บทที่ 59 น้ำค้างแข็ง

ริมฝั่งแม่น้ำหลานเจียง

หยางฝานเพิ่งจะตกปลาได้เพียงครู่เดียว ยังไม่ได้ค่าแหล่งกำเนิดวิญญาณแม้แต่ 0.1 แต้ม ก็ต้องจำใจลุกหนี

เพราะมีโดรนลำหนึ่งบินมาวนเวียนอยู่เหนือหัว

โดรนส่งเสียงประกาศผ่านลำโพงว่า "ตาม 'คู่มือป้องกันยุงพิษ' ห้ามประชาชนพักพิงหรือเดินเตร่บริเวณแหล่งน้ำ กรุณากลับบ้านทันที!"

หยางฝานจนปัญญา ต้องเก็บคันเบ็ดแล้วหันหลังกลับ

หากอยู่ในสถานการณ์ที่เหมาะสม เขายินดีที่จะปฏิบัติตามกฎระเบียบ

เขาเดินไปได้สักพัก ก็พบกับเพื่อนตกปลาหน้าเดิมอย่างลุงก้านอีกครั้ง

โดรนอีกลำกำลังบินลอยตัวอยู่ข้างๆ พลางส่งเสียงเร่งเร้าให้ "กรุณาออกไปจากพื้นที่" ซ้ำแล้วซ้ำเล่า

แต่ลุงก้านกลับนั่งนิ่งไม่ไหวติง

โดรนประกาศซ้ำอีกหลายรอบ แต่ดูเหมือนจะทำอะไรตาเฒ่าหัวดื้อไม่ได้ จึงจำต้องบินจากไป

หยางฝานเดินเข้าไปเตือน "ลุงครับ ยุงพิษไม่ใช่เรื่องล้อเล่นนะครับ ในต่างประเทศมีคนตายเพราะมันไปเยอะแล้ว"

ลุงก้านทำท่าทีแบบ "ถ้าไม่ได้ตกปลาขอยอมตายดีกว่า" แล้วตอบว่า "ไม่กลัวหรอก ข้าเตรียมชุดกันยุงมาพร้อมแล้ว"

หยางฝานส่ายหัวแล้วเดินออกจากสันเขื่อน

เขาหันกลับไปมองลุงก้านอีกครั้ง พลางคิดในใจ 'นี่ลุงจะบีบให้ผมต้องใช้กำลังจริงๆ ใช่ไหมเนี่ย'

ผ่านไปสักพัก

"กรู๊ว!"

เสียงนกร้องดังขึ้น

เงาดำสายหนึ่งพุ่งทะยานลงมาจากท้องฟ้า ดิ่งตรงเข้าหาลุงก้านด้วยความเร็วสูง

เงาดำนั้นคือ เหยี่ยวเพเรกริน 'ตาเข็ม'

มันบินเฉียดคันเบ็ดไปอย่างรวดเร็ว จะงอยปากอันแข็งแกร่งจิกเข้าที่คันเบ็ดอย่างแม่นยำและรวดเร็วปานสายฟ้าแลบ

"เป๊าะ!"

คันเบ็ดหักสองท่อนทันที

เจ้าตาเข็มบินจากไปราวกับสายลมพัดผ่าน

ด้วยความเร็วที่เหนือชั้น ลุงก้านจึงไม่ทันได้มองเห็นเลยว่านกตัวนั้นคืออะไร

เขารู้สึกแค่ว่ามีเงาดำแวบผ่านตาไป จากนั้นคันเบ็ดในมือก็เบาหวิวไปเสียดื้อๆ

ลุงก้านร้องลั่น "แม่จ๋า!" แล้วทิ้งแม้กระทั่งเก้าอี้ที่นั่งอยู่ รีบคว้าถังใส่อุปกรณ์วิ่งหนีหางจุกตูดกลับบ้านทันที

อีกด้านหนึ่ง

หยางฝานที่แอบดูอยู่ ยิ้มออกมาอย่างพอใจ "เสียคันเบ็ดไป ก็ยังดีกว่าเสียชีวิตล่ะนะ"

ตามที่เขารู้มา

ลุงก้านเป็นคนที่มีจิตใจเมตตา มักจะนำปลาที่ตกได้ไปแจกจ่ายให้ผู้สูงอายุที่อยู่ตามลำพังในละแวกบ้านเสมอ

เพราะเหตุนี้ เขาจึงยอมสอดมือเข้าไปยุ่ง และหวังดี 'ไล่' ลุงก้านให้กลับบ้าน

เมื่อกลับมาถึงหมู่บ้านเยวี่ยวาน

นกกระจอกตัวหนึ่งเกาะอยู่ที่ขอบหน้าต่าง

มันคือ 'พนักงานส่งของ' ของจักจั่นชิงวิญญาณ โค้ดเนม - นกกระจอกเทศหมายเลขสิบเอ็ด

อีกาวิญญาณลิ่วเฮยได้มอบวัตถุวิเศษให้นกกระจอกตัวนี้ทำหน้าที่ขนส่งกลับมา

เงาเลือนรางสายหนึ่งวูบผ่าน แล้วพุ่งเข้าสู่ร่างของหยางฝานในพริบตา

เขายิ้มรับทันที "ได้พลังพิเศษมาเพิ่มอีกอย่างแล้ว"

จากภาพ 'คนเป็นๆ สองคนกลายเป็นประติมากรรมน้ำแข็ง' สามารถบอกได้เลยว่านี่ต้องเป็นพลังพิเศษที่ค่อนข้างทรงพลัง

"วูบ!"

จักจั่นชิงวิญญาณสั่นสะเทือนเบาๆ

หยางฝานรับรู้ชื่อของพลังพิเศษใหม่ทันที - น้ำค้างแข็ง

น้ำค้างแข็ง: ยังไม่เปิดใช้งาน, พลังพิเศษสายจิตวิญญาณระดับต่ำ, ใช้ค่าแหล่งกำเนิดวิญญาณ 3 แต้มในการเปิดใช้งาน

เขาเบ้ปากเล็กน้อย "ถึงกับต้องใช้ 3 แต้มเลยแฮะ คงจะแข็งแกร่งกว่าพลังพิเศษระดับต่ำอย่างอื่นพอตัว"

นอกจากนี้

จักจั่นชิงวิญญาณยังดูดซับค่าแหล่งกำเนิดวิญญาณมาได้อีก 2.2 แต้ม ทำให้แต้มสะสมเพิ่มขึ้นเป็น 9.3 แต้ม

หยางฝานพยักหน้าอย่างพึงพอใจ "ต่อไปอากาศร้อนๆ ก็ไม่ต้องกลัวไม่มีแอร์แล้ว"

แต่เนื่องจากสภาวะจิตใจยังไม่คงที่นัก เขาจึงยังไม่เปิดใช้งานพลังพิเศษน้ำค้างแข็งในทันที

ครึ่งชั่วโมงต่อมา

ที่รังอีกา

ผู้บัญชาการจางจากศูนย์บัญชาการใหญ่กองกำลังจิ่วโจว และผู้อำนวยการหลิวจากสาขาเมืองหลินเจียง ปรากฏตัวขึ้นพร้อมกันใต้ต้นเฟอร์

พวกเขาได้รับรายงานว่าเกิดเหตุการณ์มีผู้เสียชีวิตสามรายในเมืองหลินเจียงเมื่อครู่นี้

และหนึ่งในนั้นคือหญิงสาวที่พลัดตกตึกตาย ซึ่งเธอกลับเป็นถึงผู้มีพลังพิเศษที่หาได้ยากยิ่ง

ภาพจากโดรนระบุชัดเจนว่า ก่อนที่หญิงสาวจะเสียชีวิต อีกาวิญญาณลิ่วเฮยได้ปรากฏตัวอยู่ในที่เกิดเหตุด้วย

เรื่องนี้ถือเป็นเรื่องที่ร้ายแรงมาก

ดังนั้นนายทหารระดับสูงทั้งสองจึงต้องเดินทางมายังรังอีกาด้วยตนเอง

"คุณชายอีกาวิญญาณ!"

ผู้บัญชาการจางตะโกนเรียกด้วยสีหน้าเคร่งเครียด

"ก้า!"

ลิ่วเฮยส่งเสียงตอบรับ

ผู้อำนวยการหลิวแอบชำเลืองมองผู้บัญชาการ ก่อนจะเอ่ยถามอย่างระมัดระวัง "คุณชายอีกาวิญญาณครับ การเสียชีวิตของเหยียนชิงชิง เกี่ยวข้องกับคุณโดยตรงหรือไม่ครับ?"

เขาพยายามเป็นคนกลางไกล่เกลี่ย เพื่อไม่ให้ทั้งสองฝ่ายต้องบาดหมางกัน จึงเลือกใช้คำถามเช่นนี้

แต่น่าเสียดายที่ความพยายามของผู้อำนวยการหลิวต้องล้มเหลว

ผู้บัญชาการจางจ้องมองด้วยสายตาคมกริบดุจใบมีด "คุณชายอีกาวิญญาณ คุณเป็นคนลงมือสังหารเหยียนชิงชิงใช่ไหมครับ?"

ลิ่วเฮยคาบโทรศัพท์มือถือออกมาจากโพรงไม้ เปิดเครื่องอย่างชำนาญ และใช้จะงอยปากจิ้มหน้าจออย่างรวดเร็ว

ข้อความหนึ่งปรากฏขึ้น "เหยียนชิงชิงบอกว่า ถึงเธอจะฆ่าคน แต่ถ้าบอกว่าเป็นผู้มีพลังพิเศษ ก็จะได้รับโอกาสให้ทำความดีไถ่โทษ เรื่องนี้จริงหรือเปล่า?"

ทหารนายหนึ่งนำแท็บเล็ตมาแสดงข้อความให้ผู้บัญชาการจางดู

ผู้บัญชาการจางเหลือบมอง แล้วก็ต้องอึ้งไปทันที

นี่เป็นคำถามที่แทงใจดำมาก

เขาเงียบไปครู่ใหญ่ ก่อนจะเอ่ยปาก "ปัจจุบันต้าเซี่ยกำลังเผชิญกับความยากลำบากมากมาย เราจึงจำเป็นต้องใช้ทุกกำลังที่มีให้เป็นประโยชน์สูงสุด"

แม้จะไม่ได้ยอมรับตรงๆ แต่ประโยคนี้ก็ถือเป็นการยอมรับกลายๆ แล้ว

ผู้อำนวยการหลิวมองผู้บัญชาการสลับกับอีกาวิญญาณ แล้วลอบถอนหายใจ

เขาเข้าใจดีว่า เมื่อเรื่องดำเนินมาถึงจุดนี้ มันได้กลายเป็นการ 'ปะทะกันทางอุดมการณ์' ไปเสียแล้ว

หัวของลิ่วเฮยขยับเร็วเป็นเงาตามตัว ข้อความใหม่ปรากฏขึ้นอีกครั้ง

"งั้นผมสรุปได้ไหมว่า ในสถานการณ์ปัจจุบัน พลังอำนาจอยู่เหนือกฎเกณฑ์? เหยียนชิงชิงมีพลังพิเศษ กฎเกณฑ์จึงเปิดช่องว่างให้เธอ"

ผู้บัญชาการจางนิ่งอึ้งไปอีกครั้ง

นี่เป็นคำถามที่ตอบยากมาก

หากตอบว่า 'ไม่' หน่วยรบใบมีดก็คงถูกตราหน้าว่าปากอย่างใจอย่าง

หากตอบว่า 'ใช่' คุณชายอีกาวิญญาณก็สามารถเอาเป็นเยี่ยงอย่าง และเรียกร้องอภิสิทธิ์แบบเดียวกันได้

ยิ่งคุณชายอีกาวิญญาณมีพลังอำนาจที่เหนือกว่ามาก แค่ส่งอีกาไปตัวเดียว ก็สังหารผู้มีพลังพิเศษได้อย่างง่ายดาย

พลังระดับนี้ ช่างน่าเกรงขามยิ่งนัก

ผู้บัญชาการจางครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วเลี่ยงที่จะตอบคำถามตรงๆ "คุณคิดว่าตัวเองเป็นตัวแทนของความยุติธรรมงั้นหรือ? การตั้งศาลเตี้ยไม่ใช่ความยุติธรรมอย่างแน่นอน!"

ข้อความที่ลิ่วเฮยตอบกลับแฝงไปด้วยความเย้ยหยัน "ถ้าความยุติธรรมมันใช้ได้ผล แล้วจะให้ผมลงมือทำไมล่ะ?"

ผู้บัญชาการจางยังคงเลี่ยงคำถามเดิม และสวนกลับไปว่า "เหยียนชิงชิงฆ่าคน คุณก็ฆ่าคน โดยเนื้อแท้แล้วคุณกับเหยียนชิงชิงก็ไม่ต่างอะไรกันหรอก"

เขายิ่งพูดก็ยิ่งมีอารมณ์ "เพียงแต่คุณเจ้าเล่ห์และเสแสร้งเก่งกว่าเธอ คุณรู้ดีว่าการสร้างความชอบธรรมให้ตัวเองนั้นสำคัญแค่ไหน คุณมันก็แค่คนเห็นแก่ตัวที่ไร้ยางอาย!"

ลิ่วเฮยส่งเสียง "ก้า ก้า" รัวๆ ฟังดูคล้ายเสียงหัวเราะเยาะ "คุณพูดพล่ามมาตั้งเยอะ ไม่ใช่ว่ากำลังสร้างความชอบธรรมให้ตัวเอง เพื่อมาตัดสินผมหรอกเหรอ?

"คุณปกป้องเหยียนชิงชิง แต่กลับมาด่าว่าผมเป็นคนเสแสร้ง ขอยืมคำพูดของคุณมาใช้หน่อยนะ คุณเองก็เป็นคนเจ้าเล่ห์และเสแสร้งที่ไร้ยางอายเหมือนกันนั่นแหละ?"

ผู้บัญชาการจางถึงกับจุก เหมือนโดนบูมเมอแรงขว้างกลับมาโดนหน้าตัวเอง

ผู้อำนวยการหลิวฟังอย่างออกรสออกชาติ

เมื่อครู่เขายังเป็นห่วงว่าทั้งสองฝ่ายจะแตกหักกัน แต่ตอนนี้เขาแอบเชียร์ให้ด่ากันแรงๆ ยิ่งดี

ไหนๆ ก็เถียงกันแล้ว ดูคนทะเลาะกันมันก็สนุกดีนี่นา!

ลิ่วเฮยตอบกลับอีกครั้ง "ผมไม่สนหรอกนะว่าความยุติธรรมคืออะไร และไม่สนด้วยว่าจะถูกด่าว่าไร้ยางอาย ผมไม่ยอมให้เรื่องไร้สาระพวกนี้มาผูกมัดมือเท้าตัวเองหรอก

"คนอย่างเหยียนชิงชิงยังมีชีวิตอยู่ ผมเห็นแล้วขัดหูขัดตา ก็เลยฆ่าทิ้งซะเลย"

ประโยคนี้ทำเอาผู้บัญชาการจางพูดไม่ออกไปเลย

ผู้อำนวยการหลิวพยักหน้าเบาๆ พลางคิดในใจ 'คุณชายอีกาวิญญาณคือผู้แข็งแกร่ง และผู้แข็งแกร่งไม่แคร์คำตัดสินของใครหรอก'

"ก้า!"

อีกาวิญญาณส่งเสียงร้องอีกครั้ง

มันใช้กรงเล็บกดปิดเครื่องโทรศัพท์ และนำกลับไปซ่อนไว้ในโพรงไม้ตามเดิม

ผู้บัญชาการจางยืนนิ่งอึ้งอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะถอนหายใจยาว

ตอนแรกเขามาด้วยความโกรธกริ้ว หวังจะเรียกร้องคำอธิบายจากคุณชายอีกาวิญญาณ แต่ตอนนี้ในใจเขากลับมีแต่ความสับสน

คุณชายอีกาวิญญาณชี้ให้เห็นถึงปัญหาที่แหลมคมมาก นั่นคือการให้เอกสิทธิ์คุ้มครองแก่ผู้มีพลังพิเศษ เป็นสิ่งที่ถูกต้องจริงหรือ?

"กลับกันเถอะ"

ผู้บัญชาการจางเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงสิ้นหวัง

ผู้อำนวยการหลิวเดินตามหลังไป พลางกระซิบ "โดยส่วนตัวผมคิดว่า คุณชายอีกาวิญญาณทำถูกแล้วครับ!"

ผู้บัญชาการจางถลึงตาใส่ "ในตำแหน่งของคุณ ทางที่ดีอย่าพูดแบบนี้ในที่สาธารณะเลย"

ผู้อำนวยการหลิวหัวเราะ "แหะๆ" "ผมไม่ใช่คนโง่นะครับ ไม่มีทางไปพูดส่งเดชแน่นอน"

เขายังให้ความเห็นเพิ่มเติมอีกว่า "ถ้าเราไม่สามารถปฏิบัติต่อผู้มีพลังพิเศษและคนธรรมดาอย่างเท่าเทียมกันได้ สังคมก็ต้องแตกแยกในสักวันหนึ่ง

"เมื่อถึงวันนั้น ผู้มีพลังพิเศษและคนธรรมดาจะกลายเป็นศัตรูกันอย่างสมบูรณ์ ซึ่งนั่นจะเป็นฝันร้ายของต้าเซี่ยเลยทีเดียว

"คุณชายอีกาวิญญาณคงมองเห็นถึงจุดนี้ และเข้าใจถึงอันตรายที่จะตามมา จึงตัดสินใจลงมือสังหารเหยียนชิงชิงอย่างเด็ดขาด"

ผู้อำนวยการหลิวเอ่ยชมอย่างจริงใจ "คุณชายอีกาวิญญาณเป็นคนที่ฉลาดมากครับ!"

ผู้บัญชาการจางไม่พูดอะไร

แต่จากสีหน้าของเขา ดูเหมือนจะไม่ได้คัดค้านความคิดเห็นของผู้อำนวยการหลิว

ผู้อำนวยการหลิวแกล้งถามหยั่งเชิง "ผู้บัญชาการครับ ท่านคิดว่าเบื้องบนจะจัดการเรื่องนี้ยังไงครับ?"

ผู้บัญชาการจางนิ่งคิดครู่หนึ่งแล้วตอบว่า "เรื่องนี้ไม่ค่อยมีผลกระทบอะไรมาก น่าจะปล่อยให้เงียบหายไปเองแหละครับ"

ผู้อำนวยการหลิวพยักหน้า "คุณชายอีกาวิญญาณคงเดาเรื่องนี้ออกตั้งแต่แรก ถึงได้จัดฉากให้ดูเหมือนเหยียนชิงชิงกระโดดตึกตาย เพื่อให้เบื้องบนสามารถหาข้ออ้างปิดเรื่องนี้ไปได้"

เขาพูดด้วยความเลื่อมใส "ช่างคิดคำนวณได้ถี่ถ้วนจริงๆ!"

คืนนั้น

เมืองหลินเจียงมีฝนตกหนัก

ราวกับฟ้าเปิดออก ฝนเทกระหน่ำไม่หยุดหย่อนตลอดวันตลอดคืน จนถนนหลายสายมีน้ำท่วมขัง

เย็นวันถัดมา

เหยี่ยวเพเรกรินออกบินลาดตระเวนตามปกติ ด้วยสายตาอันแหลมคม มันก็สังเกตเห็นสิ่งผิดปกติภายในร่องน้ำบริเวณชานเมืองทางตอนเหนือ

"กรู๊ว!"

มันไม่ลืมที่จะส่งเสียงเตือนเจ้านาย

หยางฝานเปิดการเชื่อมโยงทางจิตวิญญาณ เพื่อใช้สายตาของเจ้าตาเข็มมองลงไป

เขาลุกพรวดขึ้นยืนทันที โพล่งออกมาว่า "ยุงพิษ!"

หลังจากฟูมฟักมาเนิ่นนาน วิกฤตยุงพิษในต้าเซี่ยก็ได้ปะทุขึ้นอย่างเต็มรูปแบบแล้ว

(จบตอน)