บทที่ 56 ศึกป้องเป่ยผิง! เถ้าแก่จูร้องตะโกนด้วยความสะใจ!

[พวกว๋าหล่าพาจูฉีเจิ้นไปเคาะประตูเมืองตามที่ต่างๆ เช่น เซวียนฝู่ ต้าถง เพื่อหวังจะให้ทหารรักษาเมืองเปิดประตูยอมจำนนแต่ก็ไม่ได้ผล จึงเริ่มเปลี่ยนเป้าหมายเป็นเรียกร้องทรัพย์สินเงินทอง ทว่าต้าหมิงมีกฎระเบียบของบรรพบุรุษอยู่ จึงไม่มีใครหน้าไหนสนใจพวกมันเลยสักนิด!]

[ยกเว้นเพียงฮองเฮาของเขา เฉียนฮองเฮาเพื่อต้อนรับพระสวามีกลับราชสำนัก ไม่เพียงแต่ยอมสละทรัพย์สินจนหมดตัว เธอยังนำเครื่องประดับมีค่าทั้งหมดไปขาย จนทำให้มารดาของแผ่นดินผู้สูงศักดิ์ไม่มีแม้แต่เสื้อผ้าดีๆ จะสวมใส่ แถมยังร้องไห้ทั้งวันทั้งคืนจนส่งผลกระทบต่อขาและดวงตา ร้องไห้จนตาแทบจะบอดอยู่แล้ว!]

ภาพบนม่านแสงปรากฏร่างของเฉียนฮองเฮา นางนั่งอยู่อย่างโดดเดี่ยวภายในวังหลวง ทอดสายตาอันเหม่อลอยไปทางทิศเหนือ ปล่อยให้น้ำตาไหลรินลงมาไม่ขาดสาย

ผู้คนใต้ม่านแสงเห็นเช่นนี้ก็รู้สึกปวดร้าวใจยิ่งนัก

ขยะเปียกชิ้นหนึ่ง มีสิทธิ์อะไรมาได้ภรรยาแสนดีเช่นนี้ไปครอบครอง?

"เฉียนฮองเฮาช่างเปี่ยมไปด้วยคุณธรรม แต่กลับต้องมาเจอคนไม่ดี ร้องไห้จนตาบอดเพื่อขยะแบบนี้ไปเสียเปล่าๆ!" โจโฉดูแล้วก็รู้สึกโมโหขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก

[ตอนแรกเหยี่ยเซียนก็รู้สึกได้ใจอยู่บ้างที่จับเป็นฮ่องเต้ต้าหมิงได้ แต่พอเห็นว่าฮ่องเต้พระองค์นี้ไม่มีประโยชน์อะไร ก็เริ่มร้อนใจขึ้นมาบ้างแล้ว ถึงอย่างไรกองทัพใหญ่ของเขาก็ต้องกินต้องใช้ อยู่ต่ออีกวันก็ยิ่งสูญเสียไม่ใช่น้อย]

[ในที่สุดจึงตัดสินใจนำกองทัพใหญ่บุกโจมตีเป่ยผิง!]

[อีกด้านหนึ่ง อวี๋เชียนได้ชี้ให้เห็นว่า "เมืองหลวงคือรากฐานของใต้หล้า" เมืองหลวงคือศูนย์กลางของประเทศ หากย้ายลงใต้เมื่อใด ย่อมทำให้ผู้คนหวาดผวา รากฐานของประเทศสั่นคลอน ยากที่จะรวบรวมกำลังต่อต้านได้อย่างมีประสิทธิภาพอีก และจะทำให้ราชวงศ์หมิงซ้ำรอยความพ่ายแพ้ของราชวงศ์ซ่งใต้]

[เมื่อทราบข่าวว่าว๋าหล่าบุกโจมตีเป่ยผิง อวี๋เชียนก็แสดงจุดยืนว่าเขามีความสามารถในการรวบรวมกำลังเพื่อปกป้องเมืองหลวง เขากระตือรือร้นในการจัดทัพ ส่งกำลังพล จัดเตรียมเสบียงอาหาร และจัดระเบียบการป้องกันเมืองหลวง ทำให้ทั้งราชสำนักมองเห็นความหวังในการยืนหยัดต่อสู้ ช่วยเสริมสร้างความมั่นใจในการปกป้องเป่ยผิงให้แก่ทุกคน]

[ประเทศชาติขาดผู้นำไม่ได้แม้แต่วันเดียว ภายใต้คำแนะนำของอวี๋เชียน จึงได้สถาปนาจูฉีอวี้ขึ้นเป็นฮ่องเต้พระองค์ใหม่ เปลี่ยนชื่อรัชศกเป็น จิ่งไท่!]

ราชวงศ์ซ่ง

ยามนี้จ้าวควงอิ้นเริ่มรู้สึกหวั่นใจเล็กน้อย...

เมื่อเห็นคำว่าราชวงศ์ซ่งใต้บนม่านแสง เขาก็รู้สึกกระวนกระวายใจขึ้นมาอย่างประหลาด

"หรือว่าลูกหลานของเจิ้นในอนาคตก็จะย้ายเมืองหลวงลงใต้เหมือนกัน?"

"หรือว่าจะโดนเขาจับตัวไปเหมือนกัน..."

...

ในเวลานี้ ภาพบนม่านแสงก็สลับเปลี่ยนไปอีกครั้ง!

[ศึกป้องเป่ยผิง!]

ในภาพ ฮ่องเต้พระองค์ใหม่จูฉีอวี้ยืนตระหง่านอยู่บนกำแพงเมือง สายตาแน่วแน่ดุจคบเพลิง จ้องมองกองทัพศัตรูที่มืดฟ้ามัวดินอยู่เบื้องล่าง

แม้ภายในใจจะมีความกังวล ทว่าด้วยภาระหน้าที่อันหนักอึ้งในการปกป้องเมืองหลวงและแผ่นดินต้าหมิง ทำให้เขาไม่อาจถอยหนีได้แม้แต่ก้าวเดียว

อวี๋เชียนที่ยืนอยู่เคียงข้างมีสีหน้าเด็ดเดี่ยว ในมือถือตำราพิชัยสงคราม คอยสั่งการให้ทหารเสริมความแข็งแกร่งของกำแพงเมืองอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย

"ฝ่าบาท แม้ทัพศัตรูจะบุกมาอย่างดุดัน แต่กองทัพของเราก็เตรียมพร้อมรับมือไว้อย่างแน่นหนาแล้วพ่ะย่ะค่ะ ขอเพียงพวกเราหยัดยืนปกป้องเมืองไว้ ย่อมสามารถตีพวกว๋าหล่าให้แตกพ่ายไปได้อย่างแน่นอน!"

คำพูดอันหนักแน่นทรงพลังของอวี๋เชียน เปรียบเสมือนยาชูกำลังที่ฉีดเข้าสู่หัวใจของจูฉีอวี้และเหล่าขุนศึกรอบกาย

นอกเมือง เหยี่ยเซียนขี่ม้าศึกตัวใหญ่ ควบม้าไปมาอยู่หน้ากองทัพด้วยท่าทีหยิ่งยโสโอหัง

เขามองดูธงต้าหมิงที่โบกสะบัดอยู่บนหอรบ มุมปากยกยิ้มเย้ยหยัน "จูฉีเจิ้นก็อยู่ในมือข้าแล้ว เมืองเป่ยผิงแห่งนี้ ช้าเร็วก็ต้องตกเป็นของข้า!"

สิ้นเสียงสั่งการ กองทัพว๋าหล่าก็พุ่งเข้าใส่กำแพงเมืองราวกับหมาป่าหิวโซ เสียงโห่ร้องฆ่าฟันดังกึกก้องสะเทือนฟ้าสะเทือนดิน

ห่าธนูร่วงหล่นราวกับสายฝน ทหารว๋าหล่าพาดบันไดปีนกำแพง ปีนป่ายขึ้นสู่กำแพงเมืองอย่างบ้าคลั่ง

บนกำแพงเมือง ทหารต้าหมิงกำอาวุธในมือแน่น ออกแรงผลักบันไดปีนกำแพงให้ล้มลง ใช้ท่อนไม้และก้อนหินทุ่มใส่กองทัพศัตรู

เสียงกรีดร้องดังระงม เลือดสดๆ ย้อมแผ่นดินใต้กำแพงเมืองจนเป็นสีแดงฉาน

เสียงคำรามของปืนใหญ่ยิ่งดังกึกก้องไม่ขาดสาย!

ทหารหนุ่มนายหนึ่ง ใบหน้ายังคงความอ่อนเยาว์ ทว่ากลับแสดงความกล้าหาญในการต่อสู้ออกมาอย่างหาที่เปรียบไม่ได้!

ทว่าภายใต้การถูกศัตรูรุมล้อม พละกำลังของเขาก็ค่อยๆ อ่อนแรงลง จนถูกแม่ทัพว๋าหล่าฟันเข้าที่แขน เลือดพุ่งกระฉูดออกมา

แต่เขาก็ไม่ถอยหนี ยังคงกัดฟันต่อสู้ต่อไป จนกระทั่งหมดแรงล้มลง

อวี๋เชียนถึงกับลงมือตีกลองรบด้วยตัวเองเพื่อปลุกขวัญกำลังใจ!

เสียงกลองอันฮึกเหิมดังกังวานไปทั่วผืนฟ้าเมืองหลวง ปลุกเร้าจิตวิญญาณการต่อสู้ของทหารทุกนาย

"ฆ่า! ฆ่า! ฆ่า!" เสียงคำรามของเหล่าทหารดังก้องกังวานไปถึงชั้นเมฆ แต่ละคนต่อสู้ประดุจหนึ่งต้านร้อย!

รัตติกาลมาเยือน คบเพลิงสว่างไสวไปทั่วทุกหนแห่ง เสียงปืนใหญ่ยังคงดังกึกก้อง การต่อสู้ยังคงดำเนินต่อไป

แสงจากคบเพลิงบนกำแพงเมืองสาดส่องจนทั่วทั้งสนามรบสว่างไสวราวกับตอนกลางวัน กองทัพว๋าหล่าบุกทะลวงเข้ามาหลายครั้ง แต่ก็ถูกทหารต้าหมิงตีจนถอยร่นกลับไปได้ทุกครั้ง

เหยี่ยเซียนเห็นว่าบุกโจมตีอยู่นานก็ตีไม่แตกเสียที ภายในใจก็ยิ่งร้อนรน ทว่าก็ไม่ยอมถอดใจแต่เพียงเท่านี้ จึงทำได้เพียงเพิ่มกำลังทหารอย่างต่อเนื่อง หวังจะใช้ความได้เปรียบด้านจำนวนคนบดขยี้เมืองเป่ยผิงให้ราบคาบ

ส่วนภายในเมือง เหล่าราษฎรต่างรวมตัวกันโดยไม่ได้นัดหมาย ช่วยกันขนส่งเสบียงอาหารให้ทหารที่เฝ้ากำแพงเมือง และช่วยรักษาผู้บาดเจ็บ

หมอชราผู้หนึ่งพาลูกศิษย์เดินลัดเลาะไปตามกลุ่มทหารบาดเจ็บ คอยทายาและพันแผลให้พวกเขาโดยไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย

เขามองดูชีวิตวัยหนุ่มสาวทีละคนๆ ล้มลงจมกองเลือด แววตาเต็มไปด้วยความเวทนาสงสาร "เด็กพวกนี้ ล้วนเป็นกระดูกสันหลังของต้าหมิงทั้งนั้น!"

ด้วยเหตุนี้ ทั้งสองฝ่ายจึงตกอยู่ในสถานการณ์การต่อสู้อันดุเดือดที่ยืดเยื้อและกินพลังงาน

เจ็ดวันเจ็ดคืนผ่านไป กองทัพว๋าหล่าล้มตายเป็นจำนวนมาก ทว่าเมืองเป่ยจิงกลับยังคงยืนหยัดอยู่อย่างมั่นคงไม่สั่นคลอน

ในที่สุดเหยี่ยเซียนก็ตระหนักได้ว่า เมืองแห่งนี้ไม่ได้ตีแตกง่ายดายอย่างที่คิดไว้เลย

ประกอบกับมีข่าวแจ้งมาจากแนวหลังว่า กองทัพกอบกู้เอกราชจากทั่วทุกสารทิศของราชวงศ์หมิงกำลังทยอยเดินทางมาถึง เขาจึงจำใจต้องสั่งถอยทัพอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้

ศึกครั้งนี้ได้รับชัยชนะภายใต้การนำของจูฉีอวี้และอวี๋เชียน!

ใต้ม่านแสง ยามนี้ตระกูลจูในที่สุดก็ได้เห็นสิ่งที่พวกเขาอยากจะเห็นบ้างแล้ว

รัชศกหงอู่ ราชวงศ์หมิง

เถ้าแก่จูพรูลมหายใจออกมายาวเหยียด

"อ๊า! สะใจโว้ย ในที่สุดข้าก็ได้เห็นสิ่งที่ต้าหมิงควรจะเป็นเสียที!"

"ยอดเยี่ยมมากอวี๋เชียน ต้าหมิงของข้าต้องการคนเก่งความสามารถเช่นนี้นี่แหละ"

...

จูตี้มีสีหน้าภาคภูมิใจ ตบโต๊ะฉาดใหญ่ ร้องตะโกนชื่นชมเสียงดัง: "ดี! ยอดเยี่ยมมากอวี๋เชียน ยอดเยี่ยมมากจูฉีอวี้ ลูกผู้ชายแห่งต้าหมิงมันต้องแบบนี้สิ!"

เป็นเพราะก่อนหน้านี้สิ่งที่ให้เขาดูมันน่าอึดอัดขัดใจเกินไป กว่าจะชนะได้สักครั้ง พูดกันตามตรงเลยว่าดีใจยิ่งกว่าตอนที่ตัวเองชนะศึกเสียอีก

...

ในขณะเดียวกัน เสียงบรรยายบนม่านแสงก็ดังขึ้น!

[หลังจากศึกป้องเป่ยผิง เหยี่ยเซียนก็พาจูฉีเจิ้นกลับบ้านเกิด ทุกคนต้องคิดว่าชีวิตการเป็นเชลยของจูฉีเจิ้นจะต้องตกระกำลำบากมากแน่ๆ!]

[ขอบอกพวกท่านไว้เลยว่า เขานอกจากจะไม่ลำบากแล้ว แถมยังใช้ชีวิตอย่างสุขสบายชิลๆ อีกต่างหาก]

[ฉายายอดนักการทูต นักเรียนแลกเปลี่ยนว๋าหล่า ไม่ได้ได้มาเพราะโชคช่วยนะ!]

[เนื้อที่กินก็เป็นเนื้อชั้นดีที่ชนชั้นสูงเท่านั้นถึงจะได้กิน ของกินของใช้ล้วนเป็นของที่ชนชั้นสูงเท่านั้นถึงจะใช้ได้ แม้แต่ผู้หญิงที่ร่วมเตียงด้วยก็ยังเป็นคนในครอบครัวของเหยี่ยเซียนเลย!]

[ผ่านไปแค่ครึ่งเดือน คนก็อ้วนขึ้นเป็นกอง]

แม้แต่น้องชายแท้ๆ ของเหยี่ยเซียนก็ยังเลื่อมใสไอ้หมอนี่สุดๆ วันๆ เอาแต่เดินตามต้อยๆ เป็นลูกน้องของจูฉีเจิ้น!

ปฏิบัติด้วยดีเสียยิ่งกว่าเหยี่ยเซียน แถมยังเคารพเทิดทูนสุดๆ

แม้แต่น้องสาวของเหยี่ยเซียนก็ยังเต็มใจไปอุ่นเตียงให้เจ้านี่ พวกท่านลองคิดดูสิว่าการดูแลเอาใจใส่ระดับนี้ มันใช่สิ่งที่เชลยควรได้รับหรือ?

แถมแม่ของเหยี่ยเซียนยังลั่นวาจาไว้อีกว่า หากจูฉีเจิ้นมีอันเป็นไปแม้แต่นิดเดียว นางจะฆ่าตัวตายทันที!

ยามนี้เหยี่ยเซียนบนม่านแสงทอดสายตาอันเหม่อลอยมองขึ้นไปบนท้องฟ้า... ทั้งร่างอยู่ในสภาพอยากจะร้องไห้แต่ก็ไร้น้ำตา

เหยี่ยเซียนยืนหัวฟูรับลมอยู่ท่ามกลางความสับสน... แทบจะสติแตกอยู่รอมร่อ...

เหยี่ยเซียน: "มารดามันเถอะ แม่งเอ๊ย นี่ข้าจับตัวบ้าอะไรมาวะเนี่ย! พี่น้องใครเข้าใจข้าบ้าง ตำแหน่งต้าหานของข้าใกล้จะรักษาไว้ไม่ได้แล้ว"

คนทั้งครอบครัวยกเว้นเขาที่เป็นผู้นำ แม่งทรยศกันหมดแล้ว... แบบนี้แล้วจะเล่นยังไงต่อวะ?

...