บทที่ 55 คนนกยูงทองที่น่ากระอักกระอ่วน, การหลอมรวมพลังพิเศษครั้งที่สอง

ในวินาทีนี้

ราฮาล เจ้าหน้าที่ระดับสูงฝ่ายการต่างประเทศของประเทศนกยูงทอง เมื่อเห็นรัฐมนตรีจางแห่งต้าเซี่ยนิ่งเงียบไป ก็เกิดไอเดียใหม่ขึ้นมาทันที

เขาเริ่มร่ายยาวไม่หยุด "ท่านรัฐมนตรีจาง ผมเชื่อว่าท่านคงพอจะได้ยินข่าวลือมาบ้างแล้ว

เมื่อวานนี้ ยุงพิษกลายพันธุ์ที่น่าสะพึงกลัวตัวหนึ่งได้ปรากฏขึ้นที่รัฐลูลู่เชี่ยลาก้าในประเทศของเรา

เหล่าทหารนกยูงทองผู้กล้าหาญได้เข้าต่อสู้อย่างไม่คิดชีวิต และยอมสละบางอย่างเพื่อขับไล่เจ้ายุงพิษกลายพันธุ์นั้นไปได้สำเร็จ

ยามนี้วิกฤตยุงพิษกำลังระบาดหนักไปทั่วโลก ประเทศนกยูงทองเป็นเพียงประเทศเดียวที่มีประสบการณ์รับมือกับยุงพิษกลายพันธุ์ ข้อมูลชุดนี้จึงมีค่ามหาศาลอย่างที่ท่านจินตนาการได้

หากต้าเซี่ยได้รับข้อมูลนี้ไป ประเทศของท่านก็จะสามารถ..."

รัฐมนตรีจางทนฟังต่อไปไม่ไหว จึงแสร้งกระแอมไอเสียงดังเพื่อขัดจังหวะอีกฝ่าย

"แค็ก!"

ราฮาลชะงักไปครู่หนึ่ง

รัฐมนตรีจางหันไปสั่งผู้ช่วย "ไปดึงข้อมูลที่กองกำลังจิ่วโจวส่งมาให้ฉันที"

ผู้ช่วยรับคำทันที "ครับผม!"

ราฮาลทำหน้าฉงน "ข้อมูลอะไรกันครับ?"

เขายังคงพูดจาเข้าข้างตัวเองต่อ "ท่านรัฐมนตรีจาง ผมหวังว่าท่านจะเข้าใจว่าข้อมูลของประเทศนกยูงทองนั้นเป็นหนึ่งไม่มีสอง เราไม่ยอมรับการแลกเปลี่ยนข้อมูลแบบข้อมูลต่อข้อมูล..."

ทว่าพูดยังไม่ทันจบ

เสียงของเขาก็ขาดหายไปทันที

ราฮาลเห็นชัดเจนว่าในมือของรัฐมนตรีจางมีแท็บเล็ตเครื่องหนึ่ง ซึ่งกำลังแสดงรูปภาพของยุงพิษ

เจ้าหน้าที่นกยูงทองพบทันทีว่า ยุงในรูปดูไม่เหมือนยุงพิษทั่วไป

ยุงพิษปกติจะมีสีน้ำตาลดำและมีปีกเพียงคู่เดียว

แต่ยุงตัวนี้ต่างออกไปอย่างสิ้นเชิง แผ่นหลังของมันมีปีกถึงสองคู่ และทั่วทั้งร่างมีประกายสีเหมือนโลหะแวววาว

รัฐมนตรีจางมองท่าทางอึ้งกิมกี่ของอีกฝ่ายพลางถามยิ้มๆ "ท่านรัฐมนตรีราฮาล ประเทศของท่านมีรูปภาพความละเอียดสูงของยุงพิษกลายพันธุ์ไหมครับ?"

ตามสัญชาตญาณ ราฮาลอยากจะโพล่งออกไปว่า "ประเทศเรามีแน่นอนอยู่แล้ว"

การชอบพูดจาโอ้อวด เปลี่ยนเรื่องหนึ่งให้กลายเป็นสิบ เป็นนิสัยดั้งเดิมของคนนกยูงทองอยู่แล้ว

แต่เมื่อจ้องมองรูปภาพนั้น เขากลับเกิดลางสังหรณ์ที่ไม่ค่อยดี สุดท้ายจึงต้องกลืนคำพูดนั้นลงคอไป

ประเทศนกยูงทองไม่มีรูปที่ชัดเจนจริงๆ นั่นแหละ

ความเร็วของยุงพิษกลายพันธุ์นั้นรวดเร็วเกินไป แม้กล้องจะจับภาพได้ แต่ภาพที่ชัดที่สุดเมื่อขยายออกมาก็ยังดูพร่าเลือนอยู่ดี

รัฐมนตรีจางยิ้มต่อ "ท่านรัฐมนตรีราฮาล นี่แหละครับคือรูปภาพความละเอียดสูงของยุงพิษกลายพันธุ์"

ราฮาลทำท่าทีสงสัย "งั้นเหรอครับ?"

รัฐมนตรีจางกล่าวอย่างเนิบนาบ "เมื่อสองชั่วโมงก่อน ผู้มีพลังพิเศษของต้าเซี่ยเพิ่งจะสังหารยุงพิษกลายพันธุ์ไปตัวหนึ่ง ซึ่งถือเป็นยุงพิษกลายพันธุ์ตัวแรกของโลกที่ถูกฆ่าตายครับ"

ดวงตาของราฮาลฉายแววตื่นตะลึง โพล่งออกมาว่า "เป็นไปไม่ได้?!"

รัฐมนตรีจางไม่เสียเวลาเถียงด้วย แต่กล่าวต่อไปว่า "ต้าเซี่ยได้ตัดสินใจแล้วว่าจะส่งมอบข้อมูลรายละเอียดของยุงพิษกลายพันธุ์ให้แก่ทุกประเทศทั่วโลกโดยไม่คิดมูลค่าครับ"

คำว่า "ไม่คิดมูลค่า" นั้น เขาจงใจเน้นเสียงให้หนักแน่นเป็นพิเศษ

นี่เป็นการตอบโต้คำว่า "ฟรี" ของคนนกยูงทองเมื่อครู่อย่างชัดเจน

สำหรับต้าเซี่ย การเสียสละข้อมูลชุดหนึ่งเพื่อแลกกับชื่อเสียงและรวมใจประเทศต่างๆ เข้าด้วยกัน ถือเป็นการลงทุนที่คุ้มค่า

อีกอย่าง ต้าเซี่ยเป็นมหาอำนาจทางอุตสาหกรรมอันดับหนึ่งของโลก และมีคลังทรัพยากรสำรองมหาศาล ไม่ได้ขัดสนจนต้องเอาข้อมูลมาแลกเศษเงินเล็กน้อย

คนต้าเซี่ยจะไม่มีวันแสดงท่าทางหิวกระหายแบบคนนกยูงทองเด็ดขาด

ราฮาลเริ่มลนลาน "คนต้าเซี่ยจะทำแบบนั้นไม่ได้นะ!"

รัฐมนตรีจางรู้สึกสะใจเป็นที่สุด แต่กลับถามกลับด้วยสีหน้าจริงจังว่า "ทำไมจะไม่ได้ล่ะครับ?"

เขาชี้ไปที่รูปยุงพิษ "หรือว่าการที่ต้าเซี่ยจะจัดการกับข้อมูลยุงพิษกลายพันธุ์อย่างไร ยังต้องขอความเห็นจากประเทศนกยูงทองด้วยงั้นหรือ?"

ราฮาลกระอักกระอ่วนถึงขีดสุด พูดยังไม่ค่อยเป็นประโยค "ผมหมายถึง... ขอโทษครับ ผมไม่ได้หมายความแบบนั้น"

รัฐมนตรีจางตัดบทสนทนาทันที "ท่านรัฐมนตรีราฮาล หากประเทศของท่านต้องการจัดซื้อโดรน โปรดติดต่อบริษัทนำเข้าและส่งออกแห่งต้าเซี่ยโดยตรงนะครับ"

บริษัทนำเข้าและส่งออกแห่งต้าเซี่ย คือวิสาหกิจที่ก่อตั้งขึ้นหลังจากต้าเซี่ยเข้าสู่สภาวะฉุกเฉินอย่างเต็มรูปแบบ

การนำเข้าและส่งออกทรัพยากรทุกชนิดล้วนถูกควบคุมโดยบริษัทนี้

ใบหน้าของราฮาลมืดมนลงทันที "ตกลงครับ ผมเข้าใจแล้ว"

หลังจากพูดคุยแก้เก้ออีกสองสามประโยค การสื่อสารก็ถูกตัดลง

ผู้ช่วยที่กลั้นขำมานาน อดพูดไม่ได้ว่า "คนนกยูงทองนี่ไร้ยางอายจริงๆ เลยนะครับ"

เขากล่าวอย่างขุ่นเคืองต่อ "ตอนประชุมฉุกเฉินระดับโลกครั้งก่อน ประเทศเรายอมลดราคาโดรนให้ทุกประเทศ แต่สหพันธรัฐคาเมนี่กลับขัดขวางจนล่มไป

ผมจำได้ว่าประเทศนกยูงทองนี่แหละที่กระโดดโลดเต้นที่สุด คอยด่าต้าเซี่ยตามหลังคาเมนี่ต้อยๆ นึกไม่ถึงว่าจะมีหน้ามาขอซื้อโดรน แถมยังกล้าขอส่วนลดตั้งหกสิบเปอร์เซ็นต์"

รัฐมนตรีจางยิ้มอย่างไม่ถือสา "นิสัยคนนกยูงทองก็เป็นแบบนี้แหละ เห็นแก่ประโยชน์เล็กน้อยจนลืมคุณธรรมส่วนรวม ถ้าไม่ได้เอาเปรียบเขาก็จะรู้สึกว่าตัวเองขาดทุน"

เจ้าหน้าที่ระดับสูงนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะกล่าวประโยคที่เล่าขานกันมานาน "นี่เป็นเผ่าพันธุ์ที่มหัศจรรย์จริงๆ"

ผู้ช่วยพยักหน้าเห็นด้วย "จริงแท้แน่นอนครับ"

รัฐมนตรีจางทอดถอนใจ "เบื้องบนหวังจะผลักดันให้เกิดการรวมตัวของนานาประเทศ ยอมสละผลประโยชน์บางส่วนเพื่อสร้างพันธมิตรมวลมนุษย์ร่วมกันเผชิญหน้ากับภัยพิบัติ

แต่ตอนนี้แรงต้านมันสูงเกินไป หลายประเทศก็ดูจะไม่กระตือรือร้นเอาเสียเลย ดูเหมือนเบื้องบนกำลังจะถอดใจเรื่องนี้แล้วล่ะ"

ผู้ช่วยกลับไม่รู้สึกอะไร "ผมว่าถอดใจไปนานแล้วน่ะดีที่สุดครับ"

รัฐมนตรีจางเปลี่ยนหัวข้อ "จากสถานการณ์ตอนนี้ โโดรนสามารถรับมือกับฝูงยุงพิษได้อย่างมีประสิทธิภาพ โดรนของประเทศเราคงจะขายดีเป็นเทน้ำเทท่าแน่ๆ"

ผู้ช่วยดีใจกับเรื่องนี้มาก "สหพันธรัฐคาเมนี่พยายามทุกวิถีทางเพื่อขัดขวางการส่งออกโดรนของเรา ความพยายามของพวกมันคงต้องล้มเหลวไม่เป็นท่าแล้วล่ะครับ"

เมื่อยุงพิษรวมตัวกันเป็นฝูง เสียง "หึ่งๆ" จากการขยับปีกจะสามารถควบคุมสิ่งมีชีวิตอื่นได้

โศกนาฏกรรมในประเทศนกยูงทองก็เกิดจากสาเหตุนี้เอง

ชาวเมืองกว่าหมื่นคนในเมืองเล็กๆ ถูกฝูงยุงควบคุม จนต้องเดินออกมานอกบ้านอย่างพร้อมเพรียง และกลายเป็นอาหารให้พวกมันอย่างน่าสลดใจ

แต่โดรนเป็นเครื่องจักรกลอิเล็กทรอนิกส์ ไม่มีระบบประสาท และที่สำคัญคือไม่มีสมอง จึงไม่มีปัญหาเรื่องการถูกควบคุมอย่างแน่นอน

ผู้ช่วยยังมีความคิดอีกอย่าง "ท่านครับ ผมรู้สึกว่าต่อไปบทบาทของผู้มีพลังพิเศษจะยิ่งทวีความสำคัญมากขึ้นเรื่อยๆ นะครับ"

รัฐมนตรีจางพยักหน้าอย่างหนักแน่น "ถ้าครั้งนี้คุณภูตพรายไม่ลงมือ เกรงว่าเราคงต้องจำใจยอมก้มหัวไปซื้อข้อมูลจากประเทศนกยูงทองจริงๆ"

ผู้ช่วยรำพึงออกมา "การที่คุณภูตพรายปรากฏตัวในต้าเซี่ย ถือเป็นโชคดีของประเทศเราจริงๆ ครับ"

ครึ่งชั่วโมงต่อมา

ราฮาลได้รับทราบราคาเสนอขายของคนต้าเซี่ยผ่านช่องทางทางการ

เขาตะโกนออกมาด้วยความโกรธแค้น "ราคาบวกเพิ่มจากราคาตลาดไปอีกห้าสิบเปอร์เซ็นต์? คนต้าเซี่ยนี่มันใจดำอำมหิตที่สุด!"

ลูกน้องยืนตัวสั่นเทา "ท่านรัฐมนตรีครับ คนต้าเซี่ยแจ้งว่า ยอดสั่งจองตอนนี้ยาวไปถึงอีกสามปีข้างหน้าแล้วครับ

หากประเทศนกยูงทองต้องการราคาตลาด ก็ต้องรอคิวไปอีกสามปี

แต่ถ้าต้องการสินค้าก่อนเป็นอันดับแรก จะต้องจ่ายเงินเต็มจำนวนพร้อมส่วนต่างเพิ่มอีกห้าสิบเปอร์เซ็นต์ ต้าเซี่ยถึงจะจัดลำดับโรงงานให้เดินเครื่องผลิตเป็นกรณีเร่งด่วนครับ"

ราฮาลสบถด่าไม่หยุด "ไอ้พวกต้าเซี่ยสารเลว นี่มันคือการปล้นกันชัดๆ ทำไมเทพเจ้าไม่ส่งพวกมันไปลงนรกซะให้หมด?!"

ลูกน้องก้มหน้าเงียบกริบ

เขาเข้าใจดีว่า การประชุมระดับโลกครั้งก่อน ประเทศนกยูงทองพยายามสร้างความลำบากใจให้ต้าเซี่ยอย่างหนัก นี่จึงเป็นการเอาคืนอย่างเจ็บแสบจากต้าเซี่ยนั่นเอง

ราฮาลบ่นอุบอิบ "คนต้าเซี่ยเรียกร้องให้ชาวชางหลานสามัคคีกันทุกวัน แต่สุดท้ายกลับหันมาแทงข้างหลังประเทศเราอย่างแรง ไร้ยางอายที่สุด!"

ลูกน้องได้แต่คิดในใจ 'คนต้าเซี่ยเขาไม่ใช่คนโง่หรอก วิธีการทำงานของเขามันพลิกแพลงตลอด ต้าเซี่ยคงจะล้มเลิกแผนสร้างพันธมิตรมวลมนุษย์ไปแล้วแน่ๆ'

ราฮาลโบกไม้โบกมือด้วยความโกรธจัด "ในการประชุมระดับโลกครั้งต่อไป ฉันจะในนามของประเทศนกยูงทอง แฉโฉมหน้าอันจอมปลอมของคนต้าเซี่ยให้โลกได้รับรู้!"

ลูกน้องแอบแค่นเสียงในใจ 'ถ้าคนต้าเซี่ยเขายังยอมชายตาแลท่าน ผมให้ท่านชนะเลย!'

เขาเริ่มเกิดความคิดหนึ่งขึ้นในหัว 'จริงสิ สถานการณ์เริ่มจะเลวร้ายลงทุกที ฉันควรจะหาทางหนีออกจากประเทศนกยูงทองดีไหมนะ?'

ในฐานะคนนกยูงทอง เขาย่อมรู้ดีกว่าใครว่ามาตรการรับมือภัยยุงพิษของประเทศตนนั้น เทียบไม่ได้เลยแม้แต่นิดเดียวกับต้าเซี่ย

ตามข้อมูลที่แต่ละรัฐรายงานมา มีคนถูกยุงพิษกัดตายไม่ต่ำกว่าวันละหนึ่งพันศพ

แต่สถานการณ์จริงย่อมเลวร้ายกว่านั้นมหาศาล

ลูกน้องแอบถอนใจ 'ถ้าสามารถโอนสัญชาติไปเป็นคนต้าเซี่ยได้ก็คงดี ได้ยินว่าเพื่อรับมือยุงพิษ ต้าเซี่ยได้สร้างระบบป้องกันและควบคุมที่สมบูรณ์แบบมาก'

น่าเสียดายที่ด้วยเหตุผลทางประวัติศาสตร์ สองประเทศนี้มีความขัดแย้งที่ฝังรากลึก คนนกยูงทองมักจะแสดงท่าทีเป็นศัตรูกับต้าเซี่ยเสมอ

และคนต้าเซี่ยเองก็คงไม่เต็มใจรับใบสมัครโอนสัญชาติของคนนกยูงทองเช่นกัน

ช่วงบ่าย

บริเวณรอบอำเภอจิ้งหยุน

หยางฝานเพิ่งจะกอบโกย "ลาภลอย" มาได้อีกระลอกใหญ่

เขาตามรอยสายน้ำที่เกิดจากการละลายของหิมะ จนบังเอิญไปพบกับถ้ำใต้ดินที่ซ่อนอยู่อย่างลึกซึ้ง

ลึกลงไปใต้ดินประมาณยี่สิบเมตร กลับมีทะเลสาบใต้ดินขนาดใหญ่ตั้งอยู่

เนื่องจากอุณหภูมิภายในถ้ำค่อนข้างสูง ผิวน้ำในทะเลสาบจึงไม่กลายเป็นน้ำแข็ง และมีไข่ยุงพิษลอยอยู่มากกว่าสามสิบล้านฟอง

นี่คือจุดรวบรวมไข่ยุงพิษที่ใหญ่ที่สุดเท่าที่เขาเคยพบมา

จักจั่นชิงวิญญาณสูบค่าแหล่งกำเนิดวิญญาณมาได้รวดเดียวถึง 12.2 แต้ม ทำให้แต้มสะสมพุ่งทะยานไปถึง 22.1 แต้ม

แต่น่าเสียดายที่ภายในถ้ำไม่พบยุงพิษกลายพันธุ์

ถึงกระนั้น

หยางฝานก็ยังคงมีความสุขอย่างยิ่ง

เขาจ้องมองจักจั่นชิงวิญญาณ พึมพำในใจว่า "หลอมรวมพลังพิเศษเบาหวิวและพลังพิเศษวายุ!"

"วูบ!"

ตัวจักจั่นสั่นสะเทือนเบาๆ

หยางฝานสัมผัสได้ถึงกระแสความร้อนที่ไหลพล่านไปทั่วร่าง แต่มันไม่ได้ทำให้รู้สึกทรมาน ในทางตรงกันข้าม กลับมีความรู้สึกเย็นสบายวาบขึ้นในสมอง

ผ่านไปสิบกว่าวินาที

ความผิดปกติก็สงบลง

หน้าต่างสถานะปรากฏขึ้นมา

————

【สถานะ】 ค่าร่างกาย: 18.4 ค่าพลังจิต: 18.9

【พลังพิเศษ】 กิ่งก้านทองแดง: เปิดใช้งานแล้ว, พลังพิเศษสายร่างกายระดับกลาง, ปัจจุบันอัตราวิวัฒนาการอยู่ที่ 1% วิญญาณเร้น: เปิดใช้งานแล้ว, พลังพิเศษสายผสมระดับต่ำ, ปัจจุบันอัตราวิวัฒนาการอยู่ที่ 1% วายุวิญญาณ: เปิดใช้งานแล้ว, พลังพิเศษสายผสมระดับต่ำ, ปัจจุบันอัตราวิวัฒนาการอยู่ที่ 3%

【พลังงาน】 ค่าแหล่งกำเนิดวิญญาณ: 7.1

————

มีพลังพิเศษชนิดใหม่ปรากฏขึ้น — วายุวิญญาณ

หยางฝานแทบไม่เชื่อสายตาตัวเอง "พลังสายร่างกายสองอย่าง ทำไมถึงหลอมรวมออกมาเป็นสายผสมได้ล่ะเนี่ย?"

นี่มันผิดหลักตรรกะชัดๆ!

นอกจากนี้

การหลอมรวมยังทำให้ค่าร่างกายเพิ่มขึ้นถึง 2.5 แต้ม และค่าพลังจิตก็ได้รับผลกระทบตามไปด้วย พุ่งขึ้นมาอีก 0.5 แต้ม ซึ่งมากกว่าที่เขาคาดไว้

ความหิวที่คุ้นเคยเริ่มจู่โจมอีกครั้ง

ทว่าในขณะที่หยางฝานกำลังกินอาหาร เขากลับขมวดคิ้วแน่น

เขารู้สึกไม่สบายตัวอย่างประหลาดไปทั่วทั้งร่าง แต่ก็บอกไม่ถูกว่าผิดปกติที่ตรงไหน

เขารวบรวมสมาธิสัมผัสอยู่ครู่หนึ่ง ในที่สุดก็ได้คำตอบ "หรือจะเป็นเพราะค่าสถานะพุ่งสูงขึ้นเร็วเกินไป จนร่างกายและจิตวิญญาณยังปรับตัวตามไม่ทัน?"

ภายในวันเดียว ค่าร่างกายพุ่งขึ้นมามากกว่า 10 แต้ม มันช่างเกินจริงเกินไป

หยางฝานครุ่นคิด "กระเพาะต้องใช้เวลาในการย่อยอาหาร ร่างกายเองก็น่าจะต้องใช้เวลาในการย่อยค่าสถานะที่เพิ่มขึ้นมามหาศาลนี้เหมือนกัน"

เขาตัดสินใจในใจ "ช่วงสองสามวันต่อจากนี้ คงต้องทำแค่การเพิ่มแต้มการันตีขั้นต่ำพอ ห้ามเพิ่มแต้มแบบบ้าคลั่งอีกเด็ดขาด"

หยางฝานเคี้ยวช็อกโกแลตในปาก พลางตั้งจิตลองเปิดใช้งานพลังวายุวิญญาณดู

วินาทีต่อมา

เขารู้สึกว่าตัวเบาหวิว ฝ่าเท้าทั้งสองข้างลอยพ้นจากพื้นดิน และร่างของเขาก็ค่อยๆ ลอยขึ้นไปทางเพดานถ้ำ

เขาลอยขึ้นไปจนถึงยอดถ้ำ แล้วเดินกลับหัวไปตามผนังหินอย่างหน้าตาเฉย โดยไม่มีความรู้สึกขัดข้องแม้แต่นิดเดียว ราวกับเดินอยู่บนพื้นราบปกติไม่มีผิด

หยางฝานเดาะลิ้นด้วยความทึ่ง "ถึงขั้นหักล้างแรงโน้มถ่วงได้เลยเหรอเนี่ย ฉันว่าพลังนี้ควรเปลี่ยนชื่อเป็น 'ต้านแรงโน้มถ่วง' มากกว่านะ"

(จบตอน)