บทที่ 56 บันไดพลังขั้นที่สาม

ช่วงเย็นย่ำ

หยางฝานเริ่มออกเดินทางกลับบ้าน

ในเมื่อยุงพิษกลายพันธุ์ก็ถูกจัดการไปแล้ว และทางกองทัพก็จัดเตรียมระบบป้องกันในอำเภอจิ้งหยุนเป็นที่เรียบร้อย เขาจึงรู้สึกว่าไม่มีความจำเป็นต้องอยู่ที่นี่ต่อไป

หยางฝานตระหนักได้อย่างรวดเร็วว่า การทำพันธะสัญญากับเจ้าตาเข็ม เหยี่ยวเพเรกรินนั้น เป็นการตัดสินใจที่ชาญฉลาดเพียงใด

"ฟิ้ว~"

เสียงลมพัดผ่านหู

เจ้าตาเข็มพุ่งทะยานราวกับลูกศรที่ถูกปล่อยจากแหล่ง ความเร็วในการบินสูงถึง 242 กิโลเมตรต่อชั่วโมง

ระหว่างทางเมื่อปะทะกับกระแสลมบนระดับสูง ความเร็วสูงสุดของมันก็พุ่งขึ้นไปแตะระดับ 288 กิโลเมตรต่อชั่วโมง

นี่คือความเร็วที่ใกล้เคียงกับรถไฟความเร็วสูงที่ให้บริการในประเทศต้าเซี่ยเลยทีเดียว

ส่วนพลังพิเศษใหม่ 'วายุวิญญาณ' ก็แสดงให้เห็นถึงประโยชน์อันน่าอัศจรรย์

หยางฝานรู้สึกว่าตัวเขากลมกลืนเป็นหนึ่งเดียวกับกระแสลม ราวกับทารกที่ได้ซุกตัวอยู่ในอ้อมกอดของมารดา

การเดินทางไปอำเภอจิ้งหยุนครั้งก่อน เขาต้องลุ้นระทึกอยู่ตลอดทาง

แต่ครั้งนี้ตอนบินกลับ เขาถึงขั้นเผลอหลับไปเป็นชั่วโมง ขณะที่ถูกเหยี่ยวเพเรกรินลากไปตามลม

แถมยังหลับสนิทอย่างมีคุณภาพอีกด้วย

เมื่อหยางฝานตื่นขึ้นมา เขาก็ยังรู้สึกเหลือเชื่อกับตัวเอง "ลอยอยู่กลางฟ้าก็ยังหลับลงได้ ฉันชักจะผิดมนุษย์มนาขึ้นทุกวันแล้วแฮะ"

"กรู๊ว!"

จู่ๆ เจ้าตาเข็มก็ส่งเสียงร้อง

นี่แปลว่า: ข้างหน้าฝนกำลังจะตก

หยางฝานขยับเปลี่ยนท่านั่ง นั่งขัดสมาธิกลางอากาศ แล้วมองไปข้างหน้าอย่างสบายอารมณ์

เมฆทึบสีเทาตะกั่วแผ่ปกคลุมท้องฟ้าเป็นบริเวณกว้าง และกำลังม้วนตัวอย่างรุนแรง

ราวกับมีบางสิ่งที่น่าสะพรึงกลัวกำลังจะโผล่ออกมาจากทะเลเมฆ

"ครืน!"

เสียงฟ้าร้องดังสนั่น

สายฟ้าแลบสว่างวาบฉาบไปทั่วท้องนภา

นี่คือสายฟ้าตามธรรมชาติ

หยางฝานพึมพำเสียงเบา "พายุฝนมาแล้ว!"

ด้วยสัมผัสพิเศษจากพลังวายุวิญญาณ เขาประหลาดใจเมื่อพบว่าตัวเองสามารถรับรู้ได้ถึงไอน้ำที่กำลังรวมตัวกันอย่างรวดเร็ว

เขากะเกณฑ์เวลา "น่าจะอีกสักสิบเอ็ดวินาที ฝนถึงจะตกลงมา"

แล้วเขาก็ได้ข้อสรุปอีกอย่าง "พายุลูกนี้น่าจะหนักเอาการ คาดว่าตกทั้งวันทั้งคืนก็คงไม่หยุด"

หยางฝานบอกไม่ถูกว่าทำไมถึงรู้ แต่มันคือความรู้สึกที่ผุดขึ้นมาเอง

นี่แหละคืออานุภาพของพลังวายุวิญญาณ

พลังพิเศษที่หลอมรวมขึ้นใหม่นี้ มอบความสามารถอันน่าทึ่งในการหยั่งรู้สภาพบรรยากาศให้แก่เขา

ไหนๆ ก็ว่างอยู่แล้ว เขาจึงเริ่มนับถอยหลัง

"สิบ!

"เก้า!

...

"สอง!

"หนึ่ง!"

ทันทีที่สิ้นเสียง

เม็ดฝนจำนวนนับไม่ถ้วนก็ร่วงหล่นลงมาจากท้องฟ้าดุจม่านน้ำตก

พายุฝนมาแล้ว!

แม่นยำไร้ที่ติ!

"ครืน!"

เสียงฟ้าร้องดังสนั่นอีกครั้ง

ทั่วทั้งฟ้าดินสว่างวาบขึ้นมาในพริบตา

หยางฝานยิ้มร่า "ถ้าวันหน้าตกงาน ไปสมัครเป็นผู้เชี่ยวชาญด้านอุตุนิยมวิทยาคงหาเลี้ยงชีพได้สบายๆ เลย"

"กรู๊ว!"

เหยี่ยวเพเรกรินร้องแสดงตัวตน

มันกำลังหวาดหวั่นพายุฝนและสายฟ้า

หยางฝานหัวเราะ "ไม่ต้องห่วง บินตรงไปข้างหน้าได้เลย สายฟ้าไม่มีทางผ่าโดนแกหรอก"

เจ้าตาเข็มกระพือปีกอย่างสุดกำลัง ความเร็วเพิ่มขึ้นอีกเล็กน้อย และมุ่งหน้าเข้าสู่เขตพายุฝนในที่สุด

เรื่องน่าอัศจรรย์เกิดขึ้นทันที

พลังไร้รูปร่างสายหนึ่งได้ก่อตัวขึ้นโอบล้อมหนึ่งคนหนึ่งนกเอาไว้

ทุกหยาดฝนที่สาดกระเซ็นเข้ามา จะถูกเบี่ยงเบนออกไปด้านข้างทันที

เหยี่ยวเพเรกรินบินฝ่าพายุไปโดยไม่เปียกฝนเลยแม้แต่หยดเดียว

"กรู๊ว! กรู๊ว!"

เจ้านกตัวนี้ส่งเสียงร้องรัวๆ น้ำเสียงแฝงไปด้วยความตื่นเต้น

เหตุการณ์ประหลาดเช่นนี้ ย่อมทำให้เหยี่ยวเพเรกรินรู้สึกทึ่งอย่างไม่ต้องสงสัย

หยางฝานหัวเราะร่า "มิน่าล่ะ พลังพิเศษสายร่างกายสองอย่าง ถึงหลอมรวมกันออกมาเป็นพลังพิเศษสายผสมได้"

ก่อนหน้านี้เขาคิดให้ตายก็คิดไม่ออก

แต่ตอนนี้เขาเข้าใจถ่องแท้แล้ว

พลังพิเศษเบาหวิวเกี่ยวข้องกับการควบคุมกระแสลม พลังพิเศษวายุก็เช่นเดียวกัน

เมื่อทั้งสองหลอมรวมกัน จนก้าวข้ามขีดจำกัดบางอย่าง จึงพัฒนาจากระดับร่างกายก้าวเข้าสู่ระดับจิตวิญญาณ

การจะควบคุมสายลมให้ดียิ่งขึ้น จำเป็นต้องอาศัยพลังแห่งจิตวิญญาณ

หยางฝานครุ่นคิด "ถ้าฉันเดาไม่ผิด เมื่อความแข็งแกร่งถึงระดับหนึ่ง และต้องการก้าวข้ามไปอีกขั้น จำเป็นต้องทำความเข้าใจถึงความเชื่อมโยงระหว่างร่างกายและจิตวิญญาณอย่างถ่องแท้"

เขายื่นมือออกไป ทำท่า 'พัดลม' "ฉันเหมือนจะพอจับเคล็ดลับได้นิดหน่อยแล้วสิ"

วินาทีต่อมา

กระแสลมอันรุนแรงก็ก่อตัวขึ้นจากความว่างเปล่า โอบล้อมเจ้าตาเข็มพุ่งทะยานไปข้างหน้า

ความเร็วในการบินของเหยี่ยวเพเรกริน พุ่งพรวดขึ้นไปถึง 320 กิโลเมตรต่อชั่วโมงในพริบตา

"กรู๊ว! กรู๊ว!"

เจ้านกรู้สึกอัศจรรย์ใจถึงขีดสุด

หยางฝานระเบิดเสียงหัวเราะอย่างเบิกบาน

เขามีความรู้สึกอย่างแรงกล้าว่า ตนเองกำลังเดินอยู่บนเส้นทางที่ถูกต้อง

เมืองซั่งจิง ภายในฐานทัพลับ

นายพลโหลวนำข่าวใหม่มารายงาน "ตามข้อมูลอุตุนิยมวิทยาล่าสุด พื้นที่มากกว่าหนึ่งในสามของต้าเซี่ย มีพายุฝนตกหนักหรือกำลังจะเกิดพายุฝนครับ"

นางเงือกพยักหน้า "ยุงพิษกำลังจะปรากฏตัวขึ้นเป็นจำนวนมหาศาลแล้ว ชาวต้าเซี่ยกำลังจะได้เผชิญกับบททดสอบครั้งแรก"

สีหน้าของนายพลโหลวดูไม่สู้ดีนัก

การที่พายุฝนตกครอบคลุมพื้นที่กว้างขวาง ย่อมเป็นการสร้าง "แหล่งเพาะพันธุ์" ชั้นดีให้ยุงพิษเพิ่มจำนวนขึ้นอย่างรวดเร็ว

คาดการณ์ได้เลยว่า วิกฤตยุงพิษครั้งนี้จะอันตรายและร้ายแรงกว่าที่เคยประเมินไว้มาก

นางเงือกเหลือบมองนายพลโหลว "เรามาคุยเรื่องอื่นกันดีกว่าค่ะ"

นายพลชราทำท่าทีตั้งใจฟัง "เชิญคุณหนูเจียน่าว่ามาได้เลยครับ"

นางเงือกเริ่มบรรยาย "ครั้งก่อนฉันได้พูดถึงเรื่องอัตราวิญญาณกาย ซึ่งเป็นตัวชี้วัดสำคัญในการประเมินผู้มีพลังพิเศษ"

นายพลโหลวพยักหน้า "ใช่ครับ จากสัดส่วนการเพิ่มขึ้นของร่างกายและพลังจิต จะสามารถบ่งบอกถึงศักยภาพของผู้มีพลังพิเศษได้"

นางเงือกกล่าวต่อ "คราวนี้ฉันจะมาอธิบายว่า ทำไมบรรดาอารยธรรมต่างๆ รวมถึงอารยธรรมมิก้า จึงให้ความสำคัญกับอัตราวิญญาณกายเป็นอย่างมาก"

นายพลโหลวเงี่ยหูฟังอย่างตั้งใจ

นางเงือกตั้งคำถาม "กำแพงกั้นของบันไดพลังขั้นแรกคือร่างกาย ขั้นที่สองคือพลังจิต คุณเคยคิดไหมว่า กำแพงกั้นของบันไดขั้นที่สามคืออะไร?"

นายพลโหลวกำลังจะส่ายหน้า แต่พลันนึกถึงคำว่า "อัตราวิญญาณกาย" ขึ้นมาได้ จึงเกิดแสงสว่างวาบในหัว

ท่านนายพลชรารวบรวมความคิดแล้วตอบว่า "ผมขอเดาว่า น่าจะเป็นการหลอมรวมพลังจิตและร่างกายให้เป็นหนึ่งเดียวครับ"

นางเงือกส่งสายตาชื่นชม "ถูกต้องค่ะ!"

เธอหยุดเว้นช่วงครู่หนึ่งก่อนกล่าวต่อ "มีมหาปราชญ์จากหลายอารยธรรมต่างเคยพูดประโยคเดียวกันว่า แท้จริงแล้วร่างกายและพลังจิตคือสิ่งเดียวกันแต่มีสองด้าน

"มีเพียงผู้ที่เข้าใจความสัมพันธ์ระหว่างร่างกายและพลังจิตอย่างถ่องแท้เท่านั้น จึงจะสามารถก้าวขึ้นสู่บันไดพลังขั้นที่สาม และกลายเป็นมหาปราชญ์ผู้ทรงพลังได้ค่ะ"

นายพลโหลวรู้สึกเข้าใจยาก จึงเผลอพูดออกไปตามสัญชาตญาณ "ร่างกายคือรูปธรรม พลังจิตคือนามธรรม แล้วมันจะเป็นสิ่งเดียวกันที่มีสองด้านได้อย่างไรครับ?"

เขารีบยิ้มแหยแก้เก้อ "ขออภัยครับคุณหนูเจียน่า เป็นคำถามที่โง่เขลามากครับ"

คำพูดที่บรรดามหาปราชญ์เป็นผู้กล่าวไว้ กลับถูกคนที่ยังไม่เป็นแม้แต่นักรบอย่างเขาตั้งข้อสงสัย ช่างเป็นเรื่องที่น่าขันสิ้นดี

นางเงือกกลับแสดงความเข้าใจ "ไม่เป็นไรหรอกค่ะ ตอนที่ฉันได้ยินประโยคนี้ครั้งแรก ในใจก็เต็มไปด้วยความสงสัยเช่นกัน จนถึงตอนนี้ฉันเองก็ยังคงคลำหาเคล็ดลับของมันอยู่เลยค่ะ"

นายพลโหลวอดไม่ได้ที่จะถอดถอนใจ

บันไดพลังทั้งสามขั้น ช่างยากเย็นแสนเข็ญเหลือเกิน!

ขนาดคุณหนูเจียน่าที่เป็นถึงยอดฝีมือระดับอัศวิน ศึกษาบันไดขั้นที่สามมาเนิ่นนานปานนี้ ก็ยังไม่สามารถก้าวข้ามไปได้แม้แต่ก้าวเดียว

ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่ดาวชางหลานถึงจะให้กำเนิดมหาปราชญ์ขึ้นมาสักคน เพื่อนำพาชาวชางหลานต้านทานมหันตภัยที่แม้แต่ชาวมิก้ายังต้องหวาดหวั่นได้

นายพลโหลวไม่ใช่คนโง่

จากการพูดคุยในชีวิตประจำวัน เขาเริ่มสังเกตเห็นลางๆ แล้วว่า อารยธรรมมิก้าเชื่อว่าในอนาคตอันใกล้ โลกปฐมกาลจะต้องเผชิญกับมหันตภัยครั้งใหญ่แน่นอน

เพียงแต่ไม่รู้ว่าทำไมพวกเขาถึงยอมเสี่ยงอันตรายมหาศาล เพื่อเดินทางมายังอารยธรรมชางหลานที่อ่อนแอนี้

แต่ในเมื่อคุณหนูเจียน่าไม่พูด นายพลชราก็ฉลาดพอที่จะไม่เซ้าซี้ถาม

ทั้งสองฝ่ายต่างรักษาระยะห่างที่เข้าใจตรงกัน

(จบตอน)