บทที่ 62 เถ้าแก่จู: จับจูฉีเจิ้นทอดน้ำมัน, ฮั่นอู่ตี้: ทำไมถึงตาข้าแล้วต้องเป็นหมูป่าด้วย?

เมื่อเห็นบทลงโทษ... จูฉีเจิ้นก็ถึงกับอึ้งกิมกี่... ตัวเองเพิ่งจะด่ากราดบรรพบุรุษไปหยกๆ นี่... นี่คงไม่ถึงตายหรอกมั้ง?

ขณะที่กำลังยืนอึ้งอยู่ ก็เห็นเงาร่างสี่สายร่วงหล่นลงมาจากฟากฟ้า...

เถ้าแก่จูหน้าแดงก่ำ ในมือถือแส้ม้า "ไอ้หนู... เจ้าด่าต่อสิ ลองด่าเจิ้นอีกสักประโยคดูสิ!"

จูตี้ถือขาโต๊ะในมือ สีหน้ามืดครึ้ม "ไอ้เดรัจฉาน... มา ลองเห่าอีกสักทีสิ เจิ้นฟังไม่ถนัดว่าเมื่อกี้เจ้าพูดอะไร?"

จูเกาจื้อหรี่ตาเล็กๆ ส่วนจูจานจียามนี้เริ่มถกแขนเสื้อเตรียมลุยแล้ว!

จูฉีเจิ้นปั้นยิ้มที่ดูอัปลักษณ์ยิ่งกว่าตอนร้องไห้ "เอ่อ... ไม่ใช่ข้าด่านะพ่ะย่ะค่ะ... เป็นข้าในรัชศกเจิ้งถ่งต่างหากที่ด่าพวกท่าน..."

เถ้าแก่จูพุ่งเข้าไปเป็นคนแรก หวดแส้เข้าใส่เต็มแรง "ถอยไปให้หมด เจิ้นขอตีก่อน!"

ขุนนางที่อยู่ด้านข้างอย่างสวีโหย่วเจินและเฉาจี๋เสียง มองดูเถ้าแก่จูที่แผ่รังสีอำมหิตเดินเข้ามาหาทีละก้าว ก็หวาดกลัวจนสุดขีด!

จอมราชันผู้นี้คือ... คือคนที่ขึ้นชื่อเรื่องฆ่าคนเป็นผักปลา โดยเฉพาะฆ่าขุนนาง เป็นคนขายเนื้อตัวจริงเสียงจริงเลยนะ!

สวีโหย่วเจินเข่าอ่อนจนแทบจะทรุดลงไปกองกับพื้น เขาเอ่ยกับเฉาจี๋เสียงด้วยน้ำเสียงสั่นเครือว่า: "นี่... นี่จะทำอย่างไรดี?"

เฉาจี๋เสียงก็หน้าซีดเผือดเป็นไก่ต้ม พูดตะกุกตะกักว่า: "พวก... พวกเรารีบไปหลบกันเถอะ"

ทั้งสองคนคลานหนีหัวซุกหัวซุนไปหลบอยู่หลังเสาต้นหนึ่ง

ในเวลานี้ แส้ของเถ้าแก่จูก็หวดลงบนร่างของจูฉีเจิ้นแล้ว จูฉีเจิ้นเจ็บจนร้องโหยหวน

จูตี้ก็ไม่ยอมน้อยหน้า ชูขาโต๊ะฟาดเข้าใส่จูฉีเจิ้น จูเกาจื้อเองก็ร่วมวงด้วย ประเคนทั้งหมัดทั้งเท้าใส่จูฉีเจิ้นไม่ยั้ง

จูฉีเจิ้นถูกตีจนลงไปนอนกลิ้งเกลือกกับพื้น ปากก็พร่ำร้องขอความเมตตา: "บรรพบุรุษไว้ชีวิตด้วยเถิดพ่ะย่ะค่ะ ข้ารู้ผิดแล้ว!"

แต่เถ้าแก่จูและคนอื่นๆ มีหรือจะยอมเลิกรา ยิ่งตีก็ยิ่งมันส์มือ

เหล่าองครักษ์ที่ยืนดูอยู่รอบๆ ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง

ทันใดนั้น จูจานจีก็เหลือบไปเห็นสวีโหย่วเจินและเฉาจี๋เสียงที่หลบอยู่หลังเสา จึงหิ้วดาบใหญ่ยาวหนึ่งเมตรพุ่งเข้าไปหาทันที!

"โอ๊ะโอ! เจิ้นเกือบจะลืมไอ้ชาติหมาสองตัวนี้ไปซะสนิทเลย!"

เงื้อดาบฟาดฟัน หัวขาดกระเด็น ทั้งสองคนตายสนิทไม่เหลือซาก

ผ่านไปชั่วครู่ เถ้าแก่จูและพรรคพวกก็ยืนหอบแฮ่กๆ จูฉีเจิ้นถูกมัดเป็นบะจ่าง เหลือลมหายใจรวยริน

เถ้าแก่จูโบกมือ ส่งสัญญาณให้จูตี้และคนอื่นๆ หยุดมือ... "อย่าเพิ่งตีให้ตาย ไอ้เด็กนี่มันยังมีประโยชน์อยู่!"

จูตี้: "เสด็จพ่อ... ไอ้ตัวนี้น่ะรึ? มีประโยชน์?"

เถ้าแก่จูปรายตามอง "เจ้าโง่รึไง บทลงโทษของม่านแสงบอกว่าตอนนี้ไอ้เด็กนี่เป็นตุ๊กตารับเคราะห์แล้ว! แทนที่จะปล่อยให้มันตายไปเปล่าๆ สู้ใช้ประโยชน์หยดสุดท้ายของมันไม่ดีกว่ารึ!"

พูดจบก็ให้จูจานจีนำทางไปหาจูฉีอวี้ที่กำลังนอนป่วยอยู่บนเตียง!

จากนั้นเถ้าแก่จูก็ลงมือเอง ใช้มีดแทงฉึกเข้าที่หน้าอกของจูฉีอวี้... ทำเอาจูฉีอวี้ถึงกับงงเป็นไก่ตาแตก

"เกิดอะไรขึ้น? ข้า... ข้า... เอ๊ะ! เหมือนจะไม่เจ็บเลยแฮะ!" จูฉีอวี้ดึงมีดออกจากหน้าอก ไม่มีเลือดไหลออกมาเลยสักหยด

หลังจากการตายในครั้งนี้ของจูฉีอวี้ สีหน้าของเขากลับดูดีขึ้นอย่างเห็นได้ชัด... อาการเจ็บป่วยก่อนหน้านี้หายเป็นปลิดทิ้ง

ส่วนจูฉีเจิ้นที่นอนอยู่บนพื้น ร้องโหยหวนออกมาชั่วขณะ เลือดพุ่งกระฉูดออกจากหน้าอก... ตายสนิท!

จากนั้นเถ้าแก่จูก็พาจูฉีอวี้ไปช่วยจัดการทำความสะอาดราชสำนัก...

เถ้าแก่จูเป็นคนสั่งการ จูตี้เป็นคนลงดาบ! จูเกาจื้อช่วยริบทรัพย์และคิดบัญชี!

จูจานจี... คุกเข่าอยู่หน้าป้ายวิญญาณของหูฮองเฮาที่เขาเป็นคนปลดเองกับมือ

จัดการทุกอย่างเสร็จสิ้น แสงสีทองก็สว่างวาบขึ้น ทั้งหมดได้เดินทางกลับมายังรัชศกเจิ้งถ่ง... ยามนี้จูฉีเจิ้นยังไม่ได้นำทัพออกศึก...

หวังเจิ้นยังคงวางก้ามสั่งให้คนเอาป้ายเหล็กของเถ้าแก่จูไปทิ้งในส้วมอยู่เลย!

พวกเถ้าแก่จูก็ร่วงหล่นลงมาจากฟากฟ้า

เมื่อมีประสบการณ์จากครั้งแรกแล้ว ครั้งนี้จึงลงมือได้รวดเร็วขึ้นเยอะ!

หวังเจิ้นถูกเถ้าแก่จูลงดาบถลกหนังยัดหญ้าด้วยตัวเอง...

พร้อมกันนั้นก็สั่งให้จูตี้เตรียมกระทะเหล็กใบยักษ์... ด้านในเต็มไปด้วยน้ำมันที่กำลังเดือดปุดๆ จูเกาจื้อยืนถือลูกคิดดีดบัญชีอยู่ข้างๆ!

จูจานจีคุมตัวกลุ่มขุนนางและจูฉีเจิ้นที่ถูกซ้อมจนหมดสภาพเดินเข้ามา!

"สวีโหย่วเจิน... มา... กระโดดลงไป!"

ฉากตรงหน้าช่างยิ่งใหญ่อลังการ แต่ละคนเข้าแถวต่อคิวกระโดดลงกระทะน้ำมัน...

อย่าถามว่าทำไมถึงไม่ขัดขืน... ขัดขืนไปก็ไร้ประโยชน์ แถมยังจะพาลพาให้ครอบครัวเก้าชั่วโคตรเดือดร้อนไปด้วย

ทุกครั้งที่มีคนตาย จูเกาจื้อก็จะหยิบลูกคิดขึ้นมาคำนวณทรัพย์สินของตระกูลคนนั้น

"เฉาจี๋เสียง มา 1, 2, 3 โดด!"

...

"ไอ้ลูกหลานเนรคุณ มา โดด!"

ภาพเหตุการณ์ทั้งหมดช่างน่าอนาถจนทนดูไม่ได้...

เมื่อจัดการทุกอย่างเสร็จสิ้น เถ้าแก่จูก็หันไปเตะจูจานจีหนึ่งป๊าบ "มารดามันเถอะ คนตระกูลจูล้วนเป็นชายชาตรีรักเดียวใจเดียว มีแต่เจ้าที่หลงเมียน้อยทำลายภรรยาเอก กระทะน้ำมันนี้เจ้าเองก็สมควรโดนลงไปทอดด้วย!"

ตบตีอยู่นานถึงครึ่งชั่วโมง เถ้าแก่จูถึงจะหายโกรธ "ไอ้เด็กเปรต พอกลับไปแล้ว รีบคืนตำแหน่งให้ภรรยาเอกของเจ้าเดี๋ยวนี้เลยนะ!"

...

ในกลุ่มสนทนา!

หลี่เอ้อแห่งต้าถัง: "@เทพสงครามแห่งต้าหมิง ไอ้หนู ยังอยู่ไหม?"

หมูป่าแห่งต้าฮั่น: "บวกหนึ่ง!"

[เทพสงครามแห่งต้าหมิงออกจากกลุ่มสนทนาเป็นการถาวรแล้ว!]

ปฐมจักรพรรดิแห่งต้าฉิน: "..."

...

ในเวลาเดียวกัน บนม่านแสง ภาพก็สลับเปลี่ยนไปพร้อมกับชื่อของจักรพรรดิผู้ยิ่งใหญ่ตลอดกาลคนใหม่ปรากฏขึ้นบนม่านแสง

[จักรพรรดิผู้ยิ่งใหญ่ตลอดกาล ลำดับที่สี่ ฮั่นอู่ตี้หลิวเช่อ!]

ยุคฮั่นอู่ตี้ ราชวงศ์ต้าฮั่น

ฮั่นอู่ตี้หลิวเช่อนั่งตัวตรงอยู่บนบัลลังก์มังกร สีหน้าน่าเกรงขาม ทอดสายตามองชื่อของตนเองบนม่านแสง แววตาฉายประกายแห่งความเย่อหยิ่ง

ในท้องพระโรง เหล่าขุนนางต่างคุกเข่าโห่ร้อง: "ฝ่าบาททรงเป็นจักรพรรดิผู้ยิ่งใหญ่ตลอดกาล สมคำร่ำลือพ่ะย่ะค่ะ!"

หลิวเช่อลุกขึ้นยืน ค่อยๆ เดินลงมาจากขั้นบันได กล่าวเสียงดังกังวาน: "เจิ้นทำศึกบุกเบิกดินแดนมาทั้งชีวิต ขึ้นเหนือโจมตีซงหนู ลงใต้ปราบร้อยเยว่ เปิดเส้นทางสายไหมตะวันตก สยบชนเผ่าทางตะวันตกเฉียงใต้ นี่คือความโชคดีของต้าฮั่น และเป็นความโชคดีของใต้หล้า!"

ทันใดนั้น เสียงบรรยายบนม่านแสงก็ดังขึ้น

[ฮ่องเต้พระองค์นี้ ทุกท่านน่าจะคุ้นเคยกันดี เขาคือฮั่นอู่ตี้ ในคำกล่าวที่ว่า 'ฉินหวงฮั่นอู่'!]

[ดังคำกล่าวที่ว่า หนึ่งมังกร สองหงส์ สามหมูป่า... ซึ่งหมูป่าในที่นี้ ก็หมายถึงหลิวเช่อนั่นเอง!]

หมูป่าแห่งต้าฮั่น: "เชี่ย... เชี่ยเอ๊ย... ในที่สุดเจิ้นก็รู้แล้วว่าทำไมชื่อเจิ้นถึงเป็นหมูป่าแห่งต้าฮั่น! ทำไมคนอื่นถึงเป็นมังกรเป็นหงส์ แต่ตาเจิ้นถึงกลายเป็นหมูล่ะ?"

บาตรใบเดียว: "เรียกเจ้าว่าหมูป่าแล้วมันทำไม? ตอนท้ายๆ เอ็งยังเป็นโรคอหิวาต์หมูเลยไม่ใช่หรือไง!"

หมูป่าแห่งต้าฮั่น: "??? เจ้าคิดว่าเจ้าเก่งนักรึไง? ถือชามแตกๆ ของเจ้าไสหัวไปให้พ้นเลย เจิ้นไม่เสวนากับพวกยาจกหรอกนะ!"

...

[หากกล่าวว่าการรวมชาติของจิ๋นซีฮ่องเต้คือการรวมแนวคิดเรื่องดินแดนเป็นหนึ่งเดียว เช่นนั้นการรวมชาติของฮั่นอู่ตี้ก็คือการรวมชนชาติ เขาเป็นผู้ดัดกระดูกสันหลังของชนชาติฮั่นให้ยืดตรง... อัดฉีดจิตวิญญาณให้แก่ชนชาติฮั่น!]

ยามนี้ บนม่านแสงเริ่มปรากฏเรื่องราวชีวประวัติของหลิวเช่อ ตั้งแต่ความอดทนอดกลั้นในช่วงแรกที่ขึ้นครองราชย์

ไปจนถึงการปฏิรูปครั้งใหญ่ในเวลาต่อมา และการทำศึกกับซงหนูหลายต่อหลายครั้ง ทุกๆ ฉากล้วนทำให้ผู้คนดูแล้วเลือดลมสูบฉีด!

ภาพสลับเปลี่ยนไปอีกครั้ง!

ฮั่นอู่ตี้หลิวเช่อนั่งอย่างสง่าผ่าเผยอยู่บนบัลลังก์มังกร ประกาศปณิธานอันยิ่งใหญ่ของตนต่อเหล่าขุนนางเบื้องล่าง

"เจิ้นขอเตือนพวกเจ้า ที่เจิ้นเปิดศึกเต็มรูปแบบในครั้งนี้ ก็เพื่อสร้างบารมี เจิ้นไม่สนใจความสูญเสียของทหารแม้แต่เพียงนายเดียว"

"เจ็ดสิบปีมานี้ ต้าฮั่นของเราสู้รบกับซงหนูพ่ายแพ้ครั้งแล้วครั้งเล่า จนขวัญกำลังใจตกต่ำ บารมีของประเทศเสื่อมถอย สถานการณ์เช่นนี้ นับจากวันนี้เป็นต้นไป ต้องพลิกกลับมาให้จงได้"

"ศึกในครั้งนี้ของเจิ้น ต้องการจะบอกให้ผู้คนและพวกซงหนูได้รับรู้ทั่วกันว่า นับจากนี้ไปสถานการณ์บุกและตั้งรับได้เปลี่ยนไปแล้ว ที่ใดที่ข้าศึกไปได้ ข้าก็ไปได้เช่นกัน!"

...

ราชวงศ์ต้าฮั่น

ยามนี้หลิวปังมองดูลูกหลานของตนเอง ยิ้มกว้างจนปากแทบจะฉีกถึงรูหู

ฉากนี้ไม่ว่าจะดูสักกี่รอบ เขาก็ยังรู้สึกว่ามันช่างดุดันน่าเกรงขามจริงๆ!

"ที่ใดที่ข้าศึกไปได้ ข้าก็ไปได้เช่นกัน! ฮ่าฮ่า... ทุกท่านดูสิ นี่แหละคนบ้านข้าล่ะ!" หลิวปังชี้ไปที่ม่านแสงด้วยใบหน้าตื่นเต้น

บรรดาขุนนางเบื้องล่างต่างก็พูดไม่ออก!

ฝ่าบาทของพวกเขาพูดกรอกหูมาไม่ต่ำกว่าแปดร้อยรอบแล้ว...