยิ่ง

ตามตรอกซอกซอยของเมือง เต็มไปด้วยซากศพแห้งกรังที่ถูกฝูงยุงพิษสูบเลือดจนหมดตัว

เมื่อสถานการณ์มาถึงขั้นนี้

เรื่องจึงกลายเป็นประเด็นใหญ่โตในที่สุด

กองทัพนกยูงทองใช้วิธีการที่ตรงไปตรงมาและรุนแรง นั่นคือการส่งกองทัพอากาศเข้าไปทิ้งระเบิดถล่มเมืองนั้นทันที

เมื่อระเบิดถูกทิ้งลงมา อาคารบ้านเรือนพังทลายเป็นแถบ ฝูงยุงพิษที่ซ่อนตัวอยู่ในบ้านเรือนต่างพากันบินหนีไปคนละทิศละทาง

กลุ่มดาวเทียมของต้าเซี่ยบันทึกภาพการทิ้งระเบิดไว้ได้พอดี จึงทำให้ทราบว่าเพื่อนบ้านทางทิศใต้เกิดเหตุการณ์ไม่คาดฝันขึ้น

พูดตามตรง

หยางฝานค่อนข้างสงสัยว่า การที่ประเทศนกยูงทองตัดสินใจทิ้งระเบิดเมืองของตัวเองอย่างไม่ลังเล น่าจะมีเป้าหมายเพื่อทำลายหลักฐานเสียมากกว่า

ในแง่หนึ่ง คือการลบเมืองนั้นออกจากแผนที่ เพื่อที่ประเทศนกยูงทองจะได้แสร้งทำเหมือนว่าเรื่องนี้ไม่เคยเกิดขึ้น

ในอีกแง่หนึ่ง คือการหลีกเลี่ยงความอับอายในเวทีโลก

ด้วยความประหลาดของชาวนกยูง พวกเขามีเหตุผลเพียงพอที่จะทำเช่นนั้น

หยางฝานถามต่อ "แล้วเรื่องผู้มีพลังพิเศษของประเทศนกยูงทองล่ะ เป็นยังไงมายังไง?"

อีกฝ่ายตอบว่า "หลังจากการทิ้งระเบิดสิ้นสุดลง กองทัพนกยูงทองได้ส่งหน่วยรบภาคพื้นดินเข้าไปที่เมืองนั้น

ในระหว่างที่ทหารกำลังเคลียร์ซากปรักหักพัง จู่ๆ ยุงพิษกลายพันธุ์ก็พุ่งออกมา และสังหารทหารไปหลายสิบนายภายในเวลาอันสั้น

ในหน่วยรบนั้นมีผู้มีพลังพิเศษอยู่สองสามคนพอดี พวกเขาได้รับคำสั่งให้เข้าโอบล้อมสังหารยุงพิษกลายพันธุ์

แต่ความเร็วในการบินของมันรวดเร็วเกินไป ผู้มีพลังพิเศษเหล่านั้นแตะไม่ถูกแม้แต่เงาของมัน สุดท้ายผู้มีพลังพิเศษทั้งห้าคนก็ถูกสังหารลงทีละคน

กองทัพนกยูงทองรีบระดมฝูงโดรนเข้าจัดการ ยุงพิษกลายพันธุ์พยายามโจมตีโดรนแต่พบว่าไม่สามารถทำลายมันได้ มันจึงตัดสินใจหนีหายไปทันทีครับ"

หยางฝานพูดตามความจริง "ความจริงโดยส่วนตัวผมรู้สึกว่า ยุงพิษกลายพันธุ์ก็ไม่ได้เก่งกาจอะไรขนาดนั้นนะ"

แค่ซัดตราอัสนีกัมปนาทเข้าไปลูกเดียวก็จอดแล้ว ก็งั้นๆ แหละ!

(จบตอน)