บทที่ 55 ฮ่องเต้เคาะประตูเมือง ทำเอาคนในตระกูลจูโกรธจนชาไปทั้งตัว!

เสียงตวาดก้องทำเอาทั้งท้องพระโรงเงียบกริบจนได้ยินแม้กระทั่งเสียงเข็มตก!

ขุนนางในชุดขุนนางสีน้ำเงินผู้หนึ่งกวาดสายตาอันแหลมคมมองไปทั่วเหล่าขุนนางในท้องพระโรง

จากนั้นก็กล่าวว่า: "หากย้ายลงใต้ ราษฎรทางตอนเหนือของแม่น้ำแยงซีเกียงล้วนต้องตกเป็นทาส ไท่โฮ่วทรงตัดใจทอดทิ้งราษฎรหลายสิบล้านคนได้ลงคอหรือพ่ะย่ะค่ะ?"

ในเวลานี้ บนท้องพระโรงแทบทุกคนต่างสนับสนุนการย้ายเมืองหลวงลงใต้ แม้แต่ซุนไท่โฮ่วเองก็ยังลังเลใจ

ในขณะที่อวี๋เชียนกำลังยืนหยัดอยู่อย่างโดดเดี่ยวไร้คนสนับสนุน เฉิงอ๋องจูฉีอวี้ที่นิ่งเงียบมาตลอดยังลุกขึ้นมาสนับสนุนเขา

"ลูกเห็นว่าสิ่งที่ใต้เท้าอวี๋กล่าวมามีเหตุผลพ่ะย่ะค่ะ เมืองหลวงคือรากฐานของประเทศ ทหารที่ซานตงและเจียงซูจะรีบยกทัพมาสนับสนุนเมืองหลวงอย่างรวดเร็วพ่ะย่ะค่ะ!"

"หากพวกเราพากันย้ายลงใต้ทั้งหมด ดินแดนทางตอนเหนือของแม่น้ำแยงซีเกียงก็จะพังทลายลงในพริบตา ถึงเวลานั้นสิ่งที่จะสูญเสียไปไม่ได้มีแค่เมืองหลวงนะพ่ะย่ะค่ะ"

...

เมื่อเถ้าแก่จูและจูตี้ที่อยู่ใต้ม่านแสงเห็นว่าในที่สุดก็มีคนลุกขึ้นมาคัดค้าน ภายในใจก็โล่งอกไปเปราะหนึ่ง

"โชคดี โชคดีจริงๆ ต้าหมิงของข้ายังมีทางรอด!" จากนั้นเถ้าแก่จูก็พึมพำในใจ

"สวรรค์เอ๋ย หากท่านได้ยินที่ข้าพูด ได้โปรดส่งสายฟ้าฟาดไอ้คนหน้าด้านนั่นให้ตายไปทีเถอะ!"

ในขณะที่จูตี้และเถ้าแก่จูคิดว่าเรื่องราวกำลังจะคลี่คลาย สวีโหย่วเจินก็โผล่มาขัดจังหวะอีกครั้ง

ทำเอาใจของพวกเขาร่วงไปอยู่ที่ตาตุ่มอีกรอบ พวกเขากลัวจริงๆ ว่าไอ้ลูกทรพีในอนาคตนี่จะจัดการย้ายเมืองหลวงลงใต้ขึ้นมาจริงๆ!

ในเวลานี้ บนม่านแสง สวีโหย่วเจินกล่าวว่า: "ใต้เท้ากล่าวผิดแล้ว หากเป่ยจิงแตกจริงๆ ราชวงศ์ก็จะไร้ผู้สืบทอด นั่นต่างหากที่เรียกว่าสูญเสียรากฐานของประเทศ"

"หากไม่ย้ายลงใต้ตอนนี้ ต้าหมิงก็จะถึงคราวอวสาน"

"นี่คือสงคราม คำสอนของปราชญ์น่ะพูดได้สวยหรู แต่ถ้าเชื่อคำเหล่านั้นจริงๆ มีแต่จะพาคนไปตาย ทูลไท่โฮ่ว อวี๋เชียนผู้นี้คือขุนนางปากพล่อยที่ฝ่าบาททรงเกลียดชังที่สุด กระหม่อมขอเสนอให้ประหารชีวิตเขาทิ้งเสียพ่ะย่ะค่ะ"

...

"บังอาจ! ช่างโอหังนัก..." เมื่อจูตี้เห็นเช่นนี้ก็โกรธจนตัวสั่นไปหมด

อุตส่าห์มีคนลุกขึ้นมายืนหยัดคัดค้าน มารดามันเถอะ เอ็งกลับกล้าเสนอให้ประหารเขารึ?

บนม่านแสง อวี๋เชียนทนไม่ไหวอีกต่อไป เขาคว้าคอเสื้อสวีโหย่วเจินแล้วตะคอกถาม "หนวดของเจ้าหายไปไหนแล้ว?"

จากนั้นก็ปล่อยหมัดเข้าใส่หน้าสวีโหย่วเจินอย่างจัง "เจ้าบอกว่าเมื่อคืนดูดาว ไม่เห็นจะรู้เลยล่ะว่าพ่อบุญธรรมของเจ้าตายแล้วน่ะ ใต้เท้าสวี!"

เมื่อจูตี้เห็นเช่นนั้นก็รู้สึกสะใจอย่างบอกไม่ถูก ในที่สุดก็พ่นลมหายใจออกมาได้อย่างโล่งอกเสียที

"ตีให้มันหนักๆ ตีมันให้จุกไปเลย เป็นขุนนางแท้ๆ กลับไปรับขันทีเป็นพ่อบุญธรรมงั้นรึ?"

...

ในเวลาเดียวกัน ภาพบนม่านแสงก็สลับเปลี่ยนไปอีกครั้ง

เหยี่ยเซียนนำทัพว๋าหล่ามาหยุดอยู่หน้ากำแพงเมือง ทหารเลวนายหนึ่งผลักคนที่อยู่ข้างหน้าอย่างแรง

แม้เสื้อผ้าจะหลุดลุ่ย ใบหน้าซีดเซียวอิดโรย แต่ชุดฉลองพระองค์สีเหลืองทองลายมังกรก็ยังคงเตะตา นั่นก็คือหมิงอิงจงจูฉีเจิ้นที่ถูกจับเป็นเชลยนั่นเอง

เมื่อเห็นเช่นนี้ เถ้าแก่จูและจูตี้ที่อยู่ใต้ม่านแสงต่างก็หายใจหอบถี่ หัวใจเต้นแรงขึ้นมาทันที

"ไอ้ตัวนี้มันจะทำอะไร?" ยามนี้ในใจของจูตี้เกิดลางสังหรณ์ที่เลวร้ายอย่างรุนแรง

"ไอ้ลูกทรพีผู้นี้ หรือว่า... หรือว่า..." เมื่อคิดมาถึงตรงนี้ จูตี้ก็โกรธจนตาแดงก่ำ

"เจ้ากล้ารึ... ไอ้ลูกเวร... เจ้ากล้ารึ!"

เถ้าแก่จูในรัชศกหงอู่เวลานี้ก็พอจะเดาออกแล้วว่าจูฉีเจิ้นกำลังจะทำอะไร

เขาทุบกำปั้นลงบนโต๊ะฉาดใหญ่ สองตาเบิกกว้าง...

"ไอ้ลูกทรพีเนรคุณ เจ้ากำลังรนหาที่ตายชัดๆ!"

"สวรรค์เอ๋ย รีบๆ ส่งสายฟ้าลงมาฟาดไอ้ตัวนี้ให้ตายๆ ไปทีเถอะ ข้าทนไม่ไหวแล้ว!"

ยามนี้เถ้าแก่จูโกรธจนวิญญาณแทบจะหลุดออกจากร่างอยู่แล้ว

จูเปียวก็คาดเดาได้แล้วว่าไอ้คนนี้กำลังจะทำอะไร หากเป็นเช่นนั้นจริงๆ ต้าหมิงคงไม่อาจล้างความอัปยศนี้ไปได้ชั่วชีวิตแน่!

ในเวลานี้บนม่านแสง

จูฉีเจิ้นยืนอยู่หน้ากำแพงเมือง แหงนมองหอรบอันสูงตระหง่าน ภายในใจเกิดความรู้สึกที่อธิบายไม่ถูก

เขาตั้งสติ พยายามบังคับน้ำเสียงให้ดูสงบนิ่งและน่าเกรงขาม: "กัวเติง เจิ้นกลับมาแล้ว รีบเปิดประตูเมืองเดี๋ยวนี้!"

เมื่อเถ้าแก่จูเห็นดังนั้น เส้นเลือดที่คอก็ปูดโปน ใบหน้าแดงก่ำไปด้วยความโกรธ

"ไอ้ลูกเวร เจ้าถึงกับกล้าเคาะประตูเมืองให้ศัตรูจริงๆ รึ! ข้าจะฆ่าเจ้าให้ตาย!"

เข็มเงินบนศีรษะก็เอาไม่อยู่แล้ว เถ้าแก่จูโกรธจนเลือดขึ้นหน้า กระอักเลือดออกมาคำโต!

จูตี้ในเวลานี้ก็มีสีหน้าแทบไม่อยากจะเชื่อเช่นกัน

เป็นถึงฮ่องเต้ผู้ยิ่งใหญ่ กลับพาข้าศึกมาเคาะประตูบ้านตัวเอง ยางอายล่ะ ยางอายไปไหนหมด เกิดมาทั้งชีวิตเขาไม่เคยพบเคยเห็นอะไรแบบนี้มาก่อนเลย

"เชี่ยเอ๊ย ไอ้ลูกทรพี เจ้าจะกวนโมโหข้าให้ตายรึไง!" เสียงคำรามของจูตี้ดังก้องไปทั่วท้องพระโรง

บรรดาฮ่องเต้ในมิติอื่นๆ ต่างก็อึ้งกิมกี่ไปกับการกระทำสุดช็อกของจูฉีเจิ้น

ราชวงศ์ต้าฉิน

ยามนี้อิ๋งเจิ้งรู้สึกโชคดีเหลือเกินที่ในตระกูลของเขาไม่มีคนแบบนี้ ถึงหูไห่จะเลวทรามแค่ไหน แต่ก็ไม่เคยทำเรื่องเลวทรามต่ำช้าได้ถึงเพียงนี้

ลองสลับตำแหน่งกันดูสิ ถ้าเขาเป็นบรรพบุรุษของไอ้ตัวนี้ คงได้โกรธจนอกแตกตายแน่ๆ!

ทำทหารสองแสนนายตายยังไม่พอ คราวนี้ถึงกับพาข้าศึกมาเคาะประตูบ้านเลยรึ ทำเอาอิ๋งเจิ้งถึงกับช็อกจนตรรกะพังทลาย

นึกถึงตอนที่เขาปราบหกแคว้น ก็ไม่เคยเห็นใครหน้าด้านไร้ยางอายขนาดนี้มาก่อนเลย!

ราชวงศ์ต้าฮั่น

ยามนี้ฮั่นอู่ตี้ถึงกับหน้ากระตุก!

"เจิ้นเพิ่งจะได้เห็นเป็นบุญตาก็คราวนี้ ฮ่องเต้สามารถหน้าด้านได้ถึงเพียงนี้ เจิ้นล่ะอับอายจริงๆ ที่ต้องมาอยู่ร่วมโลกกับไอ้เด็กคนนี้!"

"พาข้าศึกมาเคาะประตูเมืองตัวเอง... เจ้าทำไปได้ยังไงเนี่ย!" เว่ยชิงก็รู้สึกงุนงงกับการกระทำของจูฉีเจิ้นเช่นกัน

พูดก็พูดเถอะ เจ้าก็เป็นถึงฮ่องเต้แท้ๆ ถึงกับทำเรื่องเช่นนี้... ช่างเป็นเรื่องน่าขันที่สุดในใต้หล้าจริงๆ!

ยุคสามก๊ก

"ข้าไม่เคยเห็นคนหน้าด้านไร้ยางอายเช่นนี้มาก่อนเลย!" โจโฉโกรธจนหัวเราะออกมากับการกระทำของจูฉีเจิ้น

หากคนผู้นี้เป็นลูกหลานของเขา โจโฉก็ขอบอกเลยว่าเขายอมไม่มีทายาทสืบสกุลเสียยังจะดีกว่า!

...

ยามนี้เล่าปี่ กวนอู เตียวหุย ต่างก็มีสีหน้าย่ำแย่พอกัน จูฉีเจิ้นทำให้มุมมองต่อโลกของพวกเขาสั่นคลอนไปหมด

พวกเขาไม่นึกไม่ฝันเลยว่าคนเราจะสามารถหน้าด้านหน้าทนและต่ำตมได้ถึงเพียงนี้?

นี่ไม่ได้เกิดมาจากรกหรอกรึ?

ชั่วพริบตานั้น เล่าปี่ก็รู้สึกว่าอาเต๊าของเขาน่ารักขึ้นมาทันตาเห็น

แม้อาเต๊าของเขาจะโง่ แต่เขาก็เชื่อฟัง... ไม่มีทางพาข้าศึกมาเคาะประตูบ้านตัวเองเด็ดขาด!

ราชวงศ์ถัง

"เชี่ยเอ๊ย! เชี่ยเอ๊ย! เปิดหูเปิดตาให้เจิ้นจริงๆ แม่งเอ๊ย ไอ้ตัวนี้มันใช่คนรึเปล่าวะ?" หลี่เอ้อถึงกับอึ้งกิมกี่ไปเลย

คนแปลกประหลาดแบบนี้ นับเป็นหนึ่งเดียวในรอบพันปีจริงๆ!

เฉิงเย่าจินที่กำลังแบกขาหมูสองขาอยู่ด้านข้างก็ถึงกับยืนอึ้งเช่นกัน

"เชี่ยเอ๊ย ข้าเกิดมาครึ่งค่อนชีวิต ไม่เคยเห็นคนแปลกประหลาดขนาดนี้มาก่อนเลย ถึงกับพาข้าศึกมาเคาะประตูบ้านตัวเอง!"

เว่ยเจิงยิ่งโกรธจนหนวดเคราสั่น: "ทำให้ข้าโกรธจนแทบคลั่ง ไอ้เด็กคนนี้เก็บไว้ไม่ได้เด็ดขาด ข้าล่ะอยากจะยิงธนูใส่ไอ้ลูกเต่านี่ให้ตายจริงๆ"

...

ในเวลานี้ บนม่านแสง

บนหอรบ ตูตูกัวเติงมีสีหน้าเคร่งเครียด จ้องมองฮ่องเต้ของตนเองที่กำลังส่งเสียงเรียกให้เปิดประตูเมืองอยู่เบื้องล่างอย่างไม่วางตา

เหล่าทหารที่อยู่ข้างๆ เขาก็เริ่มกระสับกระส่าย มีบางคนกระซิบกระซาบว่า: "นั่นคือฝ่าบาทจริงๆ ด้วย พวกเราควรทำอย่างไรดี?"

กัวเติงสูดหายใจเข้าลึกๆ ก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว แล้วตะโกนเสียงดังว่า: "ฝ่าบาท! กระหม่อมได้รับคำสั่งให้รักษาเมือง เป็นหน้าที่ที่ไม่อาจหลีกเลี่ยงได้ กระหม่อมไม่กล้าเปิดประตูเมืองโดยพลการพ่ะย่ะค่ะ! ยามนี้กองทัพว๋าหล่าจ้องจะรุกราน กระหม่อมไม่อาจทอดทิ้งราษฎรเมืองต้าถงและแผ่นดินต้าหมิงเพียงเพราะฝ่าบาทพระองค์เดียวได้!"

เมื่อจูฉีเจิ้นได้ยินเช่นนั้น ใบหน้าก็ซีดเผือดลงทันที แววตาเต็มไปด้วยความตกตะลึงและโกรธเกรี้ยว: "กัวเติง เจ้าช่างบังอาจนัก! เจิ้นคือโอรสสวรรค์ เจ้าถึงกับกล้าขัดราชโองการเจิ้นรึ? หรือเจ้าจะลืมฐานะของตัวเองไปแล้ว เจิ้นคือฮ่องเต้แห่งต้าหมิง เจิ้นสั่งให้เจ้าเปิดประตูเมืองเดี๋ยวนี้!"

ภายในใจของกัวเติงเจ็บปวดและรู้สึกอัปยศอดสูเป็นอย่างยิ่ง คนผู้นี้หรือคือฮ่องเต้แห่งต้าหมิงของพวกเขา!

"ฝ่าบาท! กระหม่อมไม่เคยลืมฐานะของตนเองและความจงรักภักดีต่อฝ่าบาท ทว่ากระหม่อมรู้ดีกว่า หากเปิดประตูเมืองในยามนี้ เมืองต้าถงจะต้องลุกเป็นไฟ พวกขุนโจรว๋าหล่าจะต้องบุกเข้ามาเข่นฆ่า ราษฎรอีกมากมายจะต้องตกอยู่ในนรกทั้งเป็นพ่ะย่ะค่ะ"

"กระหม่อมยอมตายหมื่นครั้ง ก็ไม่กล้าทำเรื่องที่ทรยศต่อฝ่าบาท ทรยศต่อต้าหมิง! ขอฝ่าบาททรงโปรดประทานอภัยด้วยพ่ะย่ะค่ะ!"

ที่ด้านล่างกำแพงเมือง สีหน้าของเหยี่ยเซียนผู้นำว๋าหล่ามืดครึ้มลง เขาตวัดแส้ม้าในมือ พลางแค่นเสียงเย็น: "จูฉีเจิ้น ดูเหมือนขุนนางของเจ้าจะไม่ค่อยเชื่อฟังคำสั่งสักเท่าไหร่นะ"

พูดจบ เขาก็ส่งสัญญาณให้ทหารข้างกายทำท่าทีเหมือนจะบุกโจมตีเมือง

ภายในใจของจูฉีเจิ้นเต็มไปด้วยความสิ้นหวังและจนปัญญา เขาเงยหน้ามองขึ้นไปบนหอรบอีกครั้ง แววตาฉายแววอ้อนวอน: "กัวเติง เจิ้นขอร้องล่ะ เปิดประตูเมืองเถอะ"

กัวเติงลุกขึ้นยืน ตะโกนสั่งการเสียงดัง: "ทหารทุกนายฟังคำสั่ง รักษาประตูเมืองให้แน่นหนา เพิ่มการระมัดระวังขั้นสูงสุด! หากผู้ใดกล้าแอบเปิดประตูเมือง มีโทษประหาร!"

ในขณะที่จูฉีเจิ้นกำลังจะอ้าปากร้องเรียกอีกครั้ง ลูกธนูดอกหนึ่งก็พุ่งเฉียดแก้มเขาไป

ทำเอาจูฉีเจิ้นตกใจจนเหงื่อเย็นแตกพลั่ก!

เมื่อจูตี้และเถ้าแก่จูใต้ม่านแสงเห็นเช่นนี้ ก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก!

ในที่สุดเถ้าแก่จูก็สามารถพ่นลมหายใจออกมาได้อย่างโล่งอกเสียที "โชคดี โชคดีจริงๆ ที่ไม่ได้เปิดประตู!"

"เฮ้อ! ใครเป็นคนยิงเนี่ย ฝีมือห่วยชะมัด ทำไมไม่ยิงให้ไอ้เด็กเวรนี่มันตายๆ ไปซะที!"

จูตี้เองก็คิดเช่นเดียวกัน "จะใช้ธนูทำไม ใช้ปืนใหญ่สิ เอากระบอกปืนใหญ่ยิงใส่มันเลย! ยิงมันให้แหลกไปเลย!"

...