บทที่ 60 จูฉีอวี้ทำเอาเถ้าแก่จูใจสลาย!

จูเปียวมองดูเถ้าแก่จูที่นอนชักกระตุกอยู่บนพื้น รีบพุ่งเข้าไปหา หยิกจุดเหรินจงอย่างแรง แล้วตะโกนเรียกหมอหลวงที่อยู่ด้านหลังเสียงดังลั่น: "หมอหลวง เร็วเข้า... เสด็จพ่อ ท่านตื่นสิพ่ะย่ะค่ะ!"

ผ่านไปครู่หนึ่ง... ภายใต้การช่วยเหลืออย่างสุดความสามารถของหมอหลวง ลมหายใจของเถ้าแก่จูก็ค่อยๆ กลับมาเป็นปกติ!

มิติเวลาหย่งเล่อ

เข็มเงินบนศีรษะของจูตี้กระเด็นหลุดออกไป... หน้าอกของเขากระเพื่อมขึ้นลงอย่างรุนแรง ก่อนจะกระอักเลือดออกมาคำโต!

"อวี๋เชียน... ตระกูลจูของข้า ขอโทษท่านด้วย..."

...

"ไอ้ลูกทรพี..."

รัชศกเซวียนเต๋อ

ยามนี้จูจานจีนั่งแปะอยู่บนพื้น ใบหน้าเต็มไปด้วยความไม่อยากจะเชื่อ...

"จบกัน จบกันแล้ว เจิ้นไม่มีหน้าลงไปอธิบายให้เสด็จปู่ฟังแล้ว..."

อวี๋เส้าเป่า... ยอดขุนนางที่ตระกูลจูเฝ้าทะนุถนอมมาถึงสามรุ่น กลับต้องมาตายด้วยน้ำมือของไอ้เด็กเวรนี่!

เจิ้น... เจิ้นจะเอาหน้าที่ไหนไปอธิบายให้เสด็จปู่ฟัง?

เขาปรายตามองจูฉีเจิ้นที่อยู่ข้างๆ และไท่โฮ่วปีศาจซุนที่คุกเข่าอยู่บนพื้น

"เจิ้นต้องการให้พวกเจ้าตาย ตาย... อวี้เอ๋อร์ ดูให้ดีล่ะ ดาบนี้จะเท่มาก!"

พูดจบก็ชักดาบใหญ่ข้างเอวออกมาด้วยดวงตาแดงก่ำ เดินตรงเข้าไปหาจูฉีเจิ้นทีละก้าว ทั่วร่างแผ่รังสีอำมหิตอันเข้มข้น

ไท่โฮ่วปีศาจซุนเข้ามากอดขาจูจานจีไว้ ร้องไห้คร่ำครวญ: "ฝ่าบาท... ฝ่าบาท... อย่าทำอะไรเขาเลยเพคะ! เขาเป็นสายเลือดของพระองค์นะ! เจิ้นเอ๋อร์... รีบหนีไป เสด็จพ่อของเจ้าบ้าไปแล้ว บ้าไปแล้ว..."

ฉัวะ!

ดาบเดียวฟันฉับเข้าที่คอของไท่โฮ่วปีศาจซุน เลือดพุ่งกระฉูด ย้อมอิฐเขียวบนพื้นจนเป็นสีแดงฉาน...

จูฉีเจิ้นตกใจจนทำอะไรไม่ถูก... ตัวสั่นเทาไปทั้งร่าง!

"เสด็จพ่อ... อย่า... อย่าทำลูก เจิ้นเอ๋อร์กลัวแล้ว เสด็จแม่... เสด็จแม่ ท่านตื่นสิพ่ะย่ะค่ะ?"

ทว่าไท่โฮ่วปีศาจซุนที่นอนจมกองเลือด กลับรวบรวมเรี่ยวแรงทั้งหมดที่มี ตะโกนออกมาสองคำ: "รีบ... หนี... หนีไป~"

"ไอ้ลูกทรพี ไอ้ลูกทรพี... ลงไปอธิบายให้ทวดของเจ้าฟังในปรโลกซะเถอะ!"

ฉับ! ดาบที่สองตามมาติดๆ... เทพสงครามแห่งต้าหมิงดับอนาถ!

จูฉีอวี้ที่ยืนอยู่ด้านหลัง ไม่เคยเห็นภาพสยดสยองเช่นนี้มาก่อน... ยืนอึ้งกิมกี่ไปเลย "เลือดเยอะจัง... เลือดเต็มไปหมดเลย!"

"เลือดเยอะแยะไปหมด..."

จูจานจีฆ่าฟันจนสติแตกไปแล้ว... บรรดาขุนนางก็ถูกฆ่าตายเป็นเบือ...

ท้องพระโรงเฟิ่งเทียนกลายเป็นทะเลเลือด ใครห้ามก็ไม่ฟัง!

...

ในเวลานี้ ภาพบนม่านแสงสลับเปลี่ยนไปอีกครั้ง!

อวี๋เชียนไม่เคยทำผิดต่อตระกูลจู ไม่เคยทำผิดต่อราษฎร เขาทำได้ตามที่ปณิธานตั้งไว้ว่าไม่ละอายแก่ใจ... แต่... แต่คนที่เขาทำผิดต่อมากที่สุด ก็คือจูฉีอวี้ที่เคยมองว่าเขาเป็นดั่งขงเบ้งต่างหาก!

ในภาพ ยามนี้จูฉีอวี้นอนอยู่บนเตียง... ใบหน้าซีดเซียว ราวกับร่างไร้วิญญาณ!

เขาเอาแต่เหม่อมองแสงแดดนอกประตู... ราวกับมองเห็นลูกชายที่ตายอยู่ในวังหลัง...

"เสด็จพ่อ... เสด็จพ่อ มาเร็วเข้า... เร็วสิพ่ะย่ะค่ะ..." จูเจี้ยนจี้หัวเราะเอิ๊กอ๊ากกวักมือเรียกจูฉีอวี้อยู่ใต้แสงแดด

เมื่อจูฉีอวี้เห็นจูเจี้ยนจี้กำลังวิ่งเล่นอยู่ใต้แสงแดด ใบหน้าก็เต็มไปด้วยความดีใจและร้อนรน พยายามตะเกียกตะกายลงจากเตียงอย่างยากลำบาก... เดินโซเซไปที่ประตู...

"จี้เอ๋อร์... จี้เอ๋อร์... พ่อมาแล้ว... พ่อมาแล้ว รอพ่อด้วยลูก..."

เมื่อเดินไปถึงประตู... ถึงได้พบว่า... ทุกอย่างล้วนเป็นเพียงภาพลวงตา จี้เอ๋อร์ของเขาตายไปแล้ว ตายไปแล้วจริงๆ!

จูฉีอวี้สติแตก... แหงนหน้าหัวเราะลั่น เสียงหัวเราะนั้นช่างเต็มไปด้วยความน้อยเนื้อต่ำใจ และความสิ้นหวัง!

ราวกับเด็กทารกที่ถูกทอดทิ้งอย่างโดดเดี่ยวไร้ที่พึ่ง...

"ข้าผิดไปแล้ว... ผิดไปแล้ว ราชสำนักนี้... ไม่เคยเป็นของเจิ้นเลย แต่เป็นของพี่ใหญ่... และของไท่โฮ่ว!"

"ข้าผิดไปแล้ว... ข้าไม่ควรทิ้งจี้เอ๋อร์ไว้ในวังหลังเพียงลำพังเลย... ข้าน่าจะคิดได้ตั้งนานแล้ว..."

"บัลลังก์นี้... พวกเจ้าบังคับให้ข้านั่ง... พวกเจ้าบังคับข้า!"

"อวี๋เส้าเป่า... ทำไม... ทำไม... สรุปแล้วมันเพราะอะไรกัน แม้แต่ท่านก็ยังไม่ยอมรับเจิ้น... ทำไมกัน!"

ยามนี้จูฉีอวี้คล้ายคนเสียสติ เดี๋ยวร้องไห้คร่ำครวญ เดี๋ยวก็หัวเราะลั่นใส่ความว่างเปล่า!

พรวด!

เลือดคำโตกระอักออกจากปาก... ร่างล้มลงกับพื้น...

คราวนี้เขาก็มองเห็นอีกแล้ว... เขามองเห็นจี้เอ๋อร์กำลังกวักมือเรียกเขาอีกครั้ง...

"เสด็จพ่อ... จี้เอ๋อร์คิดถึงเสด็จพ่อแล้วพ่ะย่ะค่ะ..."

จูฉีอวี้เอื้อมมือออกไป คราวนี้เขาจับไว้ได้แล้ว เขาจับมือลูกชายไว้ได้ ดึงจูเจี้ยนจี้เข้ามากอดไว้แน่น "เด็กดี... เด็กดี พ่อมาแล้วลูก!"

เมื่อหันกลับมามอง บนพื้นก็เหลือเพียงร่างอันเย็นเฉียบร่างหนึ่ง...

ภาพก็หยุดนิ่งลงตรงนี้!

ดูแล้วช่างน่าปวดใจเหลือเกิน... เถ้าแก่จูที่เพิ่งจะฟื้นขึ้นมา พอได้เห็นภาพอันน่าปวดใจนี้ หัวใจก็แตกสลายตามไปด้วย

"เด็กดี เด็กดี ลูกหลานคนดีของข้า!"

"เกิดในราชวงศ์มันช่างขมขื่นนัก ชาติหน้าก็อย่าได้มาเกิดเป็นลูกหลานราชวงศ์อีกเลย!"

...

[จูฉีเจิ้นใช้ดาบเดียวฟันอนาคตสองร้อยปีของต้าหมิงขาดสะบั้น ทั้งยังกวาดล้างขุนนางตงฉินในยุคจิ่งไท่จนหมดสิ้น มิหนำซ้ำหลังจากน้องชายตาย ยังขุดหลุมศพของเขาขึ้นมา มอบพระนามหลังสวรรคตอันเลวร้ายให้ว่า 'ลี่' และไม่อนุญาตให้นำร่างไปฝังในสุสานหลวง]

[แต่งตั้งขุนนางกังฉิน ชุบเลี้ยง สือเฮิง, สวีโหย่วเจิน, เฉาจี๋เสียง และเหล่า "ขุนนางผู้มีบทบาทในกบฏตั๋วเหมิน"]

[เมื่อคนเหล่านี้มีอำนาจ ก็แย่งชิงผลประโยชน์กันเอง แบ่งพรรคแบ่งพวก ทำให้ราชสำนักวุ่นวายโกลาหล]

[กลุ่มอำนาจของสือเฮิง เฉาจี๋เสียง ภายหลังยังควบคุมทิศทางการเมือง ทำให้กลุ่มขันทีและจิ่นอีเว่ยกลับมามีอำนาจอีกครั้ง สร้างความไม่มั่นคงทางการเมืองมากยิ่งขึ้น ซึ่งเป็นชนวนเหตุไปสู่ 'กบฏเฉาสือ']

[ล้างมลทินให้หวังเจิ้น: หวังเจิ้นคือตัวการสำคัญที่ทำให้เกิดวิกฤตการณ์ถู่มู่เป่า เขายุยงให้จูฉีเจิ้นนำทัพออกศึกด้วยตัวเอง เป็นเหตุให้กองทัพต้าหมิงพ่ายแพ้ยับเยิน จูฉีเจิ้นถูกจับเป็นเชลย และยังทำให้ขุนนางชั้นผู้ใหญ่ของราชสำนักต้องมาตายเป็นจำนวนมาก]

[แต่หลังจากจูฉีเจิ้นกลับมาครองราชย์ ไม่เพียงแต่ล้างมลทิน จัดพิธีฝังศพ เรียกวิญญาณ สร้างศาลเจ้าให้หวังเจิ้น แต่ยังให้พรรคพวกของหวังเจิ้นกลับมามีอำนาจอีกครั้ง การกระทำนี้ทำร้ายจิตใจขุนนางตงฉินมากมาย และทำให้บรรยากาศในราชสำนักยิ่งเลวร้ายลงไปอีก]

[ยกเลิกนโยบายผู้ลี้ภัย: นโยบายผู้ลี้ภัยในยุคของฮ่องเต้จิ่งไท่มีส่วนช่วยให้สังคมมีระเบียบมั่นคง แต่หลังจากจูฉีเจิ้นขึ้นครองราชย์ เขากลับยกเลิกนโยบายนี้ บังคับให้ผู้ลี้ภัยกลับไปทำนา แต่กลับไม่ให้เสบียงอาหารและที่ดิน ทั้งยังปล่อยปละละเลยให้ขุนนางขูดรีดผู้ลี้ภัย ทำให้มีผู้ลี้ภัยนับล้านคน เกิดการก่อกบฏตามมา]

[ราชสำนักส่งทหารยี่สิบห้าหมื่นนาย ใช้เวลานานถึงเจ็ดปีจึงปราบปรามสำเร็จ ราษฎรเดือดร้อนทุกหย่อมหญ้า เศรษฐกิจและสังคมถูกทำลายอย่างหนัก]

[ความผิดพลาดด้านนโยบายต่างประเทศ: เขาอนุญาตให้เผ่ามองโกลต๋าต๋าเข้ายึดครองพื้นที่เหอเท่าในนามของการส่งเครื่องบรรณาการ ทำให้เผ่ามองโกลใช้เหอเท่าเป็นฐานกระโดดมารุกรานชายแดนต้าหมิงบ่อยครั้ง ต้าหมิงตกเป็นฝ่ายตั้งรับที่ชายแดนทางเหนือ]

[ขณะเดียวกัน เขาก็ปล่อยปละละเลยให้เจี้ยนโจวนวี่เจินแข็งแกร่งขึ้น ไม่เพียงแต่ให้ความผ่อนปรนกับนวี่เจิน แต่ยังเปิดตลาดค้าม้าให้นวี่เจินสามารถเข้าถึงทรัพยากรต่างๆ ได้อย่างง่ายดาย ทำให้เจี้ยนโจวนวี่เจินค่อยๆ เติบโตขึ้น ซึ่งถือเป็นการทิ้งภัยเงียบไว้ให้คนรุ่นหลัง]

หลังจากดูจบ จูตี้ที่พยายามฝืนทนมาตลอดก็ทนไม่ไหวอีกต่อไป ร่างเซถลา

"ไอ้ลูกทรพีเอ๊ย! จะทำให้เจิ้นโกรธตายให้ได้เลยใช่ไหม..." จูตี้สบถด่าเสียงดัง ก่อนที่ภาพตรงหน้าจะมืดดับไป สลบเหมือดด้วยความโกรธ

จูเกาจื้อเห็นดังนั้นก็หน้าซีดเผือดด้วยความตกใจ รีบพุ่งเข้าไปหาจูตี้ ร้องเรียกเสียงดัง: "หมอหลวง! รีบตามหมอหลวงมา!"

ไม่นานหมอหลวงก็รีบวิ่งหน้าตั้งเข้ามา หลังจากตรวจดูอาการแล้ว ก็ส่ายหน้าให้จูเกาจื้อพลางกล่าวว่า: "ฝ่าบาททรงกริ้วจนไฟธาตุแตกซ่าน ทำให้ยากที่จะฟื้นคืนสติในเร็ววัน ต้องบำรุงรักษาพระวรกายให้ดีพ่ะย่ะค่ะ"

จูเกาจื้อร้อนใจดั่งไฟลุ่ม เฝ้าอยู่ข้างเตียงจูตี้ แววตาเต็มไปด้วยความกังวล

เสด็จพ่อของเขาคงไม่ได้ถูกกวนโมโหจนตายหรอกนะ?

...

รัชศกเฉิงฮว่า ราชวงศ์หมิง

ยามนี้จูเจี้ยนเซินน้ำตาอาบหน้า!

"ทุกท่าน เห็นหรือยัง... พวกท่านเห็นหรือยัง นี่แหละคือซากปรักหักพังที่ตาแก่นั่นทิ้งไว้ให้ข้า... ความทุกข์ยากทั้งหมดของเจิ้นล้วนมาจากตาแก่นี่ทั้งนั้น!"

"คน... ไปขุดศพตาแก่นั่นขึ้นมาให้เจิ้น เจิ้นจะเฆี่ยนศพมัน!"

ยามนี้เหล่าขุนนางในท้องพระโรงต่างก็มั่นใจแล้วว่า... อดีตฮ่องเต้ของพวกเขาต้องถูกฝ่าบาทของพวกเขาตีตายทั้งเป็นแน่ๆ!

คนดีๆ ที่ไหนจะพูดจาขอขุดศพขึ้นมาเฆี่ยนแบบนี้ได้ล่ะ...

...

ภาพบนม่านแสงยังคงดำเนินต่อไป!

[ชั่วชีวิตของจูฉีเจิ้นทำเรื่องดีๆ แค่ไม่กี่เรื่องเท่านั้น หนึ่ง: ให้กำเนิดจูเจี้ยนเซินมาตามเช็ดตามล้างให้เขา สอง: คืนตำแหน่งฮองเฮาให้กับหูฮองเฮาที่ถูกปลด สาม: ยกเลิกประเพณีนำนางสนมไปฝังทั้งเป็น ปิดฉากประเพณีฝังคนเป็นตามผู้ตายที่เริ่มมาตั้งแต่สมัยจูหยวนจางขึ้นครองราชย์!]

...

ใต้ม่านแสง!

รัชศกจิ่งไท่ ราชวงศ์หมิง

ยามนี้จูฉีอวี้น้ำตาคลอเบ้า ทอดสายตามองเหล่าขุนนางบุ๋นและบู๊ทั้งราชสำนัก

"นี่คือชะตากรรมของเจิ้นในอนาคตงั้นหรือ?"

"ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า... ตำแหน่งนี้เป็นพวกท่านเองไม่ใช่หรือที่บังคับให้ข้าขึ้นมานั่ง!"

"อวี๋เส้าเป่า... ท่านพูดอะไรหน่อยสิ! พูดสิ ใช่หรือไม่?"

ยามนี้อวี๋เชียนรู้สึกอึดอัดในอกอย่างประหลาด... หากทั้งหมดนี้คือเรื่องจริง เขาก็รู้สึกผิดต่อจูฉีอวี้จริงๆ

คนที่ผลักดันให้เขาขึ้นครองราชย์ก็คือตนเอง ภายหลังคนที่สนับสนุนให้รับจูฉีเจิ้นกลับมาก็เป็นตนเอง...

จูฉีอวี้มองดูอวี๋เชียนที่ก้มหน้านิ่ง แล้วกล่าวต่อว่า: "ข้าไม่เคยอยากจะเป็นฮ่องเต้บ้าบออะไรนี่เลย พวกท่านบังคับข้า... เอาเถอะๆ พวกท่านไปรอรับ ไปต้อนรับฮ่องเต้ของพวกท่านเถอะ!"

"ตำแหน่งนี้เจิ้นแม่งไม่ทำแล้ว ใครอยากทำก็ทำไปเถอะ!"

...