บทที่ 133 จูเปียว: พระชายารัชทายาทของเปิ่นกงกลับมาแล้ว!

จูเปียวเบิกตากว้างมองดูชามยาบำรุงขนานใหญ่นั้น ราวกับเห็นความหวังที่จะได้กลับต้าหมิงของตนเองกำลังพังทลายลงทีละน้อย "ไม่! เจิ้นไม่กิน! ร่างกายเจิ้นยังแข็งแรงดี... แข็งแรงดี ไม่กินเด็ดขาด!"

จูเปียวพยายามดิ้นรน ทว่าเขาหมดเรี่ยวแรงไปนานแล้ว จึงถูกลูกชายและเหล่าขุนนางกดตัวไว้แน่น "เสด็จพ่อ ดื่มเถอะพ่ะย่ะค่ะ หากพระองค์เป็นอะไรไป แล้วแผ่นดินนี้จะทำอย่างไรเล่า" ลูกชายอ้อนวอนอย่างน่าสงสาร! สุดท้ายเมื่อไม่มีทางเลือก... ลูกชายของเขาจึงคว้าหยกหรูอี้ที่หัวเตียงมาฟาดจนจูเปียวสลบเหมือดไป จากนั้นเหล่าขุนนาง... และหมอหลวง ก็ง้างปากเขาแล้วเริ่มกรอกยาบำรุงลงไป!

การสลบครั้งนี้... จูเปียวหลับยาวไปถึงสามวันสามคืน... ระหว่างนั้นนางกำนัลและมหาดเล็กที่คอยปรนนิบัติต้องป้อนอาหารเหลวทางปากแบบปากต่อปากเลยทีเดียว พอจูเปียวฟื้นขึ้นมา... ก็โกรธเป็นฟืนเป็นไฟ! อุตส่าห์ดิ้นรนจนใกล้จะตายอยู่รอมร่อ มารดามันเถอะ ดันช่วยชีวิตเขาไว้ได้อีก นี่มันเรื่องบ้าอะไรกันเนี่ย? จากนั้นเขาก็ต้องเป็นวัวเป็นม้าต่อไปอีกสิบปี... ปีนี้เขามีอายุห้าสิบปีแล้ว

ยามนี้ในภาพบนม่านแสง... จูเปียวนอนอ่อนระโหยโรยแรงอยู่บนแท่นบรรทมมังกร ทั่วทั้งร่างประดุจตะเกียงที่น้ำมันใกล้จะมอดดับ! หน้าเตียงมีรัชทายาทและพระราชนัดดาคุกเข่าร้องไห้น้ำตานองหน้า ชั่วขณะนั้น ทั่วทั้งห้องอบอวลไปด้วยความโศกเศร้าบางเบา... ทว่าจูเปียวที่นอนรวยรินอยู่บนเตียงกลับตื่นเต้นจนบอกไม่ถูก! ในที่สุด... ในที่สุดเขาก็ไม่ต้องเป็นวัวเป็นม้าอีกต่อไปแล้ว... ในที่สุดก็จะได้กลับไปใช้ชีวิตรักหวานชื่นกับภรรยาเสียที "เสด็จพ่อ... เสด็จพ่อ พระองค์ต้องอดทนไว้นะพ่ะย่ะค่ะ... อดทนไว้... ยาบำรุงขนานใหญ่ของหมอหลวงใกล้จะเสร็จแล้ว!" รัชทายาทกุมมือจูเปียวไว้ สีหน้าเต็มไปด้วยความร้อนรน...

พอจูเปียวได้ยินเช่นนั้น... ก็แทบจะขาดใจตายตาเหลือกโปน เขากลัวจริงๆ ว่าไอ้ลูกเนรคุณคนนี้จะเอายาบำรุงอะไรมากรอกปากเขาอีก ยาบำรุงนี่ก็ไม่รู้ว่าทำมาจากอะไร... ตลอดสิบปีที่ผ่านมา เขาถูกยาชามนี้ดึงกลับมาจากความตายตั้งหลายครั้ง!