บทที่ 132 หลิวจวี้: เสด็จพ่อ ท่านยังแข็งแรงกำยำ กำลังอยู่ในวัยทำงานพอดีเลยพ่ะย่ะค่ะ

เถ้าแก่จูใต้ม่านแสงถูกประโยคนี้ของหลี่เอ้อแทงใจดำจนสภาวะจิตพังทลายอย่างสิ้นเชิง! หรือว่า... ลูกชายของเขาจะถูกเขาใช้งานจนเหนื่อยตายไปจริงๆ?

"หือ? แย่แล้ว มีรังสีอำมหิต!”

“จูฉงปา... มัวแต่ตีเจ้าสอง ข้าแทบจะลืมเจ้าไปเสียสนิท...”

“ข้าก็ว่าอยู่ เปียวเอ๋อร์เป็นชายหนุ่มรูปงามขาวอวบถึงเพียงนั้น เหตุใดถึงอายุสั้นกว่าตาแก่อย่างเจ้าได้ ที่แท้ก็ถูกเจ้าใช้งานจนเหนื่อยตายนี่เอง?"

ยามนี้หม่าฮองเฮาเมื่อเห็นสภาพอันน่าเวทนาของหลิวจวี้บนม่านแสง ก็ยิ่งมั่นใจในข้อสันนิษฐานของตนนิ่งขึ้น ลูกชายสุดที่รักของนาง หลังจากที่นางตายไป ก็ถูกพ่อแท้ๆ ใช้งานจนเหนื่อยตายไปจริงๆ!