บทที่ 61 เทพสงครามแห่งต้าหมิงด่ากราดในกลุ่มแชท!

รัชศกเทียนซุ่น ราชวงศ์หมิง

ยามนี้จูฉีเจิ้นมีสีหน้ามืดครึ้มขณะมองดูม่านแสง คำวิจารณ์จากบรรดาฮ่องเต้ราชวงศ์อื่นบนท้องฟ้าเปรียบเสมือนหนามแหลมที่ทิ่มแทงใจเขา

โดยเฉพาะคำทักทายอันแสนอบอุ่นจากคนในตระกูลจูด้วยกันเอง!

"พวกท่านลองว่ามาซิ... ว่ามา อวี๋เชียนผู้นี้ เจิ้นสมควรฆ่าหรือไม่?" จูฉีเจิ้นหันไปถามสวีโหย่วเจินและพวกพ้อง

สวีโหย่วเจินตอบว่า: "ฝ่าบาทตรัสว่าสมควรฆ่า ก็ย่อมต้องสมควรฆ่าพ่ะย่ะค่ะ... หากอวี๋เชียนไม่ตาย การที่ฝ่าบาทแย่งชิงประตูวังกลับมาก็จะไร้ความชอบธรรม!"

สวีโหย่วเจินกลอกตาไปมา แล้วเอ่ยเสริมอีกว่า: "ฝ่าบาท แม้อวี๋เชียนผู้นั้นจะมีความดีความชอบ แต่การที่เขาสนับสนุนไต้จง (จูฉีอวี้) ให้ขึ้นครองราชย์ เดิมทีก็ถือเป็นการทรยศและผิดจารีตประเพณีอยู่แล้ว หากไม่ฆ่าเขา เกรงว่าภายภาคหน้าจะมีคนเอาเยี่ยงอย่าง ซึ่งจะกลายเป็นภัยคุกคามต่อพระราชอำนาจอันชอบธรรมของฝ่าบาทได้นะพ่ะย่ะค่ะ"

ในตอนนั้น เฉาจี๋เสียงที่อยู่ด้านข้างก็รีบเอ่ยสนับสนุน: "ฝ่าบาท ใต้เท้าสวีกล่าวถูกต้องแล้วพ่ะย่ะค่ะ ยามนี้ใต้หล้าเป็นของฝ่าบาทแล้ว จะปล่อยให้มีเสี้ยนหนามหลงเหลืออยู่แม้แต่นิดเดียวไม่ได้เด็ดขาดพ่ะย่ะค่ะ"

จูฉีเจิ้นกัดฟันกรอด ความเคียดแค้นในใจปะทุขึ้นมาอีกครั้ง

"ขนาดพวกเขายังรู้เลยว่าเจิ้นกลืนไม่เข้าคายไม่ออก แต่บรรพบุรุษของเจิ้นกลับไม่ยอมเข้าใจความลำบากของเจิ้นเลย ช่างน่าขันนัก!"

"ตอนที่เจิ้นถูกปิดประตูใส่หน้า ไม่ให้เข้าเมือง อวี๋เชียนผู้นั้นเคยนึกถึงความเป็นความตายของเจิ้นบ้างหรือไม่?"

"เจิ้นไม่ได้ทำอะไรผิด... อวี๋เชียนเป็นขุนนางตงฉินก็จริง แต่เขาไม่ใช่ขุนนางตงฉินของเจิ้น!"

จูฉีเจิ้นพร่ำบอกตัวเองซ้ำแล้วซ้ำเล่าว่าเขาไม่ได้ทำอะไรผิด

เมื่อมองดูคำทักทายอันแสนอบอุ่นบนม่านแสง จูฉีเจิ้นก็หน้ามืดตามัว เพ่งจิตเข้าสู่กลุ่มสนทนาทันที

ข้อความที่แท็กหาเขามีมากถึง 999 ข้อความ

[เทพสงครามแห่งต้าหมิงของท่าน ออนไลน์แล้ว!]

เมื่อเห็นการแจ้งเตือนนี้ คนในตระกูลจูก็แทบจะคลุ้มคลั่งกันไปหมด!

บาตรใบเดียว: "ไอ้ลูกเต่าเอ๊ย... ในที่สุดเจ้าก็โผล่หัวออกมา เจิ้นจะxxxเจ้าให้xxxxเลยคอยดู"

มหาจักรพรรดิหย่งเล่อ: "ไอ้เดรัจฉาน... ไอ้เดรัจฉาน เจ้ามันไม่คู่ควรที่จะเป็นลูกหลานตระกูลจูของข้า!"

ฮ่องเต้เซวียนเต๋อ: "ไอ้ลูกชั่ว ขนาดอวี๋เชียนเจ้ายังกล้าฆ่า..."

ฮ่องเต้เฉิงฮว่า: "เสด็จพ่อ... ลูกคิดถึงท่าน... คิดถึงท่านแทบตายแล้ว... ถ้าลูกจะขุดท่านขึ้นมาสูดอากาศข้างนอกหน่อย ท่านคงไม่ว่าอะไรใช่ไหมพ่ะย่ะค่ะ?"

...

จูฉีเจิ้นมองดูคำทักทายอันแสนอบอุ่นที่เต็มหน้าจอ... ชั่วขณะนั้นเขาก็ระเบิดอารมณ์โกรธออกมาเช่นกัน...

เทพสงครามแห่งต้าหมิง: "พวกท่านไม่เคยมายืนอยู่ในจุดของเจิ้น... จะมาเข้าใจความลำบากของเจิ้นได้อย่างไร?"

เทพสงครามแห่งต้าหมิง: "@มหาจักรพรรดิหย่งเล่อ ท่านไม่ต้องการลูกหลานแบบเจิ้น แล้วเจิ้นอยากจะได้บรรพบุรุษแบบท่านนักหรือไง?"

เทพสงครามแห่งต้าหมิง: "@บาตรใบเดียว ฝ่าบาทหงอู่... ขุนนางตงฉินในยุคหงอู่ ท่านก็ฆ่าไปไม่น้อยไม่ใช่หรือไง? ท่านเอาสิทธิ์อะไรมาสั่งสอนเจิ้น?"

เทพสงครามแห่งต้าหมิง: "@ฮ่องเต้เซวียนเต๋อ ใครก็มีสิทธิ์ว่าเจิ้นได้ แต่ท่านไม่มีสิทธิ์ หวังเจิ้นเป็นคนที่ท่านทิ้งไว้ให้เจิ้นกับมือไม่ใช่หรือ? และอีกอย่าง ถ้าท่านไม่ชิงสวรรคตไปก่อน เจิ้นจะต้องมาตกอยู่ในสภาพเช่นนี้หรือ?"

เทพสงครามแห่งต้าหมิง: "@ฮ่องเต้เฉิงฮว่า ไอ้ลูกรัก ถ้าเจ้ากล้าขุดศพเจิ้น เจิ้นก็กล้าระเบิดสุสานบรรพชนตระกูลจูทิ้ง..."

...

ยามนี้จูฉีเจิ้นอาละวาดด่ากราดในกลุ่มสนทนาแบบไม่สนหน้าอินทร์หน้าพรหมแล้ว... ไล่ด่าคนตระกูลจูเรียงตัวแบบจัดหนักจัดเต็ม!

บาตรใบเดียว: "มารดามันเถอะ เจิ้นจะฆ่าเจ้า ไอ้ลูกเต่า!"

เทพสงครามแห่งต้าหมิง: "มาเลยๆๆ อย่าหาว่าเจิ้นไม่ให้โอกาสนะ แน่จริงก็มาสิ เจิ้นจะยืนอยู่ตรงหน้าพวกท่านนี่แหละ มาดูสิว่าเจิ้นยังเหมือนเดิมสักกี่ส่วน! ใครไม่มาถือว่าเป็นหลานข้า (รูปหัวสุนัข)"

เถ้าแก่จูถูกคำพูดของจูฉีเจิ้นทำเอาโกรธจนตาแดงก่ำไปหมด

"ดี... ดีจริงๆ! ตระกูลจูของข้าถึงกับมีตัวแบบนี้โผล่มา สวรรค์เอ๋ย ฟ้าดินเอ๋ย พวกท่านกะจะเอาให้ข้าตายให้ได้เลยใช่ไหม?"

มหาจักรพรรดิหย่งเล่อ: "บังอาจ ไอ้เดรัจฉาน ถึงกับกล้าพูดจาเช่นนี้กับเสด็จพ่อของเจิ้นเชียวรึ!"

เทพสงครามแห่งต้าหมิง: "มหงมหาอะไรกัน ปากก็อยู่บนหน้าเจิ้น เจิ้นอยากจะพูดยังไงก็เรื่องของเจิ้น มาตีข้าสิ! มาตีข้าสิเฟ้ย! ฮี่ฮี่ ตีไม่ถึงล่ะสิ! (ท้าทาย)"

รัชศกหย่งเล่อ

จูตี้โกรธจัด คว้าเก้าอี้ตัวเล็กขึ้นมาฟาดระنفอกระหน่ำไม่ยั้ง!

"ไอ้เดรัจฉาน... ไอ้เดรัจฉานเอ๊ย!"

"ขนาดข้ายังไม่กล้าพูดแบบนี้กับพ่อข้าเลย แล้วมันเอาความกล้ามาจากไหนวะ เอาความกล้ามาจากไหนเนี่ย!"

ฮ่องเต้เซวียนเต๋อ: "ไอ้เด็กเวรเอ๊ย... เสด็จปู่และคนอื่นๆ อาจจะเอื้อมไม่ถึงตัวเจ้า แต่เจิ้นเอื้อมถึง... เจิ้นสับเจ้าเป็นชิ้นๆ ไปเรียบร้อยแล้ว!"

เทพสงครามแห่งต้าหมิง: "โอ๊ะโอ! ไอ้ผีวัณโรค เจิ้นเกือบลืมท่านไปซะสนิทเลย! คน... ไปขุดศพเสด็จพ่อของเจิ้นขึ้นมาสูดอากาศข้างนอกหน่อยสิ! (หัวเราะชั่วร้าย)"

เทพสงครามแห่งต้าหมิง: "ไอ้ลูกรัก เจ้าก็ไม่ต้องกระโดดโลดเต้นไปหรอก ตอนนี้เจิ้นจะจัดการเจ้าก็ง่ายเหมือนดื่มน้ำนั่นแหละ!"

...

การปะทะฝีปากนี้ทำเอาบรรดาฮ่องเต้ในมิติอื่นๆ ถึงกับอึ้งกิมกี่ไปตามๆ กัน!

ปฐมจักรพรรดิแห่งต้าฉิน: "ให้คำเดียวเลย... โชว์เหนือ!"

บิดาคือทายาทมังกรแดง: "บิดาอย่างข้าคิดว่าตัวเองหน้าด้านพอตัวแล้วนะ ไม่นึกเลยว่าจะมีคนที่เหนือกว่าข้าอยู่อีกรึ?"

หมูป่าแห่งต้าฮั่น: "สุดยอด... สุุดยอดเกินเบอร์ไปแล้ว!"

หลี่เอ้อแห่งต้าถัง: "เจิ้น... วันนี้เจิ้นหูตาสว่างแล้วจริงๆ หมอนี่มันดุดันยิ่งกว่าเว่ยเจิงเสียอีก..."

รักกวนอูยิ่งรักเมียชาวบ้าน: "ข้าบอกได้คำเดียวว่า ด่ากราดแบบคลุ้มคลั่งไปแล้ว..."

...

เทพสงครามแห่งต้าหมิง: "ฮ่าฮ่าฮ่า... ขออภัยทุกท่านด้วยที่ต้องมาเห็นเรื่องน่าขันพวกนี้ ไอ้พวกตาแก่พวกนี้มันวอนโดนด่าจริงๆ วันไหนไม่โดนด่าสักวันคงทนไม่ไหวต้องปีนหลังคาเปิดกระเบื้องเล่น! (เขินอาย)"

เทพสงครามแห่งต้าหมิง: "@ตระกูลจู ยังมีใครไม่พอใจอีก โผล่หัวออกมาเลย มาซัดกันสักตั้ง..."

บาตรใบเดียว: "เจิ้นxxxxxเจ้าxxxxx"

เทพสงครามแห่งต้าหมิง: "โอ๊ะโอ... พวกท่านกำลังเห่าอะไรอยู่เนี่ย? พูดภาษาคนสิ เจิ้นฟังไม่รู้เรื่อง! (เยาะเย้ย)"

...

ยามนี้จูฉีเจิ้นปลดปล่อยตัวเองอย่างเต็มที่ ไม่ว่าจะเป็นใครหน้าไหนเขาก็ด่ากลับหมด

ม่านแสงนี้ก็เป็นอย่างที่เขาคิดไว้จริงๆ ต่อให้เก่งกาจมาจากไหนก็ไม่สามารถข้ามเวลามาตบเขาได้!

"สะใจ... สะใจโว้ย สะใจจริงๆ!"

"ไอ้พวกตาแก่พวกนี้ ได้คืบจะเอาศอกจริงๆ"

ในขณะที่เขากำลังคิดจะด่าต่อ บทลงโทษสำหรับเขาก็มาถึง!

[จักรพรรดิผู้ยอดแย่ตลอดกาล นักเรียนแลกเปลี่ยนว๋าหล่า ได้รับการสรุปผลเรียบร้อยแล้ว!]

[เหตุผลที่ติดอันดับ: ให้อำนาจขันทีหวังเจิ้นจนทำให้ทหารต้าหมิงสองแสนนายและขุนนางกว่าห้าสิบคนต้องตายอย่างอยุติธรรม ไร้ยางอายพาข้าศึกมาเคาะประตูเมือง แปดเปื้อนอุดมการณ์ 'โอรสสวรรค์เฝ้าประตูเมือง องค์ราชันพลีชีพเพื่อแผ่นดิน' ของต้าหมิง ก่อกบฏชิงประตูแย่งบัลลังก์ สั่งประหารขุนนางตงฉิน ขุดหลุมศพน้องชายของตนเอง... และอื่นๆ อีกมากมาย...! (การด่าทอบรรพบุรุษในกลุ่มสนทนาเมื่อครู่นี้ยิ่งถือเป็นการอกตัญญูขั้นสูงสุด!)]

[บทลงโทษที่ 1: วิญญาณอาฆาตตามพยาบาท (ทุกครั้งที่เข้าสู่ห้วงนิทรา ดวงวิญญาณที่ตายอย่างอยุติธรรมของต้าหมิงจะมาทวงแค้น!)]

[บทลงโทษที่ 2: ตุ๊กตารับเคราะห์ (กลายเป็นตุ๊กตารับเคราะห์แทนจูฉีอวี้น้องชายของเขา ต้องรับความตายแทนจูฉีอวี้หนึ่งครั้ง!)]

[บทลงโทษที่ 3: บรรพบุรุษจุติจากฟากฟ้า (ความหมายตามตัวอักษร อย่าเก่งแต่เป็นนักเลงคีย์บอร์ด แน่จริงก็นัดเจอกันตัวต่อตัวสิ!)]

...

ยามนี้ เถ้าแก่จู จูตี้ จูเกาจื้อ และจูจานจี ต่างก็มีดวงตาแดงก่ำราวกับมีแสงสีเลือดสาดประกายออกมา!

บนใบหน้าของพวกเขากระตุกยิ้มอันแสนเยือกเย็นและอำมหิต

"เวลาแห่งการล่าสังหาร... ได้ตื่นขึ้นแล้ว..."