บทที่ 104 เถ้าแก่จู: มีพ่อแบบเจิ้นแล้ว เจ้าจะกลับบ้านกี่โมง?

[เถ้าแก่จูเป็นเช่นนี้เอง... เลี้ยงลูกไปพลางทำศึกไปพลาง ทว่าความลำบากใดก็มิอาจให้มาตกถึงเรื่องการศึกษาได้]

[เถ้าแก่จูรู้ซึ้งถึงข้อนี้ดี ตัวเขาไร้การศึกษา อย่างไรเสียลูกชายเขาก็ต้องเป็นผู้มีการศึกษาให้ได้!]

[ปีจื้อเจิ้งที่ยี่สิบ (ค.ศ. 1360) จูเปียววัยหกขวบได้ติดตามยอดปราชญ์ซ่งเหลียนเพื่อศึกษาคัมภีร์ขงจื๊อ]

[ปีจื้อเจิ้งที่ยี่สิบสี่ (ค.ศ. 1364) จูหยวนจางสถาปนาตนเป็นอู๋หวัง และตั้งจูเปียวเป็นหวังซื่อจื่อ]

[ปีจื้อเจิ้งที่ยี่สิบเจ็ด (ค.ศ. 1367) จูเปียววัยสิบสามปีกลับไปเซ่นไหว้สุสานบรรพบุรุษที่บ้านเกิดหลินหาว เพื่อเรียนรู้ความทุกข์ยากของราษฎรและความยากลำบากของบิดายามสร้างบ้านเมือง]