บทที่ 128 หลี่เฉิงเฉียน: หลานรัก... เจ้าจงจำไว้ นับแต่นี้ไปเจ้ามีนามว่าอิ๋งหลี่เอ้อ!

ยามนี้ภาพบนม่านแสงสลับเปลี่ยน... หนึ่งปีต่อมา!

จูเปียวประสบความสำเร็จในการสร้างของดีประจำบ้านตนเอง... ปืนใหญ่หงอี เขาแบกขอบตาดำคล้ำสองข้าง ไปหาหลี่เอ้อด้วยใบหน้าตื่นเต้นเพื่อแสดงผลงานของตน! หลี่เอ้อยามนี้กำลังตกปลาอยู่... เพราะอย่างไรเสียเขาก็ว่างมาก

มหาดเล็กคนสนิทเดินเข้าไปโค้งกายกราบทูลหลี่เอ้อ: "ทูลฝ่าบาท! องค์รัชทายาทขอเข้าเฝ้าพ่ะย่ะค่ะ!"

หลี่เอ้อขมวดคิ้ว "รัชทายาทรึ? เจิ้นเคยบอกเขาไปแล้วมิใช่รึ... ขอเพียงเขาเห็นว่าไม่มีปัญหา ก็มิต้องมาหาเจิ้นเพื่อขออนุมัติอีก!"

"ทูลฝ่าบาท องค์รัชทายาทมิได้นำฎีกามาด้วยพ่ะย่ะค่ะ... พระองค์ตรัสว่ามีเรื่องสำคัญจะกราบทูล!"