บทที่ 181 ความอัปยศแห่งจิ้งคัง แทบจะทำเอาเหล่าจ้าวโกรธจนสิ้นใจ!

พร้อมกับการปรากฏขึ้นของหัวข้อ ภาพบนม่านแสงก็ค่อยๆ คลี่ออกตามจังหวะดนตรีประกอบ!

ภาพที่ปรากฏสู่สายตาคือความรุ่งเรืองเฟื่องฟู เสียงร้องขายของของเหล่าพ่อค้า เสียงโห่ร้องยินดีจากโรงสุรา เสียงอ่านตำราของเหล่านักปราชญ์ในสถานศึกษา ดังแว่วมามิขาดสาย

ทว่าทันใดนั้น ภาพพลันพลิกผัน เสียงม้าศึกแผดร้อง กองทัพม้าเหล็กของชาวกิมพุ่งเข้าทะลวงบดขยี้ประตูเมืองเปี้ยนเหลียง นครอันรุ่งเรืองก่อนหน้ามลายหายไปสิ้น

ภายในเมืองเต็มไปด้วยไฟสงครามและความโกลาหล! การเข่นฆ่า การปล้นชิง ความอัปยศและการแก่งแย่งชิงดีที่มิมีวันสิ้นสุด เสียงคำรามของบุรุษ เสียงโหยหวนของสตรี และเสียงร้องไห้ของเด็กเล็กถักทอเข้าด้วยกัน บอกเล่าถึงช่วงเวลาแห่งความสูญเสียนี้

ท่ามกลางพระราชวังอันโอ่อ่าอลังการ แก้วแหวนเงินทอง ภาพวาดและตำราล้ำค่าที่สะสมไว้มากมายถูกชาวกิมปล้นชิงไปจนเกลี้ยง ทุกสิ่งทุกอย่างที่นี่คือของสมนาคุณจากการรบของพวกมัน! เหล่าพระสนม ฮองเฮา และองค์หญิงที่เคยอยู่สูงส่งเหนือผู้ใด ยามนี้กลับตกลงมาเป็นเพียงของเล่นในอุ้งมือของพวกมัน พวกมันลำพองใจ พวกมันตื่นเต้น แต่ละตัวประดุจสัตว์ป่าที่หิวกระหาย ทำลายล้างทุกสรรพสิ่งตามอำเภอใจ พวกมันช่างรื่นรมย์ยิ่งนักยามได้ยินเสียงโหยหวน! นครเปี้ยนเหลียงตรงประตูเมือง ถูกปกคลุมไปด้วยกลิ่นอายแห่งโลหิต