บทที่ 180 หร่านหมิ่นสิ้นชีพ... ทุกคนต่างเสียดาย!

โจโฉมองดูภาพที่ม่านแสงฉายจบแล้วก็ตกอยู่ในอาการเหม่อลอยไปครู่หนึ่ง จู่ที่และหร่านหมิ่น! เขามองเห็นเงาของตนเองและเล่าปี่ซ้อนทับอยู่ในนั้น...

...

ทางด้านเล่าปี่ยามนี้ก็รู้สึกเช่นเดียวกัน "จู่ที่ มีกำลังพลเพียงเท่านี้กลับกล้ามุ่งเหนือปราบจงหยวน สมควรเป็นแบบอย่างให้แก่เป้ยยิ่งนัก!" "เพียงแต่น่าเสียดายที่มิได้พบกับนายเหนือหัวที่ปรีชา!"

กวนอูยืนกอดอกนิ่งเงียบครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยขึ้นว่า "พี่ใหญ่ แม้จู่ที่จะมิได้พบนายเหนือหัวที่ปรีชา ทว่าปณิธานของเขานั้นน่านับถ้วน กลอุบายก็เลิศล้ำ" "หากมีเจ้าเมืองที่ทรงธรรมสนับสนุน บางทีอาจจะสร้างผลงานที่ยิ่งใหญ่กว่านี้ได้ ยามนี้พวกเราปรารถนาจะกอบกู้ราชวงศ์ฮั่น พึงเรียนรู้ความกล้าหาญและเด็ดเดี่ยวของจู่ที่ มิหวาดเกรงต่ออุปสรรคใดๆ"

เตียวหุยเอ่ยด้วยน้ำเสียงดุดันสมเป็นชายชาตรีว่า "ถูกแล้ว! พวกเราก็ทำเหมือนจู่ที่นั่นแหละ พาพี่น้องฆ่าลุยไปให้ตลอดเส้นทาง มิสนว่าจะมีอุปสรรคขวากหนามใดๆ จะเหยียบย่ำมันให้ราบคาบไปเลย!"