บทที่ 127 จูเปียว: จงคืนชีพเถิดที่รักของข้า……

หลี่เอ้อใต้ม่านแสงสภาวะจิตพังทลายอย่างสิ้นเชิง!

ไอ้ลูกเนรคุณผู้นี้ไม่เพียงแต่ใช้พระสมัญญานามของเขา แต่ยังใช้รัชศกของเขาอีก เรื่องนี้มันเหลืออดจริงๆ เขาโกรธจนหน้าอกกระเพื่อมขึ้นลง สีหน้าเดี๋ยวดีเดี๋ยวร้าย ราวกับจะโกรธจนสิ้นสติไปได้ทุกเมื่อ รู้สึกเพียงว่ามีเพลิงโทสะพุ่งทะลวงขึ้นสู่กระหม่อม... ความดันโลหิตพุ่งทะยานทะลุร้อยแปดสิบในชั่วพริบตา!

เขาเตะโต๊ะทรงงานตรงหน้าจนคว่ำ ฎีกาหล่นกระจัดกระจายเกลื่อนกลาดเต็มพื้น...

"เชี่ยเอ๊ย!"

เสียงคำรามก้องกังวานไปทั่วทั้งวังหลวง...