บทที่ 57 สั่งสอนแม่สาวขายาว

เมืองหลินเจียง

เวลาสองทุ่มตรง

เป็นช่วงเวลาที่แสงไฟเริ่มประดับประดา

"เที่ยวบิน" นกเพเรกรินที่หยางฝานโดยสารมา หลังจากบินต่อเนื่องมาเกือบสองชั่วโมง ในที่สุดก็มาถึงเหนือน่านฟ้าหมู่บ้านเยวี่ยวาน

สภาพเมืองในยามนี้กำลังตกอยู่ในบรรยากาศของสายฝนโปรยปรายยามค่ำคืน

"กรู๊ว!"

เจ้าตาเข็ม เหยี่ยวเพเรกริน ส่งเสียงร้องแล้วเริ่มบินวนเวียนอยู่กลางอากาศ

หยางฝานกุมนาวาข้ามมิติไว้แน่น ร่างกายพลันอันตรธานหายไปอย่างไร้ร่องรอย

ชั่วอึดใจต่อมา

ร่างของเขาก็ปรากฏขึ้นภายในบ้านของตัวเองอย่างเงียบเชียบ

"เมี้ยว~"

เจ้าขนฟูเบอร์หนึ่งส่งเสียงร้อง ก่อนจะรีบมุดเข้าไปใต้โซฟา ซึ่งเป็นอาณาเขตที่มันจับจองไว้เอง

การใช้สายตาของแมวเป็นสื่อกลาง ทำให้หยางฝานสามารถสังเกตสถานการณ์ภายในบ้านได้อย่างไร้อุปสรรค การเคลื่อนย้ายข้ามมิติมาจึงไม่ใช่เรื่องยากแต่อย่างใด

เขากวาดสายตามองไปรอบๆ พลางยิ้ม "ในที่สุดก็กลับมาถึงซะที"

เมื่อได้กลับมายังบ้านของตนเอง เขาถึงได้ผ่อนคลายลงอย่างแท้จริง

"ตึก! ตึก!"

เสียงฝีเท้าที่คุ้นเคยดังมาจากชั้นบน

หยางฝานวางกระเป๋าเป้ลง แล้วเงยหน้าขึ้นมองเพดานเล็กน้อย

เขาฟังออกแล้วว่านี่คือเสียงฝีเท้าของเจ้าเสี่ยวหลง

ไม่นานนัก

เสียงของเด็กชายก็ดังขึ้น "พี่ครับ วันนี้ดูเหมือนพี่หยางฝานจะไม่ได้ออกจากบ้านเลยนะ"

น้ำเสียงของเจ้าเสี่ยวอิ่งแฝงไปด้วยความเขินอายปนโมโห "แกมาบอกฉันทำไม? หยางฝานจะออกไปไหนหรือไม่ไป แล้วมันเกี่ยวอะไรกับฉันล่ะ?"

เจ้าเสี่ยวหลงยังเด็กเกินไป ไม่เข้าใจคำว่า "รู้แต่อย่าพูด" จึงเถียงกลับไปว่า "แล้วพี่จะชะเง้อมองออกไปนอกหน้าต่างตลอดทำไมล่ะ? คิดว่าผมดูไม่ออก..."

ยังพูดไม่ทันจบ

ก็ถูกขัดจังหวะเสียก่อน

"ฟิ้ว~"

นี่คือเสียงลมกรีดร้อง

"ว๊าย!"

นี่คือเสียงร้องตกใจของเด็กชาย

"เอาล่ะๆ พวกลูกสองคนหยุดเถียงกันได้แล้ว"

สุดท้ายก็เป็นเสียงอ่อนอกอ่อนใจของคนเป็นแม่

ในหัวของหยางฝาน ปรากฏภาพเหตุการณ์ขึ้นมาทันที:

เจ้าเสี่ยวอิ่งเตะลูกเตะตวัด ทำให้เกิดเสียงลมพัดผ่านเฉียดปลายจมูกของน้องชายไปนิดเดียว

เจ้าเสี่ยวหลงตกใจจนร้องเสียงหลง รีบใช้ท่า "กุมหัวย่อตัวป้องกัน" ทันที

จากนั้นจ้าวอ้ายเซี่ยผู้เป็นแม่ก็เดินเข้ามาขวางกลางระหว่างลูกทั้งสองคน

หยางฝานอดไม่ได้ที่จะยิ้มออกมา "ประโยชน์ของพลังวายุวิญญาณมีมากกว่าที่ฉันคิดไว้เสียอีก"

ก่อนที่จะหลอมรวมพลังนี้ เขาไม่มีทางรู้ได้เลยว่าเกิดอะไรขึ้นเพียงแค่ฟังจากเสียงลม

เขาครุ่นคิดครู่หนึ่ง ก่อนจะเปิดใช้งานพลังเพื่อเชื่อมต่อวิสัยทัศน์ของกระรอกต้าเหม้า

ภาพครอบครัวตระกูลจ้าวทั้งสี่คน ก็ปรากฏแก่สายตาของเขาทันที

รูปร่างที่อรชรอ้อนแอ้นของเจ้าเสี่ยวอิ่งยังคงโดดเด่นสะดุดตา จนไม่อาจละสายตาได้

โดยเฉพาะเรียวขายาวคู่นั้น ที่ผสมผสานความงดงามและพละกำลังเข้าด้วยกันอย่างลงตัว สร้างความประทับใจได้อย่างลึกซึ้ง

หยางฝานชำเลืองมองแวบหนึ่ง แล้วร้อง "เอ๊ะ" ออกมา "ดูเหมือนศักยภาพพลังพิเศษของแม่สาวขายาวจะเพิ่มขึ้นอีกแล้วแฮะ"

เขาประเมินคร่าวๆ แล้วพยักหน้าเบาๆ "อีกประมาณครึ่งเดือนถึงยี่สิบวัน เธอน่าจะปลุกพลังพิเศษสายร่างกายได้อย่างแน่นอน"

ด้วยสายตาอันเฉียบแหลมของเขาในตอนนี้ ทั่วทั้งดาวชางหลานมีไม่กี่คนที่เทียบได้ การประเมินนี้จึงไม่มีทางผิดพลาดแน่นอน

หลังจากพักผ่อนได้สักครู่

หยางฝานเอนกายลงบนโซฟา แล้วเริ่มใช้วิธีลอกเลียนแบบเพื่อขัดเกลาพลังจิต

นั่นคือ:

ใช้พลังจิตต่างพู่กัน วาดลอกเลียนแบบรูปลักษณ์ของดวงดาวปฐมกาลสองดวง

ผ่านไปครึ่งชั่วโมง

หยางฝานพลันรู้สึกถึงความผิดปกติ "อาการที่จิตใจล่องลอยจากการที่ค่าสถานะพุ่งสูงขึ้นอย่างรวดเร็ว ดูเหมือนจะดีขึ้นนิดหน่อยนะ"

นี่เป็นผลมาจากวิธีลอกเลียนแบบอย่างเห็นได้ชัด

แววตาของเขาฉายความประหลาดใจ "ตอนแรกนึกว่าต้องใช้เวลาอย่างน้อยหนึ่งอาทิตย์ ร่างกายถึงจะฟื้นตัวกลับมาเป็นปกติ แต่ดูจากตอนนี้แล้ว แค่สามวันก็น่าจะเข้าที่แล้ว"

หยางฝานลุกขึ้นนั่ง พึมพำเสียงเบา "ดูเหมือนความลี้ลับของดวงดาวปฐมกาล จะมีมากกว่าที่ฉันคิดไว้เยอะเลย"

"ตึก! ตึก!"

เสียงฝีเท้าเบาๆ ดังมาจากเพดานอีกครั้ง

จังหวะของฝีเท้านั้นดูมั่นคงกว่าคนทั่วไปอย่างเห็นได้ชัด

นี่คือฝีเท้าของแม่สาวขายาวนั่นเอง

หยางฝานเกิดไอเดียประหลาดขึ้นมา "ช่วงหลายวันนี้ที่ได้ศึกษาดวงดาวปฐมกาล ฉันพอจะคิดค้นท่าฝึกแบบง่ายๆ ขึ้นมาได้บ้าง ทำไมไม่ลองใช้เจ้าเสี่ยวอิ่งเป็นหนูทดลองเพื่อปรับปรุงให้มันสมบูรณ์แบบดูล่ะ?"

เขาตัดสินใจในใจทันที "เอาแบบนี้แหละ"

ยามดึกสงัดไร้สรรพเสียง

เจ้าเสี่ยวอิ่งหลับสนิทและมีลมหายใจที่สม่ำเสมอ

ต้าเหม้ามุดออกมาจากรังของมัน ปีนขึ้นไปบนหมอนของแม่สาวขายาวอย่างคล่องแคล่ว แล้วแกว่งหางพวงใหญ่ฟูฟ่องเบาๆ

ประกายแสงวิญญาณที่ไม่อาจมองเห็นด้วยตาเปล่า หลุดลอยออกมาจากตัวกระรอก และซึมเข้าไปในหน้าผากของแม่สาวขายาว

ไม่นานนัก

ลูกตาของเจ้าเสี่ยวอิ่งก็เริ่มกลอกไปมา ภายใต้เปลือกตาที่ปิดสนิท เธอเริ่มเข้าสู่ความฝันอันแสนประหลาด

ในความฝัน

ท่ามกลางสายฝนที่เทกระหน่ำ

เธอยืนอยู่บนดาดฟ้าของตึกหมายเลข 12 กำลังฝึกฝนกระบวนท่าแปลกๆ ตามเงาร่างที่พร่าเลือนร่างหนึ่ง

แม้สายฝนจะโปรยปรายลงมาเต็มท้องฟ้า แต่รอบๆ เงาร่างที่พร่าเลือนนั้นกลับไม่มีเม็ดฝนตกลงมาแม้แต่หยดเดียว

ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานเท่าใด

เจ้าเสี่ยวอิ่งได้ยินเสียงหนึ่งถามขึ้น "จำได้หรือยัง?"

เธอรีบตอบรับทันที "จำได้แล้วค่ะ!"

จากนั้น

ความฝันก็ถูกม่านฝนบดบังจนมิด

เจ้าเสี่ยวอิ่งสะดุ้งตื่นขึ้นมาทันที

เธอนึกทบทวนภาพในความฝันด้วยความงุนงง "ทำไมฉันถึงฝันแบบนี้ได้นะ?"

ท้องฟ้าในเวลานี้ยังคงมืดสนิท

เสียงเม็ดฝนตกกระทบหน้าต่าง "เปาะแปะ" ดังก้องมาอย่างต่อเนื่อง

เห็นได้ชัดว่าฝนข้างนอกกำลังตกหนักมาก

เจ้าเสี่ยวอิ่งนอนไม่หลับแล้ว จึงตัดสินใจลุกขึ้นสวมเสื้อผ้า และเริ่มฝึกฝนกระบวนท่าในความฝัน

กระบวนท่าเหล่านั้นชัดเจนแจ่มแจ้งราวกับสลักลึกอยู่ในสมอง จนเธออดไม่ได้ที่จะลองทำตามดู

หลังจากฝึกฝนซ้ำไปซ้ำมาได้สิบกว่ารอบ

เจ้าเสี่ยวอิ่งก็รู้สึกทั้งประหลาดใจและดีใจ "เหมือนจะมีกระแสความร้อนไหลเวียนอยู่ระหว่างหน้าอกกับหน้าท้อง กระบวนท่าพวกนี้ได้ผลจริงๆ เหรอเนี่ย?"

เธอรู้สึกว่าร่างกายเริ่มร้อนขึ้น จึงถอดเสื้อตัวนอกออก เหลือเพียงชุดชั้นในขณะฝึกซ้อม

เรียวขาที่ทั้งขาวและยาวคู่นั้น ยิ่งดูโดดเด่นสะดุดตายิ่งขึ้นไปอีก

ต้าเหม้านอนหมอบอยู่มุมห้อง จ้องมองเจ้าเสี่ยวอิ่งตาไม่กะพริบ ทำหน้าที่เป็นกล้องวงจรปิดมีชีวิตให้เจ้านาย

ชั้นล่าง

หยางฝานจ้องมองเรียวขายาวคู่นั้นจนเหม่อลอยไปชั่วขณะ ก่อนจะดึงสติกลับมาและรีบตัดการเชื่อมโยงทางจิตวิญญาณ

ถึงแม้เขาจะไม่ใช่วิญญูชนผู้เคร่งครัด แต่เขาก็ไม่ใช่พวกหมกมุ่นในกามตัณหา ที่จะเอาพลังพิเศษมาใช้ทำเรื่องไร้สาระแบบนี้

เขาอดไม่ได้ที่จะส่ายหน้า "อย่าเอะอะก็ถอดเสื้อผ้าสิ ติดเป็นนิสัยไม่ดีเลยนะ!"

หยางฝานพลิกตัว "กระบวนท่าพวกนี้ช่วยกระตุ้นพลังพิเศษได้จริงๆ ด้วย แต่ยังพอมีช่องทางให้ปรับปรุงได้อีก พรุ่งนี้ค่อยคิดหาทางแก้ไขอย่างจริงจังแล้วกัน"

เขาหลับตาลง และจมดิ่งเข้าสู่ห้วงนิทราในเวลาอันรวดเร็ว

เช้าวันต่อมา

หลังจากหยางฝานทานอาหารเช้าเสร็จ เขาก็หิ้วถุงขยะลงไปทิ้งชั้นล่าง

ที่โถงลิฟต์ชั้นหนึ่ง

เขาบังเอิญเจอกับสองพี่น้องตระกูลจ้าวที่เพิ่งกลับจากการเดินเล่น

เจ้าเสี่ยวหลงกล่าวทักทายอย่างกระตือรือร้น "สวัสดีครับพี่ชาย!"

เจ้าเสี่ยวอิ่งก็พยักหน้าให้ "อรุณสวัสดิ์"

หยางฝานตอบกลับ "อรุณสวัสดิ์" แล้วก็สังเกตเห็นเรื่องแปลกๆ เรื่องหนึ่ง

สายตาของแม่สาวขายาวที่มองมาดูหลบๆ ซ่อนๆ ใบหน้าสวยๆ นั่นยังมีรอยริ้วแดงระเรื่ออยู่ด้วย

หยางฝานทำหน้ามึนงง

แม่นี่วันนี้เป็นอะไรเนี่ย?

ทำตัวแปลกๆ พิกล!

แต่เขาก็ไม่ได้ใส่ใจอะไรมาก เดินเอาขยะไปทิ้งตามปกติ

ทางด้านหลัง

เจ้าเสี่ยวอิ่งรู้สึกใจลอย

ในหัวของเธอมีแต่ความคิดที่ว่า "ทำไมเงาร่างพร่าเลือนในความฝันที่สอนฉัน ถึงได้ดูคล้ายๆ กับหยางฝานเลยล่ะ?"

ถึงแม้จะมองไม่เห็นใบหน้าของอีกฝ่ายเลยแม้แต่น้อย แต่ด้วยสัญชาตญาณความเป็นหญิงอันแหลมคม เธอก็สัมผัสได้ถึงความผิดปกติบางอย่าง

เจ้าเสี่ยวหลงสังเกตเห็นอาการแปลกๆ ของพี่สาว จึงถามด้วยความสงสัย "พี่ครับ เป็นอะไรหรือเปล่า?"

เจ้าเสี่ยวอิ่งชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบกลับ "ไม่มีอะไรหรอก"

เจ้าเสี่ยวหลงไม่กล้าถามเซ้าซี้อีก

เมื่อกลับถึงบ้าน เจ้าเสี่ยวอิ่งก็เดินไปที่หน้าต่างทันที เธอมองชะโงกหน้าลงไปดูข้างล่าง และเห็นแผ่นหลังที่คุ้นเคยกำลังเดินไปทางประตูหมู่บ้าน

เธอพึมพำเสียงแผ่วเบา "เช้าขนาดนี้ยังออกไปตกปลาอีกเหรอ?"

ทางด้านเจ้าเสี่ยวหลงที่มองตามแผ่นหลังของพี่สาว ก็แอบเบ้ปากเบาๆ "ผู้หญิงนี่ปากไม่ตรงกับใจจริงๆ!"

ริมฝั่งแม่น้ำหลานเจียง

หมอกควันปกคลุมไปทั่วบริเวณ

เนื่องจากอุณหภูมิที่สูงขึ้นอย่างรวดเร็ว ทำให้น้ำแข็งบนผิวน้ำละลาย แม่น้ำหลานเจียงจึงกลับมามีกระแสน้ำไหลเชี่ยวประดุจ "แม่น้ำสายใหญ่ที่ไหลบ่าสู่บูรพา" อีกครั้ง

แม้หยางฝานจะยังไม่สามารถเพิ่มแต้มได้ในตอนนี้ แต่นั่นก็ไม่ได้เป็นอุปสรรคต่อการฆ่าปลาเพื่อสะสมค่าแหล่งกำเนิดวิญญาณ

เมื่อเขาเดินไปที่เขื่อนกั้นน้ำ เขาก็พบกับใบหน้าที่คุ้นเคย นั่นก็คือ ลุงก้าน

ลุงก้านทักทายอย่างเป็นกันเอง "เสี่ยวหยาง ไม่เจอกันหลายวัน ไปเที่ยวเตร่ที่ไหนมาล่ะ?"

หยางฝานยิ้มแย้มและตอบตามความจริง "ยุ่งอยู่กับการฆ่าสิ่งมีชีวิตกลายพันธุ์น่ะครับ เพิ่งจะทำภารกิจเสร็จแล้วกลับมาพักผ่อน"

ลุงก้านทำเสียงขัดใจ "หลบไปเลย อายุน้อยแค่นี้ทำไมถึงชอบพูดจาเพ้อเจ้อเนี่ย?!"

หยางฝานเตือนด้วยความหวังดี "ลุงก้านครับ ช่วงนี้ยุงพิษระบาด ลุงอย่ามาตกปลาแถวแม่น้ำเลยดีกว่า"

ลุงก้านตบหน้าอกตัวเอง แล้วเริ่มพูดจาโอ้อวดบ้าง "คันเบ็ดของข้ากวาดไปทีเดียว ก็สามารถปัดเป่าทวยเทพบนสวรรค์ให้ร่วงหล่นลงมาได้ นับประสาอะไรกับแค่ยุงพิษ"

มุมปากของหยางฝานกระตุกเบาๆ นึกในใจ 'พอยุงพิษมาจริงๆ ลุงก็คงจะร้องไห้ขี้มูกโป่งเรียกหาพ่อหาแม่นั่นแหละ จะไปปัดเป่าทวยเทพอะไรได้'

เขาไม่สนใจลุงก้านอีก เดินเลียบเขื่อนไปอีกระยะหนึ่ง แล้วเริ่มลงมือตกปลาเพื่อสะสมค่าแหล่งกำเนิดวิญญาณ

ในขณะเดียวกัน

จิตวิญญาณของหยางฝานก็ล่องลอยไปยังรังอีกาที่อยู่อีกฝั่งหนึ่งของเมือง

ในเมื่อคุณภูตพรายขอถอยฉากไปชั่วคราว ตอนนี้ก็ถึงคราวที่คุณชายอีกาวิญญาณจะกลับมาเฉิดฉายอีกครั้งแล้ว

เมื่อเทียบกับเมื่อหลายวันก่อน สวนสาธารณะตงหลิงซึ่งเป็นที่ตั้งของรังอีกา ได้เกิดการเปลี่ยนแปลงอย่างเห็นได้ชัด

สวนสาธารณะทั้งแห่งถูกปิดตายอย่างสมบูรณ์ มีการติดตั้งกล้องวงจรปิดทั้งภายในและภายนอกสวนสาธารณะเพิ่มขึ้นอีกมากมาย

บนลานกว้างที่ห่างจากรังอีกาไปหลายร้อยเมตร มีการสร้างบ้านพักตากอากาศชั่วคราวขึ้นมาจำนวนมาก

และรอบรังอีกาในรัศมีหนึ่งร้อยเมตร ก็มีการล้อมรั้วโลหะที่สวยงามเอาไว้

ภายในรั้วมีการติดตั้งอุปกรณ์ให้อาหารและน้ำแบบอัตโนมัติ และยังมีทหารเดินลาดตระเวนอยู่บริเวณใกล้เคียงด้วย

นี่คือฝีมือของหน่วยรบพิเศษใบมีดอย่างไม่ต้องสงสัย

หยางฝานยิ้มออกมา "ดูเหมือนทางการจะให้ความสำคัญกับคุณชายอีกาวิญญาณมากขึ้นไม่น้อยเลยนะ"

จากนั้นเขาก็ออกคำสั่ง "ลิ่วเฮย เริ่มลงมือได้"

เมื่อคืนเขาฝันเห็นอะไรบางอย่างอีกแล้ว

แม้จะเป็นเพียงเรื่องเล็กๆ น้อยๆ แต่เขาก็ตั้งใจจะทำอะไรสักอย่างอยู่ดี

"ก้า!"

เสียงอีกาดังขึ้น

อีกาวิญญาณลิ่วเฮยกระพือปีกบินทะยานขึ้น มุ่งหน้าไปยังฝั่งตะวันออกของเมือง

เจ้าหน้าที่หน่วยใบมีดสังเกตเห็นความผิดปกติทันที

โดรนหลายลำถูกส่งขึ้นฟ้า บินตามหลังลิ่วเฮยไปติดๆ

หยางฝานเผยรอยยิ้มแฝงนัยยะลึกซึ้ง "ไม่รู้ว่าเรื่องที่ฉันกำลังจะทำต่อไป ทางหน่วยใบมีดจะสนับสนุนฉันหรือจะต่อต้านฉันกันนะ?"

ถ้าสนับสนุน วันหน้าพวกเราก็ยังเป็นเพื่อนกัน

แต่ถ้าต่อต้าน เขาก็จะขอเลือกเดินแยกทาง

หยางฝานตวัดคันเบ็ด จ้องมองตาเบ็ดที่จมลงไปในน้ำ พึมพำเสียงเบา "คุณชายอีกาวิญญาณ ย่อมมีวิถีทางของตัวเอง"

(จบตอน)