บทที่ 155 โจโฉ: เพียงประโยคเดียวว่า "ฮูหยินช่างเย้ายวนนัก" ทำเอาหลี่เอ้อคลุ้มคลั่ง!

ยำเกรงเจ้าสามส่วน? หลบเลี่ยงบารมีเจ้า? พับผ่าสิ... ตาแก่เจ้ากล้าพูดเหลือเกินนะ จักรพรรดิหงอู่อยู่ในกลุ่มนี้ด้วยนะโว้ย!

จูเกาชื่อใต้ม่านแสงมองดูเสด็จพ่อในม่านแสงที่เริ่มยกยิ้มที่มุมปาก ในใจก็ได้แต่รู้สึกละอายแทน ปากของพ่อเขานี่มันเหมือนขอบกางเกงผ้าฝ้ายจริงๆ พออารมณ์ขึ้นมาแล้วอะไรก็กล้าพูดออกไปหมด... ขณะเดียวกันในใจก็แอบปาดเหงื่อแทนจูตี้ หากไม่ระวังไปเผลอซัดปู่ตัวเองเข้า... เรื่องนี้ได้กลายเป็นเรื่องตลกข้ามศตวรรษแน่!

ราชวงศ์หมิง รัชศกหงอู่ จูเปียวมองดูเอี้ยนหวังจูตี้ที่หมอบอยู่บนเตียงพลางเอ่ยเย้าว่า "ยำเกรงเจ้าสามส่วนงั้นรึ น้องสี่ดูท่าในอนาคตเจ้านี่จะห้าวไม่เบาเลยนะ!" "หากเสด็จพ่อทรงทราบเรื่องนี้เข้า... เจ้าลองทายซิว่าจะเกิดอะไรขึ้น?"

จูตี้ได้ยินดังนั้นถึงกับเหงื่อไหลโซมกาย เอ่ยหน้าเศร้าว่า "พี่ใหญ่ ท่านอย่าขู่ข้านักเลย คำพูดพวกนี้ข้าไม่กล้าให้เสด็จพ่อได้ยินหรอกพ่ะย่ะค่ะ" "อีกอย่าง... นั่นมันจักรพรรดิหย่งเล่อเป็นคนพูด... เกี่ยวอะไรกับเอี้ยนหวังอย่างข้ากันเล่า?"

จูเปียวหัวเราะร่าพลางตบไหล่จูตี้ "ดูเจ้าทำหน้าเข้า ข้าก็แค่ล้อเล่นเท่านั้น" "เจ้าดูจักรพรรดิหย่งเล่อคนนั้นสิ แล้วหันมาดูตัวเจ้า... พี่ใหญ่ล่ะไม่อยากจะเชื่อจริงๆ ว่าเป็นคนคนเดียวกัน!"