บทที่ 126 หลี่เฉิงเฉียน: ให้โอกาสพวกเจ้าแล้ว แต่พวกเจ้ามันไร้น้ำยาเอง!

ราชวงศ์ถัง

"ไอ้ลูกเนรคุณ! ไอ้ลูกเนรคุณเอ๊ย!" หลี่เอ้อโกรธจนหน้าบิดเบี้ยว เจ้าเด็กนี่มันช่างโอหังนัก! นี่มันต่อหน้าคนทุกยุคทุกสมัยเชียวนะ เจิ้นจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน...

"กวนอินเปี้ย เจ้าดูเฉิงเฉียนสิว่ากลายเป็นอะไรไปแล้ว กลับมาเมื่อไหร่เจ้าต้องจัดการให้เข็ดเลยนะ!" ฉางซุนฮองเฮาก้าวเข้าไปจับแขนหลี่เอ้ออย่างนุ่มนวล พลางกล่าวเสียงเบา: "ฝ่าบาท อย่าทรงกริ้วจนเสียสุขภาพเลยเพคะ เฉิงเฉียนยังเด็ก การกระทำย่อมวู่วามไปบ้าง"

วู่วามรึ? นั่นเรียกว่าวู่วามรึ? ขาดแค่ชี้หน้าเขาท้าดวลที่ประตูเสวียนอู่แล้วนะ...

...