บทที่ 106 หม่าฮองเฮาสิ้นพระชนม์ การฟาดฟันสามคราติด!

ยามนี้ขอบตาของหม่าฮองเฮาเริ่มแดงก่ำ! นางอดไม่ได้ที่จะนึกถึงหลานชายที่ยังนอนป่วยอยู่เมื่อสองวันก่อน หาก... หากไม่มีม่านแสงปรากฏขึ้น หลานรักของนางก็คงมีสภาพไม่ต่างจากในภาพนี้ นางรู้สึกขอบคุณม่านแสงนี้จากใจจริง...

"หลานรักของเจิ้นยังสบายดี... สบายดีอยู่! เจ้าคิดจะร้องเพลงแช่งให้หลานเจิ้นตาย เจิ้นจะบอกให้ว่าไม่มีวัน ไม่มีทางเป็นไปได้!”

“หลานของเจิ้นต้องอายุยืนหมื่นปี... ทั้งเปียวเอ๋อร์ ทั้งน้องหญิงของเจิ้น ทุกคนต่างก็สบายดี! สบายดีกันหมด!"

เถ้าแก่จูคำรามใส่ม่านแสงด้วยดวงตาแดงก่ำ! ทุกครั้งที่ได้ยินเพลงประกอบนี้ เถ้าแก่จูจะรู้สึกไม่สบอารมณ์อย่างยิ่ง... ในที่สุดวันนี้เขาก็ได้ระบายมันออกมาเสียที!

ในขณะเดียวกัน บนม่านแสง ฉากที่ปรากฏขึ้นทำเอาเถ้าแก่จูต้องปวดใจอีกครั้ง... ในภาพ ภายในวังบูรพาแสงไฟสว่างไสวโชติช่วง! เถ้าแก่จูมองดูหมอหลวงที่วิ่งวุ่นกันชุลมุน... ดวงตาของเขาแดงก่ำด้วยโทสะ... "พวกเจ้าจำใส่หัวไว้ให้ดี หากหลานรักของเจิ้นเป็นอะไรไปแม้เพียงนิด พวกเจ้าก็ไม่ต้องมีชีวิตอยู่ต่อไปอีกแล้ว..."