บทที่ 57 นี่คือเชลยรึ? เจ้าบอกข้าสิว่านี่คือเชลย?

ภายใต้ม่านแสง ทุกราชวงศ์มองดูท่าทางหมดอาลัยตายอยากของเหยี่ยเซียน ต่างก็พากันหัวเราะออกมา

ราชวงศ์ต้าฉิน

"ช่างเปิดหูเปิดตาเจิ้นจริงๆ นี่คือเชลยได้ด้วยรึ? เจ้าบอกเจิ้นสิว่านี่คือเชลย?" อิ๋งเจิ้งตกตะลึงจนอ้าปากค้าง

เขานึกถึงตอนที่ตัวเองเป็นตัวประกัน เมื่อเทียบกับจูฉีเจิ้นผู้นี้แล้ว ช่างแตกต่างกันราวฟ้ากับเหวเลยทีเดียว!

เหล่าขุนนางมองดูท่าทางหมดอาลัยตายอยากของเหยี่ยเซียน ต่างก็หันไปกระซิบกระซาบกัน

"เชี่ยเอ๊ย? ไอ้เด็กนี่มันมีของแฮะ ใครไม่รู้คงนึกว่ามันเป็นคนไปจับเขามาเป็นเชลยเสียอีก"

"นั่นสิ เจ้าดูไอ้เด็กนั่นสิ มีตรงไหนที่ดูเหมือนคนถูกจับเป็นเชลยบ้าง"

...

ยุคฮั่นอู่ตี้ ราชวงศ์ต้าฮั่น

ฮั่นอู่ตี้มีสีหน้าตกตะลึง ชี้ไปที่ม่านแสงด้วยท่าทีโอเวอร์ ตะโกนอย่างไม่อยากจะเชื่อว่า: "เชี่ยเอ๊ย! เจ้ายังจะกล้าพูดว่าไม่ส่งสตรีไปแต่งงานเชื่อมสัมพันธไมตรีอีกรึ? นี่ถึงขนาดฮ่องเต้วิ่งไปแต่งงานเชื่อมสัมพันธ์ด้วยตัวเองเลยนะเว้ย!"

เสียงของเขาดังก้องไปทั่วท้องพระโรง ราวกับว่าพระราชวังทั้งหลังถูกความตกตะลึงของเขาสั่นสะเทือนไปด้วย

สิ้นเสียงของฮั่นอู่ตี้ บรรยากาศอันเคร่งขรึมในท้องพระโรงก็ถูกทำลายลงในพริบตา เหล่าขุนนางราวกับถูกจี้จุดเส้นตื้น ต่างพากันหัวเราะครืนออกมา

"ก็ใช่น่ะสิ" มีคนเอ่ยสนับสนุน "เขาไม่เพียงแต่ไปแต่งงานเชื่อมสัมพันธ์ด้วยตัวเอง แต่ยังพกสินสอดไปตั้งสองแสนนายด้วยนะ! ช่างเป็นฉากใหญ่โตที่ไม่เคยมีมาก่อนจริงๆ!"

"แถมยังมีขุนนางอีกห้าสิบกว่าคน นี่มันแทบจะยกราชสำนักตามไปด้วยเลยนะเนี่ย!" อีกคนก็พูดกลั้วหัวเราะ

ยุคสามก๊ก

"เหวินเหอ นี่... นี่ ท่านมีความเห็นว่าอย่างไร?" โจโฉหันไปถามเจี่ยสวี่

เจี่ยสวี่คิดว่าตัวเองก็ผ่านเรื่องราวใหญ่โตมามาก แต่ภาพตรงหน้านี้เขาไม่เคยเห็นมาก่อนจริงๆ

ไม่สิ... เคยเห็นสิ เคยเห็นตอนที่เถ้าแก่โจวตามตื๊อกวนอูไงล่ะ

"ท่านอัครมหาเสนาบดี... ท่านลืมท่านแม่ทัพกวนไปแล้วหรือ ตอนนั้นท่านก็ทำดีกับเขาไม่ต่างจากนี้นะ!" เจี่ยสวี่ยังไม่ทันได้อ้าปาก สวี่ฉู่ที่อยู่ด้านข้างก็ชิงพูดขึ้นมาด้วยความน้อยใจ

โจโฉได้ยินดังนั้นก็โกรธจัด "ไอ้ทึ่ม เจ้าจะไปรู้อะไรวะ!"

"กวนอูเป็นใครกัน จะเอามาเปรียบเทียบกับไอ้เด็กคนนี้ได้อย่างไร นี่มันทำลายชื่อเสียงกวนอูชัดๆ!"

สวี่ฉู่: "รับทราบ! ข้าไม่ควรพูดอะไรเลยจริงๆ อานุภาพของคนในดวงใจนี่มันช่างน่ากลัวเหมือนเดิมไม่มีเปลี่ยน"

ราชวงศ์ถัง

หลี่เอ้อหลุดพรืด พ่นน้ำแกงปลาที่เพิ่งดื่มเข้าปากออกมา

ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความไม่อยากจะเชื่อและไม่รู้จะหัวเราะหรือร้องไห้ดี เขาไอค่อกแค่กพลางกล่าวว่า: "เจิ้นทำศึกมาทั้งชีวิต เชลยแบบไหนที่ไม่เคยเห็นบ้าง? แต่แบบนี้นี่ เจิ้นเพิ่งจะเคยเห็นเป็นครั้งแรกจริงๆ!"

เฉิงเย่าจินที่อยู่ข้างๆ เห็นดังนั้น ก็หัวเราะร่าตามไปด้วย พยักหน้าหงึกหงักพูดว่า: "นั่นสิพ่ะย่ะค่ะ! เป็นเชลยแบบนี้ สบายกว่าเป็นฮ่องเต้อีกนะเนี่ย!"

อีกด้านหนึ่ง ฮ่องเต้สองพระองค์แห่งต้าซ่ง ยามนี้รู้สึกทั้งอิจฉา ริษยา และเคียดแค้นจูฉีเจิ้นยิ่งนัก!

เป็นเชลยเหมือนกันแท้ๆ ทำไมไอ้เด็กนี่ถึงได้สุขสบายขนาดนี้? แถมยังได้นอนกับน้องสาวหัวหน้าเผ่าอีก

แล้วพวกเขาล่ะ? ฮองเฮา องค์หญิง ล้วนถูกคนอื่นย่ำยีจนหมด... มารดามันเถอะ แถมยังต้องทนรับ 'พิธีจูงแกะ' อันแสนอัปยศอีก!

ทั้งสองยิ่งคิดก็ยิ่งน้อยใจ เมื่อครู่นี้เพิ่งจะได้ยินมาว่า ผู้นำกองทัพจินดูม่านแสงแล้วเกิดแรงบันดาลใจ จะให้พวกเขาไปช่วยเคาะประตูเมืองบ้าง!

ไม่ยุติธรรม ไม่ยุติธรรมเอามากๆ

เราสองคนขอประท้วงเรียกร้องให้สลับตำแหน่งกัน... หากนี่คือเชลย แล้วพวกข้านับเป็นตัวอะไรกัน?

มารดามันเถอะ สุดจะทนจริงๆ เอามาเทียบกันไม่ได้เลย...

จูตี้และเถ้าแก่จูก็ถูกภาพบนม่านแสงทำเอาอึ้งจนอ้าปากค้างเช่นกัน

ที่แท้ฉายายอดนักการทูตของไอ้เด็กนี่ ก็ได้มาแบบนี้นี่เองรึ?

มารดามันเถอะ... รู้อย่างนี้ก็แค่ให้เจ้าไปนำทัพออกศึกเองคนเดียวแต่แรกก็จบแล้วไม่ใช่รึ?

เนียนอยู่ที่นั่นสักสองสามปี เผลอๆ อาจจะได้ตำแหน่งต้าหานติดไม้ติดมือกลับมาด้วยซ้ำ...

ในขณะเดียวกัน บนม่านแสง

เหยี่ยเซียนที่กำลังยืนสับสนท้าสายลมอยู่ ก็ได้ยินเสียงแม่ของตัวเองตะโกนเรียก: "เร็วๆ หน่อยสิ ย่างขาแกะแค่นี้ทำไมถึงได้ชักช้านัก! เสร็จหรือยัง เสร็จแล้วก็รีบยกมานี่..."

วินาทีนี้เขาอยากจะร้องไห้จริงๆ... อยากจะร้องไห้ ตอนนี้สถานะของเขาในบ้านมันตกต่ำถึงขั้นนี้แล้ว...

พอถือขาแกะย่างเข้าไปในกระโจม เขาก็เห็นจูฉีเจิ้นกำลังใช้มีดทองคำของเขาปอกแคนตาลูป มีดทองคำเล่มนั้นมันเป็นของขวัญในพิธีบรรลุนิติภาวะของเขาเชียวนะ

ปั๋วเหยียนเถี่ยมู่เอ๋อร์ น้องชายของเหยี่ยเซียน เมื่อเห็นพี่ชายตัวเองยืนอึ้งทื่ออยู่ตรงนั้น ก็ขมวดคิ้ว

"เป็นอะไรไปท่านพี่ ทำไมยังไม่รีบยกมาให้ลูกพี่ของข้าอีกล่ะ ลูกพี่ของข้าหิวแล้วนะ!"

น้องสาวของเขาก็กำลังบีบนวดไหล่ให้จูฉีเจิ้นอยู่ "ใช่แล้ว ท่านพี่..."

ลูกสาวของเขา... แม่ของเขา ล้วนถูกจูฉีเจิ้นตกไปจนหมด เหยี่ยเซียนชายชาตรีผู้อาจหาญดุจพญาอินทรี ยามนี้แทบจะร้องไห้ออกมาอยู่รอมร่อ

เขาพยายามกลั้นน้ำตา นำขาแกะย่างไปวางลงบนโต๊ะ!

กลิ่นหอมหวานของแคนตาลูปผสมผสานกับกลิ่นไขมันแกะอบอวลไปทั่วกระโจม ตีรวนจนขมับของเขาเต้นตุบๆ

"เหล้านมม้านี่รสชาติกลมกล่อมขึ้นทุกที อร่อยจริงๆ!" จูฉีเจิ้นเอนกายพิงเบาะหนังเสือ จอกหยกขาวกระทบกับชามทองคำดังกังวานใส

แม่ของเหยี่ยเซียนมองดูจูฉีเจิ้นด้วยแววตาเมตตาปรานี: "ฝ่าบาท อร่อยก็เสวยให้มากหน่อยเถิด หม่อมฉันเองก็ถือเป็นราษฎรของต้าหมิงเช่นกัน!"

"ถูกต้องแล้ว ลูกพี่ มาชนจอกกัน!" ปั๋วเหยียนเถี่ยมู่เอ๋อร์ชูชามทองคำขึ้นแล้วกระดกอึกใหญ่

น้องสาวของเหยี่ยเซียนกำลังนวดให้จูฉีเจิ้น ลูกสาวก็นำนางรำว๋าหล่าสามคนคุกเข่าอยู่บนพื้น ร้องเพลงพื้นบ้านเจียงหนานด้วยภาษาฮั่นที่แปร่งหู ชีวิตความเป็นอยู่ช่างสุขสบายอย่าบอกใคร

เหยี่ยเซียนกำดาบโค้งที่เอวแน่น พยายามข่มความรู้สึกอยากจะชักดาบฟันไอ้เด็กนี่ให้รู้แล้วรู้รอด

ตอนที่คุมตัวเชลยกลับมาอย่างมีชัยเมื่อสองเดือนก่อน เขาคิดว่าตัวเองได้กุมไพ่ตายที่จะล้มล้างต้าหมิงไว้ในมือ แต่ดูตอนนี้สิ มารดามันเถอะ นี่มันเหมือนเขาเลี้ยงผีเซียะไว้ดูดทรัพย์ชัดๆ

พอถึงเวลานอน จูฉีเจิ้นก็ต้องการผ้าไหมชั้นดีมาทำชุดนอน ต้องการพ่อครัวจากจงหยวนมาชงชาให้

มีอยู่ครั้งหนึ่งถึงกับชี้ไปที่เหยี่ยวไห่ตงชิงตัวโปรดของเขาแล้วบอกว่าจะเอามาฝึกเล่นแก้เบื่อ

เมื่อคืนก่อนเขาเห็นกับตาว่าทหารองครักษ์ของตัวเอง ถึงกับเลียนแบบชาวฮั่นมาทุบขาบีบนวดให้จูฉีเจิ้น

ภาพสลับเปลี่ยนไปอีกครั้ง!

"พรุ่งนี้เจิ้นอยากจะไปล่าสัตว์ที่ริมทะเลสาบ"

จูฉีเจิ้นใช้ผ้าเช็ดหน้าเช็ดปลายนิ้วอย่างไม่แยแส "คันธนูแกะสลักในกระโจมของพี่ชายเจ้าน่ะ จับถนัดมือดีทีเดียว"

ปั๋วเหยียนเถี่ยมู่เอ๋อร์ทุบอกรับประกันอย่างหนักแน่นว่า: "ลูกพี่ ท่านรอเดี๋ยว ข้าจะไปหยิบมาให้ท่านเดี๋ยวนี้แหละ!"

เหยี่ยเซียนต้องทนดูคันธนูแกะสลักของตัวเองถูกจูฉีเจิ้นเอาไปฟาดเหยื่อกับตาตัวเอง ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าปวดใจแค่ไหน

คันธนูเล่มนี้อยู่กับเขามานานหลายสิบปี ไม่นึกเลยว่าสุดท้ายจะมีจุดจบเช่นนี้...

เหยี่ยเซียนทนไม่ไหวแล้ว... เขากำลังจะสติแตกแล้ว!

ต้องหาวิธีเอาไอ้ตัวปัญหานี้ออกไปให้ได้ ไม่อย่างนั้นตำแหน่งต้าหานของเขาคงจะรักษาไว้ไม่ได้แน่

น้องชายและบรรดาคนสนิทของเขา ตอนนี้วันๆ เอาแต่เดินตามหลังจูฉีเจิ้นต้อยๆ... ทำตัวเหมือนพวกนักเลงหัวไม้ไปวันๆ

แล้วก็น้องสาวของเขา... ก็โดนคนเขานอนด้วยไปแล้ว ถ้าไม่ไล่มันไป ดูจากท่าทางลูกสาวของเขาแล้ว ช้าเร็วก็คงตกเป็นอาหารของไอ้เด็กนี่อีกคน

วันหนึ่ง เหยี่ยเซียนที่ทนแบกรับความกดดันอย่างหนัก ก็ตัดสินใจส่งจูฉีเจิ้นกลับไปด้วยน้ำตา

น้องชายของเขา... น้องสาวของเขา แถมยังมีแม่และลูกสาวของเขา ต่างพากันโบกมือล่ำลาด้วยน้ำตา!

"ลูกพี่ เดินทางปลอดภัยนะ ว่างๆ ก็มาเที่ยวบ่อยๆ ล่ะ ความเป็นพี่น้องอยู่ในใจเสมอ!" ปั๋วเหยียนเถี่ยมู่เอ๋อร์ยังเอามือทุบอกตัวเองอีกด้วย

"ท่านพี่ ข้าขอสาบานต่อเทพเจ้าแห่งท้องฟ้า ชาตินี้ข้าจะไม่แต่งงานกับใครนอกจากท่าน..." น้องสาวของเหยี่ยเซียน ตั้งสัตย์ปฏิญาณว่าจะครองตัวเป็นโสดเพื่อจูฉีเจิ้น

"ฝ่าบาท หม่อมฉัน... ยินดีต้อนรับฝ่าบาทเสด็จมาเยือนเสมอเพคะ!" แม่ของเหยี่ยเซียน ร้องไห้น้ำตานองหน้า ยืนยันว่าจะขอเป็นข้าแผ่นดินของเขาตลอดไป

ลูกสาวของเหยี่ยเซียนหน้าแดงระเรื่อ รวบรวมความกล้าตะโกนเสียงดังว่า: "ข้าก็จะรอท่านเหมือนกับท่านอาเหมือนกัน!"

เหยี่ยเซียนที่ขี่ม้าอยู่ แทบจะหัวทิ่มตกจากหลังม้า!

จูฉีเจิ้นที่ตอนนั้นยังคิดจะหันกลับมาพูดอะไรบางอย่าง ก็ถูกเหยี่ยเซียนเอาแส้หวดเข้าที่บั้นท้ายให้รีบๆ ไสหัวไปซะ!

ปั๋วเหยียนเถี่ยมู่เอ๋อร์กลัวว่าเหยี่ยเซียนจะทำร้ายลูกพี่ของตัวเอง จึงขี่ม้าตามไปคุ้มกันตลอดทาง

ตอนแรกก็นึกว่าจะส่งตัวซวยคนนี้กลับไปได้อย่างราบรื่น แต่ใครจะไปคาดคิดว่าจะเกิดเรื่องที่ไม่คาดฝันขึ้น!

...