บทที่ 60 กฎแห่งชีวิตปฐมกาล

การปรากฏตัวของยุงพิษฝูงแรกเป็นเพียงสัญญาณเตือนเท่านั้น

ในช่วงสองชั่วโมงถัดมา ตามจุดต่างๆ ทั่วเมืองหลินเจียงก็มียุงพิษโผล่ออกมาอย่างต่อเนื่อง

แทบจะทุกร่องน้ำสามารถมองเห็นยุงพิษบินว่อนได้ แต่จำนวนยังไม่ถือว่ามากนัก ปกติจะพบแค่หลักสิบตัวบินกันแบบหรอมแหรม

"กรู๊ว!"

เจ้าตาเข็ม เหยี่ยวเพเรกรินกระพือปีกบินสูง กวาดสายตามองไปทั่วทั้งเมือง

หยางฝานใช้สายตาอันทรงพลังของเจ้าตาเข็มมองตามจุดดำเล็กๆ ที่บินว่อนไปมา สีหน้าของเขาดูไม่ค่อยสู้ดีนัก

ในใจเต็มไปด้วยความสงสัย "แปลกจริงๆ เมืองหลินเจียงเอาไข่ยุงพิษมาจากไหนเยอะแยะขนาดนี้?"

ก่อนหน้านี้เขาก็ตรวจสอบแล้วนี่นาว่า ในเมืองหลินเจียงไม่มีร่องรอยของไข่ยุงพิษเลย

หยางฝานมองออกไปนอกหน้าต่าง ดูสายฝนที่โปรยปรายลงมาเต็มท้องฟ้า แล้วก็ตกอยู่ในภวังค์ความคิด

ผ่านไปไม่กี่วินาที

เขาก็เกิดข้อสันนิษฐานขึ้นมา "หรือว่าน้ำฝนพวกนี้จะปนเปื้อนพลังจากโลกปฐมกาล เลยมีฤทธิ์กระตุ้นให้เกิดยุงพิษขึ้นมาได้?"

ถ้าเป็นเมื่อก่อนเขาคงไม่มีทางคิดแบบนี้แน่นอน เพราะฝนก็คือน้ำ แล้วน้ำจะมีอะไรพิเศษได้ล่ะ?

แต่ตอนนี้เขาผ่านเหตุการณ์ต่างๆ มามากมาย และยังเห็นหงส์วายุจากโลกปฐมกาลหลุดเข้ามาในโลกนี้ด้วยตาตัวเอง ความคิดของเขาจึงเปลี่ยนไป

แววตาของหยางฝานเป็นประกาย "ดูเหมือนพื้นที่ชุ่มน้ำคาลิดอร์ของประเทศทินทรา จะเป็นที่แรกที่มียุงพิษโผล่มาสินะ"

เขาเปิดโน้ตบุ๊ก ค้นหาบันทึกสภาพอากาศของที่นั่น

ผลลัพธ์เป็นไปตามคาด - เมื่อหนึ่งเดือนกว่าๆ ที่แล้ว พื้นที่ชุ่มน้ำคาลิดอร์มีฝนตกติดต่อกันนานถึงครึ่งเดือน

ชัดเจนเลย!

หยางฝานเริ่มปะติดปะต่อเรื่องราว "ดูเหมือนว่าการกำเนิดของยุงพิษ จะไม่สามารถอธิบายด้วยหลักวิทยาศาสตร์ของดาวชางหลานได้เลย

นี่น่าจะเป็นพลังลึกลับบางอย่างจากโลกปฐมกาล ที่แทรกซึมเข้ามาในดาวชางหลานขนานใหญ่ และเปลี่ยนแปลงโลกใบนี้"

เขาลอบถอนหายใจ "เกรงว่าภัยพิบัติอย่างยุงพิษ คงมีตามมาอีกเพียบในอนาคต

แผนอพยพครั้งใหญ่ที่ผู้นำระดับสูงของต้าเซี่ยกำหนดขึ้น เพื่อย้ายประชากรกว่าสองร้อยล้านคน ถือเป็นการมองการณ์ไกลที่ยอดเยี่ยมทีเดียว"

หยางฝานเหม่อมองสายฝนนอกหน้าต่างอยู่ครู่หนึ่ง จู่ๆ ก็เกิดความรู้สึกประหลาดขึ้นในใจ

เขารีบหลับตาลงตามสัญชาตญาณ และ 'มองเห็น' แสงดาวหม่นๆ สองกลุ่มทันที

เมื่อช่วงที่หิมะตกหนักคราวก่อน เขาออกไปเดินเล่นกลางดึก และบังเอิญสัมผัสได้ถึงรูปแบบของดวงดาวปฐมกาลสองดวง

ในตอนนั้น สมองของเขาก็ปรากฏแสงดาวสองกลุ่มขึ้นมาอย่างน่าอัศจรรย์

พลังลึกลับบางอย่างทำให้หยางฝานรู้ชื่อของมัน - รอยประทับดวงดาว

ในวินาทีนี้

แสงดาวจากรอยประทับดวงดาวกลุ่มหนึ่ง เกิดการสั่นไหวอย่างแปลกประหลาด และเปล่งแสงสว่างวาบขึ้นมาเล็กน้อย

หยางฝานเพิ่งจะ 'มอง' ไปแวบเดียว ร่างกายก็เข้าสู่สภาวะลี้ลับเหนือคำบรรยายในทันที

ผ่านไปนานเท่าไหร่ไม่ทราบได้

เขาลืมตาขึ้น และหลุดออกจากสภาวะมหัศจรรย์นั้น

หยางฝานจ้องมองออกไปนอกหน้าต่างอย่างเหม่อลอย รู้สึกตาพร่าไปชั่วขณะ และได้เห็นภาพที่เหนือจินตนาการ

เขามองเห็นสายธารพลังงานนับไม่ถ้วนปรากฏขึ้นจากความว่างเปล่า ปะปนอยู่กับหยาดฝน ก่อนจะกลายเป็นควันบางๆ แล้วสลายหายไป

"ตึก!"

เสียงทึบๆ ที่ดังกังวานยาวนาน คล้ายกับเสียงหัวใจเต้น

มันดังมาจากที่ไกลแสนไกล และเหมือนดังก้องอยู่ข้างหู เป็นความรู้สึกที่ยากจะบรรยายเป็นคำพูด

พริบตาต่อมา

หยางฝานกะพริบตาหนึ่งครั้ง

สายธารพลังงานทั้งหมดก็หายวับไป

ภาพสายฝนกลับมาเป็นปกติอีกครั้ง

เขาก็เกิดความเข้าใจขึ้นมาอย่างเป็นธรรมชาติ "เข้าใจแล้ว นี่คือกฎแห่งชีวิตปฐมกาล"

นี่คือข้อมูลที่รอยประทับดวงดาวสื่อสารออกมา

สำหรับกฎแห่งชีวิตนั้น สามารถทำความเข้าใจได้ว่ามันคือกฎเกณฑ์ที่เกี่ยวข้องกับชีวิตนั่นเอง

หยางฝานเกิดคำถามขึ้นมาอีกทันที "นอกจากกฎแห่งชีวิตแล้ว น่าจะมีกฎแห่งโลกปฐมกาลข้ออื่นๆ อีกใช่ไหม?

แล้วต้นกำเนิดของกฎแห่งโลกปฐมกาลทั้งหมดนี้ มาจากไหนกันแน่?"

เขารู้สึกอยู่เสมอว่า ของพวกนี้ต้องมีแหล่งที่มาอย่างแน่นอน

น่าเสียดายที่ข้อมูลที่เขารู้มีจำกัด จึงไม่สามารถตอบคำถามนี้ได้

เขาลุกขึ้นเดินไปที่หน้าต่าง ก้มมองแอ่งน้ำบนถนนในหมู่บ้าน "ไข่ยุงพิษที่กระจายอยู่ทั่วโลก ที่แท้ก็มีที่มาแบบนี้นี่เอง"

เมืองซั่งจิง

มหาวิทยาลัยการศึกษาชั้นสูงแห่งชาติแห่งต้าเซี่ย

นี่คือสถาบันอุดมศึกษาอันดับหนึ่งของต้าเซี่ย และยังติดหนึ่งในสามอันดับแรกของดาวชางหลาน

ชาวต้าเซี่ยมักเรียกกันสั้นๆ ว่า - ม.ชาติ

ในเวลานี้

ภายในห้องปฏิบัติการชีววิทยาแห่งชาติของ ม.ชาติ

กลุ่มนักวิจัยในชุดกาวน์สีขาว กำลังจ้องมองภาพบนหน้าจอขนาดใหญ่ด้วยสีหน้าตื่นตะลึง

"เป็นไปไม่ได้"

"ตำแหน่งยีนของตัวจงชง เกิดการกลายพันธุ์เยอะขนาดนี้ได้ยังไงกัน นี่มันผิดหลักวิทยาศาสตร์!"

"กลายพันธุ์เยอะขนาดนี้ จะเรียกว่าตัวจงชงไม่ได้แล้วล่ะ นี่มันสิ่งมีชีวิตสายพันธุ์ใหม่ชัดๆ"

ชายชราคนหนึ่งเอ่ยขัดจังหวะการสนทนาของทุกคน "เงียบหน่อย"

เสียงพูดคุยเงียบลงทันที

ชายชราออกคำสั่งเสียงดัง "สกัดตัวอย่างยีนของตัวจงชงที่กลายพันธุ์ กับตัวอย่างยีนของไข่ยุงพิษ มาวิเคราะห์หาความแตกต่างของยีนด่วน"

"รับทราบ!"

ครึ่งชั่วโมงผ่านไป

ผลการวิเคราะห์ก็ออกมา

ความคล้ายคลึงกันของยีนระหว่างทั้งสอง พุ่งสูงถึง 99.9% อย่างน่าตกใจ!

ทุกคนต่างทำหน้าไม่อยากจะเชื่อ

"เครื่องตรวจวิเคราะห์ผิดพลาดหรือเปล่า?"

"ตัวจงชงกับไข่ยุงพิษเป็นสิ่งมีชีวิตคนละสปีชีส์เลยนะ ยีนมันจะไปคล้ายกันขนาดนี้ได้ยังไง?"

"ตัวจงชงกลายพันธุ์เป็นยุงพิษได้เนี่ยนะ มีแต่นิยายแฟนตาซีเท่านั้นแหละที่กล้าเขียนแบบนี้"

"เครื่องมือไม่มีทางผิดพลาดหรอก"

"ขั้นตอนการตรวจเมื่อกี้ก็มีคนตั้งเยอะช่วยกันดูอยู่"

ผลลัพธ์นี้ ได้ทำลายความรู้ทางชีววิทยาที่ทุกคนเคยมีมาจนหมดสิ้น

ชายชราเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะฟันธง "ผลลัพธ์ถูกต้องแล้ว"

เขารีบโบกมือสั่ง "รีบรายงานผลนี้ให้สถาบันวิทยาศาสตร์แห่งต้าเซี่ยทราบด่วนเลย"

"รับทราบครับ ศาสตราจารย์หลิว!"

ภายในฐานทัพลับ

นายพลโหลวนำข่าวสารล่าสุดมารายงานอีกครั้ง

"ห้องปฏิบัติการชีววิทยาหลายแห่งในต้าเซี่ย ค้นพบว่าสัตว์ขนาดเล็กหลายชนิดในแหล่งน้ำ กำลังกลายพันธุ์เป็นไข่ยุงพิษเป็นจำนวนมากด้วยวิธีการที่ยากจะเข้าใจครับ

งานวิจัยชิ้นนี้ได้เปิดเผยกระบวนการกำเนิดยุงพิษที่ซ่อนอยู่ แต่ในขณะเดียวกันก็ทำให้เราเกิดคำถามใหม่ขึ้นมาด้วย"

นายพลชราหยุดไปครู่หนึ่งแล้วถามต่อ "คุณหนูเจียน่าครับ ทำไมถึงเกิดเรื่องประหลาดแบบนี้ขึ้นได้ครับ?"

นางเงือกไม่ได้ตอบในทันที แต่กลับเอ่ยชมก่อน "วิทยาศาสตร์พันธุกรรมของชาวชางหลานน่าสนใจดีเหมือนกันนะคะ ไม่คิดเลยว่าจะค้นพบ 'รอยประทับแห่งชีวิตปฐมกาล' ได้เร็วขนาดนี้"

นายพลโหลวทวนคำอย่างลืมตัว "รอยประทับแห่งชีวิตปฐมกาลคืออะไรครับ?"

นางเงือกอธิบายอย่างเนิบนาบ "ฉันเคยบอกไปแล้ว ว่าการปรากฏตัวของยุงพิษคือคำสาปรูปแบบหนึ่ง

คำสาปนี้แฝงรอยประทับแห่งชีวิตปฐมกาลเอาไว้ ซึ่งก็คือยุงพิษที่ปรากฏบนดาวชางหลาน

บรรดาสัตว์ขนาดเล็กในน้ำ เมื่อได้รับรอยประทับแห่งชีวิตปฐมกาลเข้าไป รูปแบบชีวิตของพวกมันก็จะเปลี่ยนสภาพกลายเป็นยุงพิษอย่างถาวร โดยไม่สามารถกลับไปเป็นเหมือนเดิมได้อีก"

สีหน้าของนายพลโหลวเหมือนกับกำลังฟังนิทานอาหรับราตรีอยู่

การที่โลกอารยธรรมหนึ่งสามารถให้กำเนิดยุงพิษขึ้นมาได้เป็นบริเวณกว้างขนาดนี้ มันช่างเหนือจินตนาการของเขาไปไกลลิบ

นายพลชราซักไซ้ต่อ "ถ้าอย่างนั้นก็หมายความว่า ยุงพิษไม่มีวันถูกกำจัดจนหมดสิ้นเลยสิครับ?"

นางเงือกพยักหน้า "แน่นอนค่ะ! ชาวชางหลานต้องเรียนรู้ที่จะอยู่ร่วมกับยุงพิษให้ได้"

นายพลโหลวนิ่งเงียบไป

เขาเข้าใจดีว่า กระบวนการ "เรียนรู้ที่จะอยู่ร่วมกับยุงพิษ" นั้น ชาวชางหลานจะต้องจ่ายค่าตอบแทนอย่างแสนสาหัส

นางเงือกเปลี่ยนเรื่อง "ผู้บุกเบิกอารยธรรมท่านหนึ่งของอารยธรรมมิก้าเรา เคยกล่าวประโยคหนึ่งไว้ว่า

แก่นแท้ของรอยประทับแห่งชีวิตปฐมกาล ความจริงแล้วก็คือกฎแห่งโลกปฐมกาลนั่นเอง

หากสามารถเข้าถึงกฎแห่งโลกปฐมกาลได้ แม้เพียงเศษเสี้ยว ก็จะได้รับผลประโยชน์อย่างมหาศาล"

'ผู้บุกเบิกอารยธรรม' ที่ว่านี้ ก็คือผู้ที่สามารถสัมผัสได้ถึงรูปภาพของดวงดาวปฐมกาลนั่นเอง

เธอถอนหายใจด้วยความเสียดาย "เดิมทีผู้บุกเบิกท่านนี้มีพรสวรรค์สูงส่งมาก มีโอกาสสูงที่จะได้เลื่อนขั้นเป็นมหาปราชญ์

น่าเสียดายที่ในเหตุการณ์ภัยพิบัติครั้งหนึ่ง ผู้บุกเบิกท่านนี้ซึ่งตอนนั้นยังเป็นเพียงอัศวิน ต้องจบชีวิตลงอย่างน่าเศร้า ไม่อย่างนั้นอารยธรรมมิก้าคงจะมีมหาปราชญ์ถึงเก้าท่านแล้ว"

นายพลโหลวถามด้วยความอยากรู้ "คุณหนูเจียน่าครับ ต้องทำอย่างไรถึงจะเข้าถึงกฎแห่งโลกปฐมกาลได้ครับ?"

นางเงือกมองหน้านายพลโหลวนิ่งๆ ด้วยสีหน้าที่สื่อว่า "คุณมาถามฉัน แล้วฉันจะไปถามใครล่ะ"

นายพลโหลวยิ้มเจื่อน "ขออภัยครับ ผมถามละลาบละล้วงเกินไป"

นายพลชราอดถามต่อไม่ได้ "การเข้าถึงกฎแห่งโลกปฐมกาล ยากกว่าการสัมผัสรูปแบบดวงดาวปฐมกาลอีกเหรอครับ?"

นางเงือกพยักหน้า "แน่นอนสิคะ"

เธอหยุดไปครู่หนึ่งก่อนอธิบายต่อ "นี่เป็นดินแดนที่มหาปราชญ์เท่านั้นถึงจะก้าวเข้าไปได้ ว่ากันว่ามันเป็นเส้นทางที่นำไปสู่ระดับพลังที่สูงขึ้นไปอีกขั้น

อัศวินอัจฉริยะที่ฉันเพิ่งเล่าให้ฟัง ทำได้เพียงแค่รับรู้ถึงการมีอยู่ของกฎแห่งโลกปฐมกาลเท่านั้น แต่ยังไม่สามารถเข้าใจมันได้อย่างแท้จริง

แม้แต่มหาปราชญ์ทั้งแปดท่านของอารยธรรมมิก้า ก็มีเพียงสองท่านเท่านั้นที่สามารถทำความเข้าใจกฎแห่งโลกปฐมกาลข้อหนึ่งได้สำเร็จ"

นายพลโหลวละทิ้งความฝันลมๆ แล้งๆ "เอาล่ะครับ ผมคงคิดฝันไกลเกินไป"

ภายในร้อยปีนี้ เกรงว่าจะไม่มีชาวชางหลานคนไหนสามารถเข้าถึงกฎแห่งโลกปฐมกาลได้เลย

คนต้าเซี่ยควรจะก้าวเดินอย่างมั่นคง ไม่ควรไปเพ้อฝันถึงสิ่งที่เป็นไปไม่ได้

เมืองหลินเจียง

หมู่บ้านเยวี่ยวาน

หยางฝานกำลังนั่งอยู่หน้าโต๊ะอาหาร จ้องมองถ้วยกระเบื้องใบหนึ่งอย่างเงียบเชียบ

ภายในถ้วยมีน้ำขุ่นๆ อยู่ค่อนถ้วย

นี่คือน้ำจำนวนเล็กน้อยที่เขาตักมาจากแอ่งน้ำขังแห่งหนึ่งในหมู่บ้าน

หยางฝานรับรู้ได้ลางๆ ว่า มีสิ่งมีชีวิตขนาดเล็กจิ๋วกำลังเปลี่ยนสภาพไปเป็นไข่ยุงพิษ แม้จะมองไม่เห็นอะไรเลยก็ตาม

ถ้าเป็นก่อนหน้านี้ เขาไม่มีทางรับรู้เรื่องนี้ได้อย่างแน่นอน

เขาเข้าใจได้ทันทีว่า นี่ต้องเป็นผลมาจากการที่รอยประทับดวงดาวเกิดการเปลี่ยนแปลง เขาถึงได้มีความสามารถนี้มาแบบงงๆ

ผ่านไปครู่หนึ่ง

หยางฝานก็บ่นพึมพำด้วยความงุนงง "เหมือนจะจับสัมผัสอะไรได้บางอย่าง แต่ก็เหมือนไม่ได้สัมผัสอะไรเลยแฮะ!"

เขามีลางสังหรณ์ว่า สิ่งนี้มีความสำคัญอย่างยิ่ง และอาจจะซ่อนวิธีรับมือกับวิกฤตยุงพิษเอาไว้ด้วย

แต่เขากลับไม่สามารถไขว่คว้าประกายความคิดที่แวบเข้ามาในหัวได้เลย

หยางฝานส่ายหัว ยอมแพ้อย่างจนใจ "ช่างเถอะ! พลังของฉันคงจะยังน้อยเกินไป ฝืนไปก็เปล่าประโยชน์"

(จบตอน)