บทที่ 58 พลังพิเศษชนิดใหม่

เขตตะวันออกของเมืองหลินเจียง

ภายในอพาร์ตเมนต์ตึกสูงแห่งหนึ่ง

อีกาตัวหนึ่งกระพือปีกร่อนลงเกาะบนขอบหน้าต่างอย่างแผ่วเบา แล้วชะโงกหน้ามองเข้าไปข้างใน

มันก็คือลิ่วเฮยนั่นเอง

ฉากละครน้ำเน่าอันไร้สาระฉากหนึ่ง ปรากฏแก่สายตาของเจ้าอีกา

"อ๊าก!"

เสียงร้องด้วยความเจ็บปวดดังขึ้น

ชายหนุ่มหน้าตาดีคนหนึ่งใช้มือขวากุมแขนซ้ายไว้ เลือดสีแดงสดไหลซึมผ่านง่ามนิ้วออกมา

แม้จะถูกฟันไปหนึ่งแผล แต่เขาก็ยังคงใช้ร่างของตนเองบังหญิงสาวรูปร่างอวบอั๋นคนหนึ่งเอาไว้

หญิงสาวอีกคนที่มีรูปร่างบอบบางน่ารัก กำลังแกว่งมีดหั่นผักไปมาพร้อมกับกรีดร้องด้วยเสียงแหลมปรี๊ด "ฉันจะฟันพวกแกสองคนให้ตายไอ้หญิงร้ายชายเลว"

หญิงสาวคนนี้เดิมทีมีหน้าตาจิ้มลิ้มพริ้มเพรา จัดว่าเป็นสาวสวยคนหนึ่ง แต่ยามนี้ใบหน้าของเธอกลับบิดเบี้ยวจนดูน่าเกลียดน่ากลัว

ชายหนุ่มหน้าตาดีพยายามเกลี้ยกล่อม "ชิงชิง เธอวางมีดลงก่อนนะ มีอะไรค่อยๆ คุยกัน"

สาวร่างเล็กด่าทอ "ไอ้ผู้ชายเฮงซวย แกนอกใจไปคบชู้กับนังแพศยานี่ แล้วใครมันจะไปคุยดีๆ กับแกได้?"

ชายหนุ่มพูดด้วยความอัดอั้น "เราเลิกกันมาสองเดือนแล้วนะ ฉันเพิ่งจะมารู้จักกับหนิงหนิงเมื่อเดือนที่แล้วเอง ฉันไม่ได้คบชู้!"

เขายังพรั่งพรูความในใจด้วยสีหน้าเจ็บปวด "เธอเอะอะก็บอกเลิก วันๆ ไม่รู้พูดคำนี้กี่รอบ แถมยังชอบบังคับให้ฉันคุกเข่าขอโทษอีก ฉันทนไม่ไหวแล้วจริงๆ"

สาวร่างเล็กถ่มน้ำลาย "ถุย ไอ้ผู้ชายเฮงซวย เปลี่ยนใจก็คือเปลี่ยนใจ จะมาหาข้ออ้างอะไรนักหนา?"

ส่วนสาวร่างอวบอั๋นกลับมีสติกว่ามาก "เหยียนชิงชิง ถ้าเธอวางมีดลง เรื่องนี้จะจบลงแค่นี้ แต่ถ้าเธอยังขืนทำแบบนี้ต่อไป เธอได้ติดคุกแน่"

เหยียนชิงชิงโกรธจัดขึ้นมาทันที "นังหน้าด้านไร้ยางอาย แย่งแฟนคนอื่นแล้วยังจะมาทำเป็นพูดดี"

จู่ๆ เธอก็หัวเราะร่า "ฮ่าๆ ฉันจะบอกอะไรให้นะ ต่อให้วันนี้ฉันจะฆ่าพวกแกสองคนตาย ฉันก็ไม่ต้องติดคุกหรอก"

"ฉันได้ยินข่าววงในมาว่า ถ้าผู้มีพลังพิเศษทำผิดกฎหมาย ทางการจะเปิดโอกาสให้ทำความดีไถ่โทษ ไม่ต้องเข้าคุก"

เหยียนชิงชิงพูดประโยคที่โหดเหี้ยมที่สุดออกมา "บังเอิญว่าเมื่อวานนี้ฉันเพิ่งปลุกพลังพิเศษขึ้นมาพอดี ฉันจะแกล้งทำเป็นว่าพลังควบคุมไม่อยู่แล้วพลั้งมือฆ่าพวกแกซะ"

ในขณะที่พูด

เส้นผมของเธอค่อยๆ เปลี่ยนเป็นสีขาวโพลนอย่างน่าประหลาด พร้อมกับมีหมอกควันสีขาวจางๆ ก่อตัวขึ้นรอบๆ ตัวเธอจากความว่างเปล่า

ปรากฏการณ์ประหลาดเช่นนี้ เป็นเครื่องพิสูจน์ชั้นดีว่าเหยียนชิงชิงไม่ได้โกหก

เธอปลุกพลังพิเศษขึ้นมาได้จริงๆ

สาวร่างอวบอั๋นเริ่มลนลาน

เธอได้ทำสิ่งที่เหนือความคาดหมาย นั่นคือการผลักชายหนุ่มอย่างแรง ให้เซถลาไปทางเหยียนชิงชิง

จากนั้นเธอก็สับเท้าวิ่งหนีสุดชีวิต มุ่งหน้าไปยังประตูอพาร์ตเมนต์อย่างไม่คิดชีวิต

ในเวลาเดียวกัน

เข่าของชายหนุ่มก็ทรุดลงพร้อมกับร้องขอความเมตตาลั่น "ชิงชิง ฉันผิดไปแล้ว..."

ทันใดนั้นเขาก็สัมผัสได้ถึงแรงผลักจากด้านหลัง ร่างกายเซถลาจนเกือบจะหน้าทิ่มดิน ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความตกตะลึง

เขาไม่ได้โง่ ย่อมรู้ดีว่าแฟนสาวคนใหม่เพิ่งทำเรื่องบัดซบอะไรลงไป

ในดวงตาของเหยียนชิงชิงฉายแววบ้าคลั่ง เธอสะบัดมือขวาอย่างแรง

ไอเย็นยะเยือกสีขาวพุ่งเข้ากลืนร่างของชายหญิงคู่นั้นในพริบตา

ริมฝั่งแม่น้ำหลานเจียง

ภาพเหตุการณ์ที่อีกาวิญญาณลิ่วเฮยเห็น ถูกส่งผ่านมาทางสายใยแห่งจิตวิญญาณ

หยางฝานไม่ได้ยื่นมือเข้าช่วยเหลือ เพียงแค่พูดเบาๆ ว่า "เคารพโชคชะตาของผู้อื่น ละทิ้งปมการช่วยเหลือผู้อื่น"

พูดตามตรง

เมื่อคืนตอนที่เห็นละครน้ำเน่าฉากนี้ในความฝัน เขารู้สึกเบิกเนตรจริงๆ

คนหนึ่งเป็นพวกชอบควบคุมและบงการคนอื่น ภายนอกดูบอบบางน่าทะนุถนอม แต่กลับมีความกล้าถึงขนาดลงมือฆ่าคนได้

อีกคนพอเจออันตราย ก็ยอมคุกเข่าอ้อนวอนแฟนเก่า ส่วนอีกคนก็เด็ดขาดถึงขั้นผลักแฟนหนุ่มไปเป็นเหยื่อรับเคราะห์แทน

ส่วนเรื่องที่ชายหนุ่มบอกว่า "เลิกกันแล้วถึงได้มาคบกับแฟนใหม่" เขาไม่เชื่อแม้แต่คำเดียว

เรื่องที่เหยียนชิงชิงพูดว่า "แย่งแฟนคนอื่น" น่าจะเป็นความจริง

ไอ้พวกมนุษย์ประหลาดสามคนนี้ มันมารวมตัวกันได้ยังไงเนี่ย?

ดังนั้น

หยางฝานจึงไม่มีความคิดที่จะช่วยชีวิตใครเลยแม้แต่น้อย

เศษสวะไม่กี่ตัว

ตายๆ ไปซะก็ดี!

สองวินาทีต่อมา

หมอกสีขาวสลายตัวไป

ผ่านทางดวงตาของลิ่วเฮย

หยางฝานมองเห็นประติมากรรมน้ำแข็งที่มีรูปร่างเหมือนคนจริงๆ สองชิ้น

ชายหญิงคู่นั้นถูกเคลือบด้วยชั้นน้ำแข็งบางๆ ที่มันวาว ใบหน้าของทั้งสองยังคงหลงเหลือร่องรอยของความเจ็บปวด

รูปปั้นน้ำแข็งฝ่ายชายอยู่ในท่าเอนตัวไปข้างหน้า เหมือนกำลังจะล้ม

รูปปั้นน้ำแข็งฝ่ายหญิงอยู่ในท่าก้าวขา เหมือนกำลังพยายามวิ่งหนีสุดชีวิต

แต่ทว่าพลังชีวิตของทั้งสองคน ได้สูญสิ้นไปแล้ว

พลังพิเศษแห่งความเย็นยะเยือกนี้ ได้พรากชีวิตของพวกเขาไปในพริบตา

พื้นและเฟอร์นิเจอร์บริเวณนั้น ล้วนถูกเคลือบด้วยน้ำแข็งบางๆ ไปด้วย

ภายในอพาร์ตเมนต์

"แคร้ง!"

มีดหั่นผักร่วงหล่นลงพื้น

เหยียนชิงชิงจ้องมองประติมากรรมน้ำแข็งทั้งสอง นอกจากจะไม่รู้สึกหวาดกลัวแล้ว เธอกลับมีสีหน้าตื่นเต้นอย่างเห็นได้ชัด

แววตาของเธอฉายประกายความยินดี "ไอ้พวกชายโฉดหญิงชั่ว ตายๆ ไปซะก็ดี!"

เธอหัวเราะร่าอย่างน่าขนลุก "ฉันเอามีดฟันไอ้ผู้ชายเฮงซวยนี่ให้ได้แผลก่อน แล้วค่อยแกล้งทำเป็นสติแตกจนพลังพิเศษปะทุ แล้วก็พลั้งมือฆ่าพวกมันสองคน"

เหยียนชิงชิงรู้สึกภาคภูมิใจในแผนการของตนเอง "เพิ่งจะปลุกพลังพิเศษขึ้นมา ควบคุมพลังไม่ได้ ก็เป็นเรื่องสมเหตุสมผลไม่ใช่หรือไง?"

เธอหันไปมองรูปปั้นฝ่ายหญิงด้วยรอยยิ้มของผู้ชนะ "นังแพศยา กล้าบอกว่าฉันจะติดคุก ฝันไปเถอะ!"

รูปปั้นน้ำแข็งฝ่ายหญิงยังคงนิ่งเฉย

หยางฝานนั่งดูการแสดงฉากสุดท้ายจนจบอย่างเงียบๆ ก่อนจะส่งคำสั่งในใจ "ลิ่วเฮย ลงมือได้"

เขาพึมพำกับตัวเอง "อีกาฆ่าคน แล้วมันเกี่ยวอะไรกับฉันล่ะ?"

วินาทีต่อมา

ภายในอพาร์ตเมนต์ก็เกิดความเปลี่ยนแปลงขึ้น

"เพล้ง!"

กระจกแตกกระจาย

ลิ่วเฮยใช้จะงอยปากจิกกระจกจนแตกได้อย่างง่ายดาย แล้วบินเข้าไปในอพาร์ตเมนต์

เหยียนชิงชิงหันไปมองตามสัญชาตญาณ

ในเสี้ยววินาทีนั้น

สายตาของหนึ่งคนกับอีกหนึ่งตัวก็ประสานกันพอดี

"ตู้ม!"

เหยียนชิงชิงรู้สึกเหมือนมีฟ้าผ่าลงกลางสมอง ความเจ็บปวดแสนสาหัสแล่นพล่านไปทั่วศีรษะ

เธอร้อง "อ๊าก" ออกมาสุดเสียง เอามือกุมหัวและล้มลงดิ้นทุรนทุรายกับพื้น

เลือดสดๆ ค่อยๆ ซึมออกมาจากดวงตา รูจมูก และหูของเธอ ดูน่าสยดสยองเป็นอย่างยิ่ง

เหยียนชิงชิงถูกโจมตีทางจิตวิญญาณเข้าอย่างจัง

นี่คือความสามารถที่หยางฝานเพิ่งจะคิดค้นขึ้นมาได้ในระยะหลัง จากการศึกษารูปแบบของดวงดาวปฐมกาล

เขาอาศัยพลังวิญญาณเร้น ใช้ลิ่วเฮยเป็นสื่อกลาง โจมตีเหยียนชิงชิงจากระยะไกล

ค่าพลังจิตของเขาเข้าใกล้ 20 แต้ม ส่วนของเหยียนชิงชิงมีไม่ถึง 10 แต้มด้วยซ้ำ นี่มันไม่ใช่การโจมตีธรรมดา แต่มันคือการบดขยี้จากมิติที่สูงกว่าชัดๆ

หยางฝานจ้องมองผู้หญิงที่ล้มกองอยู่บนพื้นด้วยสายตาเย็นชา พลางเอ่ยเสียงเรียบ "เธอคิดว่าการมีพลังพิเศษแล้วจะทำอะไรก็ได้ตามใจชอบงั้นเหรอ งั้นฉันก็ทำอะไรกับเธอตามใจชอบได้เหมือนกัน"

"ก้า!"

ลิ่วเฮยส่งเสียงร้อง กระพือปีกร่อนลงข้างๆ เหยียนชิงชิง

เธอพยายามดิ้นรนอย่างสุดกำลัง สายตาที่มองไปยังอีกาเต็มไปด้วยความหวาดกลัว

ทั้งคู่สบตากันอีกครั้ง

หยางฝานยังคงมีสีหน้าเรียบเฉย ปากก็พึมพำไปเรื่อยเปื่อย "ช่วงนี้ฉันเพิ่งค้นพบว่า การใช้พลังวิญญาณเร้นควบคุมเป้าหมายที่มีสติปัญญาสูง ก็ใช่ว่าจะทำไม่ได้เลยซะทีเดียว

ขอเพียงแค่สร้างความเสียหายให้กับสมองของเป้าหมาย เพื่อลดทอนเจตจำนงในการต่อต้าน ต่อให้เป้าหมายจะเป็นมนุษย์ที่มีสติปัญญาสูง ก็สามารถควบคุมได้ไม่ยากนัก

ข้อเสียเพียงอย่างเดียวก็คือ การฝืนควบคุมเป้าหมาย จะทำให้สติปัญญาของเป้าหมายได้รับความเสียหายอย่างถาวร"

หยางฝานกะจังหวะตวัดคันเบ็ดขึ้นมาพอดี

ปลาตัวเขื่องหนักเกือบหนึ่งชั่งถูกดึงขึ้นมาจากน้ำ

เขาบ่นพึมพำ "คุณเหยียนครับ ผมว่าคุณคงไม่ว่าอะไรหรอกนะ"

ผ่านทางสายตาของลิ่วเฮย

เหยียนชิงชิงส่งเสียงครางด้วยความเจ็บปวด ดวงตาของเธอเลื่อนลอยขึ้นมาอย่างกะทันหัน

เธอถูกควบคุมอย่างสมบูรณ์แบบแล้ว

"ก้า!"

ลิ่วเฮยส่งเสียงร้องอีกครั้ง

เหยียนชิงชิงลุกขึ้นยืนด้วยท่าทางเลื่อนลอย เดินตรงไปยังระเบียงราวกับซากศพเดินได้

เธอเปิดหน้าต่าง ลากเก้าอี้มาวาง ปีนขึ้นไปยืนบนเก้าอี้ แล้วกระโดดดิ่งลงไปทันที

"ตุ้บ!"

เสียงดังสนั่นทึบๆ ดังขึ้น

เหยียนชิงชิงร่วงหล่นจากชั้นสิบแปด กระแทกพื้นอย่างรุนแรง

เธอกระตุกตัวเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนที่ม่านตาจะขยายกว้างและไร้ซึ่งชีวิต

เธอหลงคิดว่าการเป็นผู้มีพลังพิเศษ จะทำให้เธอฆ่าคนได้โดยไม่ต้องรับผิด

แต่น่าเสียดายที่แผนการของเธอต้องล้มเหลวไม่เป็นท่า

หยางฝานถอนหายใจเบาๆ กล่าวคำอำลาเป็นครั้งสุดท้าย "โลกมนุษย์นี้ไม่มีอะไรน่าเสียดาย รีบๆ กลับไปเกิดใหม่ก็ดีแล้ว"

ลิ่วเฮยบินลงมาจากอพาร์ตเมนต์ และร่อนลงข้างๆ ศพของเหยียนชิงชิง

เงาร่างที่มองไม่เห็นพุ่งเข้าใส่ศพนั้นอย่างรวดเร็ว

ไม่กี่วินาทีต่อมา

การดูดซับพลังพิเศษก็เสร็จสิ้น

ลิ่วเฮยกระพือปีกบินทะยานขึ้นฟ้า และกลายเป็นจุดสีดำเล็กๆ หายวับไปอย่างรวดเร็ว

ห่างออกไปไม่ไกล

ชาวบ้านหลายคนเริ่มมารวมตัวกัน มุงดูและวิพากษ์วิจารณ์ศพที่ตกลงมา แต่ไม่มีใครกล้าเข้าไปใกล้เลยแม้แต่คนเดียว

(จบตอน)