บทที่ 105 จูเปียว: พระชายาของเปิ่นกง... เถ้าแก่จู: หลานรักของเจิ้น...

ราชวงศ์หมิง

ในขณะนี้ เถ้าแก่จูจ้องมองไปยังม่านแสง พลันหวนนึกถึงเรื่องราวในวันวาน ภายในใจบังเกิดความรู้สึกทอดถอนใจอย่างยิ่ง

"น้องหญิง เจ้าไม่รู้หรอกว่าตอนนั้นเปียวเอ๋อร์วิ่งหนีเร็วแค่ไหน เจิ้นไล่ตามตั้งนาน กลับตามไม่ทันเสียอย่างนั้น?"

จูเปียวคิดในใจ "หึหึ... คราวหน้าลองให้ลูกถือกระบี่อาคมวิ่งไล่ท่านบ้างดูสิ ดูซิว่าท่านจะวิ่งเร็วไหม..."

หม่าฮองเฮาที่อยู่ข้างกายเห็นดังนั้น ก็อดไม่ได้ที่จะนึกถึงสนมซุนกุ้ยเฟยผู้ล่วงลับ