บทที่ 107 จูเปียว: ลูกตายไปทั้งอย่างนี้โดยไม่รู้สาเหตุเลยรึ?

ในขณะเดียวกันเสียงบรรยายบนม่านแสงก็ดังขึ้น

[หลังจากหม่าฮองเฮาสิ้นพระชนม์... เถ้าแก่จูได้รับความกระทบกระเทือนอย่างหนัก จนสภาวะจิตใจเริ่มไม่ปกติ นิสัยยิ่งดุร้ายและวู่วามขึ้นกว่าเดิม เอะอะก็สั่งลอกหนังยัดหญ้าคา... เพื่อระบายโทสะที่สุมรุ่มอยู่ในอก]

[ชั่วระยะเวลาหนึ่ง ทั่วทั้งราชสำนักต่างตกอยู่ในความหวาดกลัว ภาระหน้าที่และแรงกดดันทั้งหมดจึงตกไปอยู่ที่บ่าของจูเปียวเพียงผู้เดียว!]

[ทว่าความสูญเสียที่จูเปียวได้รับนั้นมิได้น้อยไปกว่าเถ้าแก่จูเลย ทั้งเมียตาย ลูกตาย แม่แท้ๆ ก็จากไป กลิ่นอายแห่งความโศกเศร้าในใจไม่มีที่ระบาย เขาจึงทำได้เพียงโหมงานหนักเพื่อให้ตนเองวุ่นอยู่ตลอดเวลา]

[มีเพียงการทำให้ตนเองยุ่งเท่านั้น... เขาถึงจะลืมเลือนเรื่องราวเหล่านี้ไปได้!]