บทที่ 54 โชคหล่นทับ

อำเภอจิ้งหยุน

ศูนย์บัญชาการ

"โดยส่วนตัวผมรู้สึกว่า ยุงพิษกลายพันธุ์ก็ไม่ได้เก่งขนาดนั้นนะ"

ประโยคนี้ของหยางฝานดังลอดออกมาจากช่องทางสื่อสาร

เหล่าเจ้าหน้าที่ในที่เกิดเหตุต่างพากันมีสีหน้าพิลึกพิลั่น

ผู้บัญชาการสูงสุดในพื้นที่ ท่านม้าลี่เต๋อ เหลือบมองหน้าจอขนาดใหญ่ทางด้านขวาด้วยแววตาเหม่อลอย

บนหน้าจอนั้น วิดีโอความยาวเพียงสิบวินาทีกำลังถูกเปิดวนซ้ำไปมา

นี่คือข้อมูลวิดีโอที่หน่วยข่าวกรองของต้าเซี่ยพยายามทุกวิถีทางเพื่อให้ได้มาจากประเทศนกยูงทอง

ผู้บันทึกวิดีโอคือทหารนายหนึ่งของประเทศนกยูงทองที่เข้าร่วมปฏิบัติการ

ชายผู้นี้บังเอิญได้เห็นฉากการอาละวาดของยุงพิษกลายพันธุ์ และใช้กล้องบนหมวกทหารบันทึกภาพช่วงเวลาหนึ่งเอาไว้ได้

ภาพแสดงให้เห็นจุดดำเล็กๆ พุ่งทะยานด้วยความเร็วสูงเข้าหาผู้มีพลังพิเศษร่างกำยำประดุจหมีควาย

ความเร็วของผู้มีพลังพิเศษคนนั้นตามยุงพิษไม่ทัน ปฏิกิริยาตอบสนองก็ไม่ทัน ทำได้เพียงเบิกตาโพลงมองดูยุงพิษพุ่งเข้าใส่จังๆ

"อ๊ากกก!"

เสียงร้องโหยหวนดังขึ้น

ที่บริเวณลำคอของผู้มีพลังพิเศษร่างยักษ์ พลันปรากฏฝีหนองสีดำขนาดเท่ากำปั้นผุดขึ้นมาทันที

จากนั้นฝีหนองก็แตกออกและเน่าเฟะ หนองสีดำข้นคล้ายหมึกไหลทะลักออกมาอย่างรวดเร็ว

ร่างของผู้มีพลังพิเศษคนนั้นสั่นสะท้านก่อนจะล้มคว่ำหน้าลงกับพื้นสิ้นใจทันที

นี่คือพิษร้ายแรงชนิดพิเศษอย่างไม่ต้องสงสัย

ระบบการแพทย์ที่มีอยู่บนดาวชางหลานในปัจจุบัน ไม่สามารถอธิบายได้เลยว่าทำไมพิษถึงออกฤทธิ์ได้รวดเร็วปานนี้

ในช่วงไม่กี่วินาทีถัดมา ยุงพิษกลายพันธุ์ตัวนั้นราวกับเดินอยู่ในดินแดนที่ไร้ผู้ต้าน ทุกครั้งที่มันพุ่งผ่านอากาศ จะต้องมีผู้มีพลังพิเศษหรือทหารเลวร่วงลงไปกองกับพื้นหนึ่งศพเสมอ

กลุ่มผู้มีพลังพิเศษของประเทศนกยูงทองที่พกความมั่นใจมาเต็มเปี่ยมเพื่อล่าสังหารสิ่งมีชีวิตกลายพันธุ์ กลับต้องขวัญกระเจิงพังทลายลงในพริบตาเมื่อเผชิญกับการฆ่าลันอยู่ฝ่ายเดียวเช่นนี้

ผู้บันทึกภาพส่งเสียงร้องด้วยความหวาดกลัวและหันหลังวิ่งหนีสุดชีวิต

วิดีโอจบลงเพียงเท่านี้

ท่านผู้บัญชาการม้าละสายตากลับมา พลางคิดในใจ 'ยุงพิษกลายพันธุ์ไม่เก่งจริงๆ งั้นเหรอ?'

ชาวนกยูงทองคงไม่คิดแบบนั้นแน่นอน

และผู้มีพลังพิเศษที่ตายด้วยน้ำมือของมันก็คงไม่คิดแบบนั้นเช่นกัน

ท่านผู้บัญชาการม้าออกคำสั่งต่อ "แจ้งหน่วยเก็บกวาด ให้มุ่งหน้าไปยังตำแหน่งของคุณภูตพรายทันที นำซากยุงพิษกลายพันธุ์กลับมาให้ได้"

"รับทราบครับ!"

ท่านผู้บัญชาการหยุดเว้นจังหวะเล็กน้อยก่อนเสริมว่า "นี่คือซากยุงพิษกลายพันธุ์ตัวแรกของต้าเซี่ย และน่าจะเป็นตัวแรกของโลกด้วย กำชับพันตรีเจียงว่าต้องระมัดระวังให้ถึงที่สุด"

"รับทราบครับ!"

นายทหารทุกคนในที่นั้นต่างรู้ดีว่า ความหมายของ 'ตัวแรก' ไม่ได้เป็นเพียงแค่การยึดทรัพย์เชลยเท่านั้น

แต่มันมีความหมายที่สำคัญยิ่งยวดแฝงอยู่

ภายในป่าเขา

หยางฝานนั่งอยู่บนยอดไม้ใหญ่ที่สูงกว่าสามสิบเมตร ในใจเกิดลางสังหรณ์ประหลาดอย่างหนึ่ง

นั่นคือ... โศกนาฏกรรมของอำเภอจิ้งหยุนในความฝัน คงจะไม่มีทางเกิดขึ้นอีกต่อไปแล้ว

เขายิ้มบางๆ "ช่วยชีวิตคนหนึ่งคน ได้บุญมากกว่าสร้างเจดีย์เจ็ดชั้น นี่ฉันช่วยคนไปหลายหมื่นคน เท่ากับเจดีย์กี่ชั้นกันนะ?"

"ฟิ้ว~"

ลมหนาวพัดผ่าน

กิ่งไม้สั่นไหวเบาๆ

หยางฝานหยิบถุงเนื้อวัวอบแห้งออกมา เคี้ยวชิ้นเนื้อช้าๆ อย่างสบายอารมณ์เสมือนเป็นขนมขบเคี้ยวหลังเสร็จศึก

เขาอาศัยดวงตาของนกมหิทธาเฝ้าสังเกตสถานการณ์ในอำเภอจิ้งหยุนไปด้วย

เห็นขบวนรถทหารยาวเหยียดที่บรรทุกประชาชนเต็มคันรถ ขับเรียงแถวมุ่งหน้าสู่ทางหลวงนอกเมือง

นี่คือขบวนรถอพยพประชาชนฉุกเฉินอย่างเห็นได้ชัด

หยางฝานพยักหน้าเบาๆ "ประสิทธิภาพของทางการถือว่าไม่เลวเลยทีเดียว"

เขาเปิดกระป๋องโค้กเย็นเจี๊ยบดื่มอึกใหญ่ แล้วพ่นลมหายใจออกมา "สดชื่น!"

เมื่อดื่มหมดกระป๋อง เขาก็พึมพำว่า "ไม่รู้ว่าต้องรออีกกี่ปี คนต้าเซี่ยถึงจะได้กลับไปมีอิสระในการดื่มโค้กเหมือนเมื่อก่อนนะ?"

เมื่อหนึ่งปีก่อน โค้กกระป๋องละสามหยวนหาซื้อได้ตามซูเปอร์มาร์เก็ตทั่วไป

หนึ่งปีให้หลัง ในเว็บไซต์เครือข่ายซางทง แม้จะยังมีโค้กขายอยู่บ้าง แต่ก็กลายเป็นสินค้าควบคุมที่จำกัดการซื้อ แถมราคายังพุ่งสูงถึงยี่สิบหยวน

หยางฝานมีความรู้สึกสะท้อนใจเล็กน้อย เขาขยับพลังพิเศษกิ่งก้านทองแดงเพียงนิด มือขวาพลันแปรเปลี่ยนเป็นสีทองจางๆ

กระป๋องเปล่าในมือราวกับกลายเป็นดินน้ำมันนุ่มๆ ถูกเขาบีบเค้นได้อย่างง่ายดาย

ไม่กี่วินาทีต่อมา กระป๋องโค้กก็กลายเป็นลูกกลมอลูมิเนียมขนาดเล็ก

หยางฝานก้มมองดูแวบหนึ่ง พึมพำว่า "ฉันชักจะเหมือนสิ่งที่ไม่ใช่มนุษย์เข้าไปทุกทีแล้วสิ"

เขาชูมือขวา เล็งไปยังก้อนหินที่อยู่ห่างออกไปร้อยเมตร แล้วขว้างลูกกลมอลูมิเนียมออกไปสุดแรง

"ฟิ้ว~"

ตามมาด้วยเสียงฉีกอากาศ

ลูกกลมอลูมิเนียมพุ่งผ่านระยะร้อยเมตรไปในพริบตา "ปัง" เสียงมันฝังลึกเข้าไปในเนื้อหินอย่างรุนแรง

หยางฝานพยักหน้าเบาๆ "ไม่เลว นี่ก็นับเป็นวิธีการโจมตีอย่างหนึ่งเหมือนกัน"

หากกำลูกหินหรือลูกเหล็กมาสักกำมือ แล้วขว้างออกไปแบบ 'โปรยบุปผา' อานุภาพคงจะน่าดูชมทีเดียว

เขาแสยะยิ้ม "วันหน้าถ้าไม่ชอบหน้าใคร ก็ขว้างใส่กระจกบ้านมันจากระยะหลายร้อยเมตรนี่แหละ ต่อให้แจ้งตำรวจก็หาตัวคนร้ายไม่เจอหรอก"

หยางฝานแหงนหน้ามองฟ้า สายตาไปสะดุดเข้ากับจุดดำเล็กๆ จุดหนึ่ง จนเขาถึงกับนิ่งอึ้งไป

"เหยี่ยวเพเรกริน!"

เขาโพล่งออกมาด้วยความดีใจสุดขีด

ตอนที่อยู่เมืองหลินเจียง เขาพยายามค้นหาเท่าไหร่ก็ไม่เจอ

นึกไม่ถึงว่าในป่ารกร้างของอำเภอจิ้งหยุนแห่งนี้ จะได้พบเจอโดยบังเอิญ

หยางฝานรีบเชื่อมต่อกับนกมหิทธาตัวหนึ่ง สั่งการทันที "แก... ไปเป็นเหยื่อล่อ!"

"จี๊ด!"

เสียงนกมหิทธาตอบกลับมาอย่างขัดขืนเล็กน้อย

หยางฝานยั่วยวน "วางใจเถอะ ไม่มีอันตรายหรอก ถ้าสำเร็จเดี๋ยวให้กินของอร่อย"

"จี๊ด!"

นกมหิทธายอมตกลงอย่างไม่เต็มใจนัก

หนึ่งนาทีต่อมา

เหยี่ยวเพเรกรินพุ่งดิ่งลงมาจากท้องฟ้าด้วยความเร็วสูง เล็งเป้าหมายไปที่นกมหิทธาตัวนั้น

ทว่าในจังหวะที่มันกำลังจะคว้าเหยื่อได้สำเร็จ นกมหิทธากลับหายวับไปอย่างลึกลับ

เหยี่ยวเพเรกรินถึงกับอึ้งไปทันที

แต่มันหักเลี้ยวไม่ทัน ทำได้เพียงกระพือปีกสุดแรงเพื่อลดความเร็ว

ในเวลาเดียวกัน

ร่างของคนคนหนึ่งพลันปรากฏขึ้น สบเข้ากับดวงตาของเหยี่ยวพอดี

ในแววตาของเหยี่ยวเพเรกรินมีความขัดขืนอยู่ชั่วครู่ ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นความนอบน้อมอย่างที่สุด

สำเร็จ!

หยางฝานหัวเราะร่าอย่างมีความสุข "คราวนี้เวลาที่ใช้กลับบ้านคงสั้นลงมหาศาลเลย"

สำหรับเขา นกเค้าแมวปฏิบัติการตอนกลางคืน เหยี่ยวเพเรกรินปฏิบัติการตอนกลางวัน ต่อไปเขาก็สามารถเดินทางได้ตลอด 24 ชั่วโมงแล้ว

"กรู๊ว!"

เหยี่ยวเพเรกรินส่งเสียงร้อง จ้องมองเจ้านายด้วยความสงสัย

หยางฝานมองดูมันแล้วไม่ลังเลที่จะเพิ่มแต้มให้ 0.2 แต้มทันที

ไหนๆ ค่าแหล่งกำเนิดวิญญาณก็มีเยอะแล้ว ไม่เสียดายแค่เล็กน้อยนี่หรอก

ค่าแหล่งกำเนิดวิญญาณสะสมลดลงเหลือ 9.9 แต้ม

เหยี่ยวเพเรกรินกระพือปีกและเริ่มเกิดการผลัดเปลี่ยน ขนทั่วร่างเกิดความเปลี่ยนแปลง ดูมีประกายเงางามอย่างประหลาด กล้ามเนื้อก็ดูแข็งแกร่งขึ้นมาก

หยางฝานรวบรวมสมาธิสัมผัสดูครู่หนึ่ง ก็ต้องดีใจสุดขีด "เหมือนจะปลุกศักยภาพพลังพิเศษขึ้นมาได้ด้วยแฮะ!"

ศักยภาพส่วนนี้ คือความสามารถด้านการมองเห็นนั่นเอง

เขาเอื้อมมือไปลูบหัวเหยี่ยวเพเรกรินพลางยิ้ม "เมื่อกี้ฉันเพิ่งช่วยคนไปหลายหมื่น สงสัยจะเป็นผลบุญที่ตามมาทันตาเห็นล่ะมั้ง"

ไม่นานนัก การผลัดเปลี่ยนของเหยี่ยวเพเรกรินก็สิ้นสุดลง

ร่างกายของมันแข็งแรงขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ดวงตาคู่นั้นดูลึกลับและมีแสงริบหรี่แฝงอยู่ภายใน

"กรู๊ว!"

มันส่งเสียงร้องต่อเนื่องหลายครั้ง

หยางฝานรีบนำเนื้อปลาที่หั่นไว้จำนวนมากออกมาป้อนมันทันที

เมื่อเหยี่ยวเพเรกรินอิ่มหนำสำราญแล้ว มันก็กระพือปีกบินขึ้นสู่ท้องฟ้า

หยางฝานรีบเปิดใช้งานพลังวิญญาณเร้น เชื่อมต่อเข้ากับดวงตาของมันทันที

เขาสังเกตดูพื้นเบื้องล่างแล้วเอ่ยชม "ความสามารถนี้ยอดเยี่ยมมาก!"

จากระยะห่างถึงหกกิโลเมตร เหยี่ยวเพเรกรินกลับมองเห็นลวดลายบนก้อนหินเล็กๆ บนพื้นดินได้อย่างชัดเจน

นี่เป็นความสามารถที่มีประโยชน์มหาศาลอย่างแน่นอน

ในอนาคตถ้าเจอศัตรูหรือสิ่งมีชีวิตกลายพันธุ์ เหยี่ยวตัวนี้จะสามารถตรวจพบอีกฝ่ายล่วงหน้าได้ด้วยสายตาอันเฉียบคม

หยางฝานรู้สึกว่าตนเอง 'โชคหล่นทับ' จริงๆ "ต่อไปอยู่ห่างกันตั้งหลายหมู่บ้าน ก็ยังแอบดูสาวๆ อาบน้ำได้เลยนะเนี่ย"

แน่นอนว่า

นั่นเป็นเพียงเรื่องล้อเล่น

เขาไม่ได้เป็นคนว่างงานขนาดนั้น

หยางฝานครุ่นคิดครู่หนึ่งแล้วตั้งชื่อให้มัน "ในเมื่อมองเห็นแม้กระทั่งเข็มบนพื้น งั้นเรียกแกว่า 'ตาเข็ม' ก็แล้วกันนะ"

"กรู๊ว!"

เหยี่ยวเพเรกรินขานรับอย่างกระตือรือร้น

เมืองซั่งจิง

กระทรวงการต่างประเทศต้าเซี่ย

การประชุมทางวิดีโอระดับทวิภาคีกำลังดำเนินอยู่

ฝ่ายหนึ่งคือตัวแทนจากต้าเซี่ย

ส่วนอีกฝ่ายคือบรรดาเจ้าหน้าที่จากประเทศนกยูงทอง

เจ้าหน้าที่ระดับสูงสุดของฝ่ายนกยูงทอง กล่าวทักทายด้วยความกระตือรือร้น "ท่านรัฐมนตรีจาง ยินดีอย่างยิ่งที่ได้พบท่านครับ!"

'รัฐมนตรีจาง' ที่เขาเอ่ยถึง คือผู้รับผิดชอบงานด้านการต่างประเทศของต้าเซี่ย

รัฐมนตรีจางตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย "รัฐมนตรีราฮาล สวัสดีครับ"

ราฮาลไม่ยอมเสียเวลาอ้อมค้อม "ท่านรัฐมนตรีจาง ประเทศของผมต้องการจัดซื้อโดรนชุดใหญ่จากประเทศของท่าน เนื่องจากยอดสั่งซื้อมีจำนวนมหาศาล ผมจึงหวังว่าทางฝ่ายท่านจะมอบส่วนลดให้เราในราคาสี่สิบเปอร์เซ็นต์ (ลด 60%) ครับ"

แววตาของรัฐมนตรีจางไหววูบ พลางด่าในใจว่า 'โลภไม่มีที่สิ้นสุด'

สำหรับประเทศที่มีความสัมพันธ์อันดี ต้าเซี่ยมักจะลดราคาให้ยี่สิบเปอร์เซ็นต์ (ขาย 80%) เป็นปกติ

แต่คนนกยูงทองนี่ช่างกล้าขอ เปิดปากมาก็ขอส่วนลดหกสิบเปอร์เซ็นต์เลยทีเดียว

ราฮาลรีบยื่นเงื่อนไขตามมา "ทางประเทศของเรายินดีที่จะมอบข้อมูลอันล้ำค่าเกี่ยวกับยุงพิษกลายพันธุ์ ให้แก่ประเทศต้าเซี่ยโดยไม่คิดมูลค่าครับ"

คำว่า "ไม่คิดมูลค่า" นั้น เขาจงใจเน้นเสียงให้ดูหนักแน่นเป็นพิเศษ

รัฐมนตรีจางยิ่งรู้สึกไม่สบอารมณ์มากขึ้นไปอีก

ยามนี้โดรนของต้าเซี่ยเป็นที่ต้องการอย่างมากในตลาดโลก จนผลิตไม่ทันขาย ประเทศนกยูงทองคิดจะมาชุบมือเปิบซื้อในราคาถูกจัด เห็นชัดว่ากะจะเอาเปรียบกันโต้งๆ

แต่เจ้าหมอนี่กลับทำเป็นอวดอ้างข้อมูลชิ้นหนึ่งว่า 'ล้ำค่า' และ 'ฟรี' ทำเหมือนกับว่าฝ่ายต้าเซี่ยจะเป็นฝ่ายที่ได้กำไรมหาศาลเสียอย่างนั้น

ช่างไร้ยางอายจริงๆ!

(จบตอน)