บทที่ 154 จูตี้: นี่คือจักรพรรดิมิพานพบจักรพรรดิ หรือเป็นเพราะหลบเลี่ยงบารมีเจิ้น?

จูตี้ได้ยินดังนั้นก็ดีใจยกใหญ่ "ไอ้หลวงจีน เจ้าเหลือไว้ให้เจิ้นนะ... เจิ้นจะจดความดีความชอบครั้งใหญ่ให้ กลับบ้านไปจะซื้อกระบี่วิเศษเล่มเขื่องให้เจ้าเลย..."

พูดจบเขาก็ถือดาบวายุทะยานขึ้นไปทันที... โดยมีอามูมูจูเกาสุ่ยเดินตามหลังไปอย่างผู้น่าเวทนา

จูเกาซวี่เลิกพยายามแล้วเขาทิ้งตัวลงนอนในพงหญ้า "ตาแก่... ข้าไม่ไปแล้วนะ อย่ามาหาว่าข้าแย่งสัตว์อสูรป่าของท่านอีกก็แล้วกัน!"

ผ่านไปไม่นาน... ก็ได้ยินเสียงจูตี้ด่าทอลูกชายคนที่สามดังมาจากทางด้านข้าง!

"ไอ้ลูกเนรคุณ... ไอ้ลูกเวร เจ้าอธิบายมาซิ เจิ้นตีตั้งนานทำไมค่าประสบการณ์กลายเป็นของเจ้าไปได้? เจ้ายยังมีหน้ามาร้องไห้อีกรึ?"