บทที่ 61 วัยกลางคนที่ไม่แน่นอน

หนึ่งชั่วโมงต่อมา

หยางฝานได้เป็นประจักษ์พยานในการต่อสู้ระหว่างกองทัพต้าเซี่ยที่ใช้โดรนในการกวาดล้างฝูงยุงพิษ

ที่ชานเมืองฝั่งตะวันตกของเมืองหลินเจียง

ฝูงยุงพิษกลุ่มเล็กๆ จำนวนประมาณหลายพันตัว บินมารวมตัวกันเหนือสระน้ำแห่งหนึ่ง

ฝูงโดรนที่เฝ้าระวังทั่วทั้งเมือง สังเกตเห็นเหตุการณ์นี้อย่างรวดเร็ว

โดรนลำหนึ่งที่ติดระเบิดพุ่งเข้าใส่ฝูงยุงด้วยความเร็วสูง และระเบิดเป็นลูกไฟขนาดใหญ่ดัง "ตู้ม"

ยุงพิษจำนวนมากถูกเผาตาย

ส่วนยุงพิษที่เหลือรอดก็บินหนีกระจัดกระจายไปคนละทิศละทาง

โดรนอีกสี่ลำบินตามมาติดๆ พร้อมกับพ่นไฟจากส่วนล่าง ไล่ต้อนยุงพิษราวกับกำลังทำบาร์บีคิว

ยุงพิษที่บินแยกตัวกันนั้นมีความเร็วที่ช้ามาก โดรนจึงสามารถไล่ตามได้อย่างง่ายดาย

ไม่นานนัก

ยุงพิษส่วนใหญ่ก็ถูกกำจัดไป

มียุงพิษเพียงไม่กี่ตัวที่รอดตาย โดยหนีไปซ่อนตัวอยู่ในพงหญ้าหรือป่าละเมาะ

หยางฝานเฝ้าดูจนจบกระบวนการ แล้วก็วิจารณ์ว่า "ยุทธวิธีใช้โดรนของต้าเซี่ย ถือเป็นจุดอ่อนของฝูงยุงพิษอย่างแท้จริง"

เสียง "หึ่งๆ" ของยุงพิษที่บินรวมตัวกันเป็นฝูง มีผลทำให้สามารถควบคุมจิตใจสิ่งมีชีวิตได้ การส่งกองทัพไปกวาดล้างโดยตรงจึงมีความเสี่ยง

แต่โดรนไม่มีจุดอ่อนในเรื่องนี้

แถมต้นทุนก็ต่ำมาก การโจมตีแบบพลีชีพจึงไม่ทำให้รู้สึกเสียดาย

ความคิดของเขาเริ่มล่องลอยไปไกล "โดรนที่ผลิตในต้าเซี่ย คงจะขายดีเป็นเทน้ำเทท่าในตลาดต่างประเทศแล้วมั้ง?"

ในอีกมุมหนึ่ง

ต้าเซี่ยในฐานะประเทศอุตสาหกรรมอันดับหนึ่งของดาวชางหลาน แม้จะสูญเสียไปบ้างจากวิกฤตยุงพิษ แต่ก็ดูเหมือนจะได้รับผลตอบแทนไม่น้อยเช่นกัน

หยางฝานยังคงใช้สายตาของเหยี่ยวเพเรกริน เพื่อสังเกตการณ์ยุงพิษที่กระจายอยู่ทั่วเมือง เขาพยักหน้าเบาๆ "คงจะหลีกเลี่ยงการบาดเจ็บล้มตายของประชาชนไม่ได้แน่ๆ"

ยุงพิษหลายตัวซ่อนอยู่ในซอกหลืบ อย่าว่าแต่โดรนเลย แม้แต่สายตามนุษย์ก็ยังยากที่จะมองเห็น

"ครืด!"

จู่ๆ โทรศัพท์ก็สั่น

หยางฝานเหลือบมอง และพบว่าเป็นข้อความแจ้งเตือนฉุกเฉินจากเทศบาลเมือง

"เรียนประชาชนที่เคารพ ขณะนี้มียุงพิษจำนวนเล็กน้อยปรากฏขึ้นในเมือง กรุณาหลีกเลี่ยงการอยู่กลางแจ้งโดยเด็ดขาด

"และโปรดปฏิบัติตาม 'คู่มือการป้องกันยุงพิษ' อย่างเคร่งครัด เพื่อความปลอดภัยของท่านและครอบครัว

"หากถูกยุงพิษกัด กรุณาร้องขอความช่วยเหลือจากผู้อื่นทันที ขับไล่หรือฆ่ายุงพิษก่อน แล้วค่อยโทรแจ้งสายด่วน 998"

หยางฝานได้ยินเสียงเคลื่อนไหวจากเพื่อนบ้านชั้นบนทันที

"พ่อ ยุงพิษมาแล้ว!"

"ไปตรวจดูประตูหน้าต่างทุกบานให้ดีๆ อย่าให้มีช่องโหว่ให้ยุงพิษบินเข้ามาได้"

"พัดลมดูดอากาศในห้องน้ำ อย่าลืมติดมุ้งลวดทับไปอีกชั้นด้วยนะ"

เสียงฝีเท้าดังตามมาเป็นชุดๆ

ครอบครัวนี้วิ่งวุ่นไปทั่วบ้าน เพื่อตรวจสอบและอุดช่องโหว่ทั้งหมด

หยางฝานอดไม่ได้ที่จะบ่น "ท่านผู้บัญชาการอุตส่าห์มานั่งเฝ้าอยู่ที่ตึก 12 เอง ยุงพิษมันจะกล้าโผล่มาแถวนี้ได้ยังไง?"

หลังจากเล่นเกมแบบเล่นคนเดียวไปได้ครึ่งชั่วโมง

เขาก็สังเกตเห็นว่า ในเมืองมีความเคลื่อนไหวขนาดใหญ่เกิดขึ้น

รถทหารสีเขียวหลายคันวิ่งด้วยความเร็วสูง มุ่งหน้าไปยังมุมต่างๆ ของเมืองหลินเจียง

รถทหารสองคันจอดลงที่หน้าประตูหมู่บ้านแห่งหนึ่ง

ทหารชุดหนึ่งที่มีการแต่งกายแปลกประหลาด กระโดดลงมาจากรถอย่างรวดเร็ว

ทุกคนสวมชุดป้องกันอย่างมิดชิด ด้านนอกสวมชุดกันยุงที่ทำจากมุ้งลวด ทำให้ดูตัวพองๆ เหมือนตุ๊กตายางมิชลิน

ทหารแต่ละคนถือท่อไว้ในมือ และสะพายกระบอกรูปทรงกลมไว้ที่หลัง

หยางฝานมองด้วยความสงสัย แล้วก็ฉุกคิดขึ้นมาได้ "นั่นมันเครื่องดูดฝุ่นไม่ใช่เหรอ?!"

เขาตบโต๊ะด้วยความชอบใจ "ใช้เครื่องดูดฝุ่นมากำจัดยุง ไอเดียนี้ยอดเยี่ยมจริงๆ"

ยุงพิษที่บินแยกตัวกันนั้นมีความเร็วที่ช้ามาก เครื่องดูดฝุ่นที่มีแรงดูดสูงๆ สามารถดูดเข้าไปได้ทีละหลายตัว ประสิทธิภาพในการกำจัดยุงต้องยอดเยี่ยมแน่ๆ

ไม่นานนัก

หน่วยกำจัดยุงก็เริ่มปฏิบัติงาน

ทหารเปิดเครื่องดูดฝุ่น จ่อหัวดูดไปตามซอกมุมต่างๆ อย่างเอาจริงเอาจัง

หยางฝานเห็นยุงพิษที่ซ่อนตัวอยู่หลายตัว ถูกดูดเข้าไปในเครื่องดูดฝุ่นและถูกปั่นจนแหลกละเอียด

เขาอดไม่ได้ที่จะเดาะลิ้น "ใช้โดรนคู่กับเครื่องดูดฝุ่น ต้าเซี่ยก็มีคนฉลาดอยู่ไม่น้อยเลยนะ

"ดูเหมือนอุตสาหกรรมบนดาวชางหลาน จะไม่มีปัญหาในการรับมือกับวิกฤตยุงพิษครั้งนี้"

ในขณะนั้นเอง

"ก้า!"

เสียงอีกาดังผ่านมาทางสายใยแห่งจิตวิญญาณ

นั่นคือเสียงของลิ่วเฮย

หยางฝานชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเปลี่ยนความสนใจไปยังรังอีกา

ใบหน้าที่คุ้นเคยปรากฏแก่สายตาของเขา

นั่นคือพันโทหลิวเจิ้งถัง ผู้อำนวยการหน่วยรบพิเศษใบมีดสาขาเมืองหลินเจียง

สวนสาธารณะตงหลิง

ผู้อำนวยการหลิวยืนอยู่ใต้รังอีกา แหงนหน้าขึ้นตะโกนเรียก "คุณชายอีกาวิญญาณ เราต้องการคำปรึกษาจากท่านครับ"

"ก้า!"

ลิ่วเฮยกระพือปีกบินลงมาเกาะบนแท่นหินทรงกลมอย่างรวดเร็ว

แท่นหินนี้ตั้งอยู่ตรงหน้าผู้อำนวยการหลิวพอดี และมีความสูงใกล้เคียงกับเขา

ทำให้อีกาวิญญาณสามารถสบตากับอีกฝ่ายได้โดยตรง ไม่ต้องเงยหน้าขึ้นมอง

ต้องยอมรับว่า หน่วยใบมีดช่างใส่ใจรายละเอียดจริงๆ

พวกเขาคงกลัวว่าคุณชายอีกาวิญญาณจะรู้สึก "ถูกมองข้าม" จึงได้จัดหาแท่นหินนี้มาให้โดยเฉพาะ

พันโทหลิวพูดอย่างรวดเร็ว "คุณชายอีกาวิญญาณ โปรดดูวิดีโอจากสหพันธรัฐคาเมนี่นี้ด้วยครับ"

ทหารนายหนึ่งที่รับหน้าที่เป็น "ขาตั้งแท็บเล็ต" นำแท็บเล็ตมายืนถือไว้

วิดีโอเริ่มเล่น

ภาพแสดงให้เห็นห้องขนาดใหญ่ที่มีพื้นที่ประมาณร้อยตารางเมตร

ฝูงยุงพิษจำนวนไม่ต่ำกว่าห้าพันตัว บินว่อนไปมาอยู่ภายในห้อง

ผ่านไปครู่หนึ่ง

ชายคนหนึ่งที่มีเปลวเพลิงลุกท่วมตัว พุ่งทะยานเข้าใส่ฝูงยุงพิษ

นี่คือผู้มีพลังพิเศษสายจิตวิญญาณอย่างแน่นอน

มนุษย์เพลิงกระโดดเตะต่อยไปทั่วห้อง ทุกหมัดและทุกเตะที่ปล่อยออกไป จะมีเปลวไฟพุ่งออกมาด้วย ดูเท่ไม่เบาทีเดียว

เพียงแค่สิบกว่าวินาที

ยุงพิษก็ถูกเผาจนกลายเป็นเถ้าถ่าน หรือไม่ก็ไหม้เกรียม

พันโทหลิวอธิบายว่า "มนุษย์เพลิงในวิดีโอคือผู้มีพลังพิเศษที่สหพันธรัฐคาเมนี่ตั้งใจจะผลักดัน มีชื่อว่า 'บอสเดน'

"เช้าวันพรุ่งนี้ตามเวลาของประเทศทินทรา บอสเดนจะเดินทางไปยังพื้นที่ชุ่มน้ำคาลิดอร์ เพื่อลองล่าสังหารยุงพิษจำนวนมากขึ้น

"ชาวคาเมนี่จะใช้โดรนถ่ายทอดสด และใช้โอกาสนี้สร้างชื่อให้บอสเดนเป็นผู้แข็งแกร่งอันดับหนึ่งของดาวชางหลาน

"พวกเขายังตั้งฉายาให้เขาด้วยว่า 'เจ้าแห่งเปลวเพลิง'"

พันโทหลิวถามด้วยความจริงจัง "คุณชายอีกาวิญญาณ ท่านมีความคิดเห็นอย่างไรเกี่ยวกับเรื่องนี้ครับ?"

หมู่บ้านเยวี่ยวาน

หยางฝานใช้สายตาของอีกาวิญญาณมองดูการแสดงของมนุษย์เพลิงในวิดีโออย่างชัดเจน

เขาบ่นพึมพำในใจ "ทำไมฉันถึงรู้สึกว่า ไอ้เจ้าหมอนี่ที่ชื่อเจ้าแห่งเปลวเพลิง มันดูมีแวว... ไม่สิ วัยกลางคนที่ไม่แน่นอนยังไงก็ไม่รู้แฮะ?"

เมื่อครู่เขามองดูเพียงไม่กี่วินาที ในใจก็เกิดลางสังหรณ์บางอย่างขึ้นมา - บอสเดนคงอยู่ได้อีกไม่นาน

หยางฝานแอบคิด "นี่คงเป็นความสามารถที่เกิดจากการสัมผัสถึงกฎแห่งชีวิตปฐมกาลใช่ไหมเนี่ย?"

เป็นไปได้สูงมาก!

เขาหัวเราะหึๆ "ต่อไปนี้ฉันก็สามารถตั้งฉายาให้ตัวเองได้แล้วสินะว่า 'วาจาศักดิ์สิทธิ์ชี้ชะตา เทพพยากรณ์กำหนดฟ้าดิน'?"

ขณะนั้นเอง

"...ท่านมีความคิดเห็นอย่างไรครับ?"

เสียงของพันโทหลิวดังขึ้นอีกครั้ง

หยางฝานส่ายหัว และพึมพำเบาๆ "จะให้มีความคิดเห็นยังไงล่ะ? ชาวคาเมนี่คงประสาทกลับไปแล้วแน่ๆ

"ยุคสมัยไหนแล้ว สหพันธรัฐคาเมนี่ยังจะใช้มุขเดิมๆ ในการทำสงครามสื่ออีก"

เห็นได้ชัดว่า

ชาวคาเมนี่คิดว่าพลังพิเศษไฟของบอสเดนนั้นดูเท่มาก และความแข็งแกร่งก็พอรับได้ จึงตั้งใจจะผลักดันเขาให้เป็นผู้แข็งแกร่งอันดับหนึ่งของดาวชางหลาน

แต่ปัญหาก็คือ ตอนนี้เป็นยุคของพลังพิเศษแล้ว

ความแข็งแกร่งไม่ได้วัดกันแค่ที่คำพูด แต่วัดกันที่การต่อสู้ในสนามรบจริงๆ

หยางฝานครุ่นคิด แล้วสั่ง "บอกพันโทหลิวว่า แผนการของสหพันธรัฐคาเมนี่ไม่มีทางสำเร็จ"

"ก้า!"

ลิ่วเฮยตอบรับ

ทหารอีกนายหนึ่งยื่นโทรศัพท์มือถือให้

ลิ่วเฮยใช้ท่า 'พิมพ์ดีดด้วยจะงอยปาก' พิมพ์ข้อความอย่างรวดเร็ว และถ่ายทอดคำพูดของเจ้านายออกมาได้ครบทุกตัวอักษร

พันโทหลิวเหลือบมอง และมีสีหน้ายินดี

เขายังมีคำถามอีก "ตามข้อมูลของเรา บอสเดนเคยเข้าร่วมการทดสอบครั้งหนึ่ง ซึ่งยืนยันว่าเขามีความสามารถในการต่อต้านการควบคุมจิตใจจากฝูงยุงพิษครับ"

หยางฝานอดหัวเราะไม่ได้ "ยุงพิษกลายพันธุ์ กับฝูงยุงพิษ มันเป็นคนละระดับกันเลยนะ

"ฉันเคยสู้กับยุงพิษกลายพันธุ์มาแล้ว บนโลกนี้ไม่มีใครรู้จักความสามารถของมันดีไปกว่าฉัน

"เมื่อกี้ฉันมองแวบเดียวก็รู้แล้วว่า เปลวเพลิงของบอสเดนมันดูไม่มั่นคง ซึ่งเป็นอาการที่เกิดจากการขาดการฝึกฝนพลังจิต

"แค่ไอ้หมอนี่ก็คิดจะมาแย่งตำแหน่งผู้แข็งแกร่งอันดับหนึ่งของดาวชางหลานเนี่ยนะ? น่าขำสิ้นดี!"

ตอนนี้เขาเริ่มมั่นใจแล้วว่า ลางสังหรณ์ 'วัยกลางคนที่ไม่แน่นอน' เมื่อครู่นี้ มีความเป็นไปได้ 99% ที่จะกลายเป็นจริง

หยางฝานขี้เกียจจะพูดพร่ำทำเพลง ออกคำสั่งทันที "บอกพันโทหลิวว่า ถ้าบอสเดนกล้าไปที่พื้นที่ชุ่มน้ำคาลิดอร์ เขาต้องตายแน่นอน"

อีกาวิญญาณลิ่วเฮยพิมพ์ข้อความนี้ออกมาอย่างรวดเร็ว

พันโทหลิวรู้สึกครึ่งเชื่อครึ่งสงสัย และอยากจะถามต่อ

แต่เขาก็ไม่มีโอกาสได้ถาม

"ก้า!"

ลิ่วเฮยกระพือปีกบินกลับเข้ารังไปแล้ว

สายใยแห่งจิตวิญญาณก็ถูกตัดขาดลง

หยางฝานจับเมาส์ และเริ่มเล่นเกมอย่างเมามัน

ช่วงนี้เขาต้องวิ่งวุ่นหาค่าแหล่งกำเนิดวิญญาณจนเหนื่อยล้าไปหมด

วันนี้เขาเลยไม่อยากทำอะไรทั้งนั้น อยากจะแค่เล่นเกมพักผ่อนให้สบายใจ

ต่อให้เป็นผู้กอบกู้โลก ก็คงไม่ต้องวุ่นวายกับการกอบกู้โลกทุกวันหรอกมั้ง?

(จบตอน)