บทที่ 131 หลิวจวี้: ประท้วง... ประท้วง... ทำไม่ไหวแล้วโว้ย!

หลิวจวี้สติแตกโดยสมบูรณ์... เดิมทีคิดว่าสุ่มได้บทบาทของจูเปียวที่นอนกินหนอนสบายๆ เหมือนนิยายแนวเทพทรู มารดามันเถอะ เขาฝันยังไม่กล้าฝันเลยว่านี่มันคือบทบาทของวัวทาสม้าใช้ชัดๆ! ก่อนหน้านี้... ที่ม่านแสงบอกว่าสาเหตุการตายของจูเปียวมาจากนู่นนี่นั่น วิเคราะห์ไปเรื่อยเปื่อย มารดามันเถอะ ตดทั้งนั้น

...

จูเปียวผู้นั้น... ถูกใช้งานหนักจนเหนื่อยตายต่างหาก! มารดามันเถอะ ฎีกาพวกนี้ยิ่งตรวจก็ยิ่งเพิ่มขึ้น... สวรรค์เท่านั้นที่รู้ว่าสองวันนี้เขารอดมาได้อย่างไร?

...

ราชวงศ์หมิง เถ้าแก่จูมองดูหลิวจวี้ที่สติแตกอยู่บนม่านแสง พลางกล่าวอย่างดูแคลนว่า "หึ! ปริมาณงานแค่นี้ก็ทนไม่ไหวแล้ว ช่างเทียบไม่ได้กับเศษเสี้ยวของเปียวเอ๋อร์บ้านเราเลยจริงๆ!" นึกถึงตอนนั้น เปียวเอ๋อร์ของเขาใช้เวลาแค่หนึ่งเดือน... จัดการฎีกาที่คั่งค้างมาครึ่งปีจนหมดเกลี้ยง แค่นี้มันเท่าไหร่กันเชียว? แค่นี้ก็ทนไม่ไหวแล้วรึ? "ลูกรัก... รีบกลับมาเถอะ... อย่าไปรับจ้างทำงานให้ต้าถังเลย กลับมาสืบทอดต้าหมิงของเราดีกว่า!" เถ้าแก่จูมองดูจูเปียวที่ลืมกินลืมนอนอยู่บนม่านแสง แล้วส่งเสียงเพรียกหาจากผู้เป็นบิดา ที่สำคัญที่สุดคือ... หากจูเปียวไม่กลับมาหนึ่งวัน... ฎีกาพวกนี้ก็จะคั่งค้างไปอีกหนึ่งวัน