บทที่ 68 โอรสสวรรค์ผู้รับโองการฟ้า! ซิ่วเอ๋อร์!

【ต่อไปพวกเรามาพูดถึงปฐมจักรพรรดิแห่งราชวงศ์ฮั่นตะวันออก กวงอู่ตี้หลิวซิ่ว ว่าเขาโชว์เทพใส่หวังหมั่งจนหน้าสั่นอ้าวลี่เก่ยได้อย่างไร】

ราชวงศ์ฮั่นตะวันออก

กวงอู่ตี้โอบเอวคอดกิ่วของอินลี่หัว ทอดพระเนตรมองม่านแสง มุมโอษฐ์ยกยิ้มขึ้น

"หวังหมั่งรึ? เจิ้นแทบจะลืมเขาไปแล้วเชียว!"

"ฝ่าบาท... ยามนั้นมีอุกกาบาตตกลงมาจากฟ้าจริงๆ หรือเพคะ?" อินลี่หัวกะพริบตากลมโตมองหลิวซิ่วด้วยความอยากรู้

มุมปากของหลิวซิ่วประดับด้วยรอยยิ้มบางๆ แห่งความทรงจำ พยักหน้าเบาๆ "เป็นเช่นนั้นจริงๆ ในวันที่ประจันหน้ากับกองทัพใหญ่ของหวังหมั่ง ศัตรูมีมากฝ่ายเรามีน้อย แม้ในใจเจิ้นจะเปี่ยมด้วยจิตวิญญาณแห่งการต่อสู้ ทว่าก็แอบกังวลอยู่บ้าง"

"ใครจะคาดคิดว่าในยามคับขัน ท่ามกลางความมืดมิดยามราตรี พลันมีอุกกาบาตยักษ์สองดวงพุ่งทะยานเข้าใส่ค่ายทหารของหวังหมั่ง ภาพนั้นประดุจฟ้าถล่มแผ่นดินทลาย จุดที่อุกกาบาตตกลงมาเกิดเปลวเพลิงพุ่งทะลุฟ้า เสียงร้องโหยหวนดังระงมมิขาดสาย"

"กองทัพของหวังหมั่งปั่นป่วนวุ่นวายไปในพริบตา ขวัญทหารกระเจิดกระเจิง"

อินลี่หัวฟังจนเผลอไผล สองมือเผลอกำแขนเสื้อของหลิวซิ่วแน่น "แล้วหลังจากนั้นล่ะเพคะ?"

หลิวซิ่วกล่าวต่อ: "หลังจากนั้น เจิ้นก็อาศัยจังหวะที่กองทัพศัตรูกำลังสับสนวุ่นวาย นำทหารบุกทะลวงเข้าโจมตีอย่างห้าวหาญ"

"ซ้ำร้ายในสนามรบยังมีพายุฝนตกลงมาอย่างกะทันหัน ลมพัดกรรโชกแรง กองทัพของหวังหมั่งถูกความเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้นอย่างต่อเนื่องนี้ทำให้หวาดกลัวจนขวัญหนีดีฝ่อ ต่างพากันแตกทัพหลบหนี เจิ้นจึงอาศัยจังหวะนั้นบดขยี้กองทัพศัตรู พลิกสถานการณ์การรบได้สำเร็จ"

อินลี่หัวมองหลิวซิ่วด้วยใบหน้าที่เปี่ยมไปด้วยความเลื่อมใส "ฝ่าบาททรงเป็นโอรสสวรรค์ผู้รับโองการฟ้าอย่างแท้จริง แม้แต่สวรรค์ยังช่วยเหลือฝ่าบาทให้บรรลุภารกิจอันยิ่งใหญ่"

หลิวซิ่วรวบตัวอินลี่หัวเข้ามากอดแน่นพลางสรวล "มีหญิงงามอยู่เคียงกาย ภารกิจอันยิ่งใหญ่ของเจิ้นก็ถือว่าสมบูรณ์แบบแล้ว"

【ก่อนหน้านี้ได้กล่าวไปแล้วว่าหลังจากหวังหมั่งขึ้นสู่อำนาจ ก็ได้เริ่มปฏิบัติการสุดพิสดารต่างๆ นานา โดยเฉพาะการสั่งล่าสังหารหลิวซิ่วไปทั่วประเทศ ฆ่าไปตั้งหลายคนแล้วด้วย แต่เขากลับมองข้ามปัญหาไปข้อหนึ่ง นั่นก็คือในตอนแรกเริ่ม หลิวซิ่วมิได้ชื่อว่าหลิวซิ่ว!】

หวังหมั่งมองดูหลิวซิ่วที่ถูกจับตัวมายืนอยู่เบื้องหน้า ทั่วทั้งร่างถึงกับชาหนึบ!

ไม่ได้ชื่อหลิวซิ่วรึ? แล้วไอ้ที่เจิ้นจับมานี่มันคือตัวอะไรกัน?

ลองพิจารณาดูให้ละเอียด... "ก็ไม่ผิดนี่นา? หน้าตาก็คล้ายอยู่... เอ๊ะ?"

"กล้ามหน้าอกนี่มันจะใหญ่เกินไปไหม?" หวังหมั่งรู้สึกสงสัยจึงใช้นิ้วจิ้มดู... "เอ๊ะ? ไม่ใช่สิ... ค่อนข้างนุ่ม... มารดามันเถอะ นี่มันผู้หญิงนี่หว่า?"

"ฝ่าบาท... โปรดสำรวมด้วยเพคะ... หม่อมฉันมีสามีแล้ว!" สตรีที่มีนามว่าหลิวซิ่วผู้นี้ ก้มหน้าด้วยความเขินอายพลางเอ่ยเสียงเบา

หากมิใช่เพราะหวังหมั่งอยู่ใกล้ เกรงว่าคงจะไม่ได้ยินเลยด้วยซ้ำ เสียงนั้นเบาหวิวราวกับเสียงยุง!

หวังหมั่งถึงกับยืนอึ้งอยู่กับที่ ลำพังแค่ฟังเสียง หวังหมั่งก็สามารถให้คะแนนความไพเราะของนางได้ถึงเก้าสิบเก้าคะแนนเต็มร้อยแล้ว

มิใช่เสียงดัดเล็กบีบเสียงแบบสตรีในยุคหลัง แต่เป็นน้ำเสียงที่ฟังแล้วรู้สึกสบายหูเป็นอย่างยิ่ง!

แต่พอมองดูหน้า หวังหมั่งก็หน้าดำคร่ำเครียด เดินตรงไปหาขุนนางผู้รายงานข่าว แล้วยกมือขึ้นตบหน้าฉาดใหญ่สองทีซ้อน

"เจ้ามิใช่บอกว่า? คนผู้นี้หน้าตาคล้ายคลึงกับหลิวซิ่วบนม่านแสงมากมิใช่รึ?"

ขุนนางผู้นั้นเอ่ยด้วยความน้อยใจ "ฝ่าบาท! พระองค์โปรดทอดพระเนตรดูสิพ่ะย่ะค่ะ รูปร่างหน้าตาเช่นนี้ กระหม่อมมิกล้าบอกว่าเหมือนกันทุกกระเบียดนิ้ว แต่ก็คล้ายคลึงกันอย่างยิ่ง ต่อให้กระหม่อมมีความกล้าเทียมฟ้าก็มิกล้าหลอกลวงฝ่าบาทหรอกพ่ะย่ะค่ะ!"

หวังหมั่งมีสีหน้ามืดครึ้ม "หน้าตาน่ะคล้ายอยู่ แต่มารดามันเถอะ เจ้าช่วยเบิกตาดูหน่อยได้ไหมว่านางเป็นผู้ชายหรือผู้หญิง? ไฟหน้าดวงเบ้อเร่อตรงหน้าอกนางนั่น เจ้ามองไม่เห็นรึไง?"

สตรีที่มีนามว่าหลิวซิ่วเมื่อได้ยินดังนั้นก็ร้องไห้คร่ำครวญ "ฮือๆ... ฮือๆ ฝ่าบาทโปรดให้ความเป็นธรรมแก่หม่อมฉันด้วยเพคะ หม่อมฉันเกิดมาก็หน้าตาเหมือนผู้ชายมาตั้งแต่เด็ก... แต่หม่อมฉันเป็นสตรีจริงๆ นะเพคะ! หากมิเชื่อ พระองค์จะตรวจดูก็ได้... ฮือๆ..."

ทุกคนถึงกับอึ้งกิมกี่... แม้แต่ขุนนางผู้นั้นก็ยังตกตะลึง ต่างจ้องมองคนตรงหน้าด้วยความช็อกสุดขีด!

เสียงผู้หญิงรึ?

แถมยังไพเราะอีกด้วย? เชี่ย! ร่างกายเป็นสตรีรึ?

จากนั้นพวกเขาก็รู้สึกเหมือนโลกทัศน์พังทลายลงมา สตรีบ้านไหนมีหนวดเครากันบ้าง?

แล้วมารดามันเถอะ ยังขึ้นดกดำกว่าพวกผู้ชายอย่างพวกเขาเสียอีก?

...

【เรื่องดวงของหลิวซิ่วนั้น เรียกได้ว่าฝืนลิขิตสวรรค์เลยทีเดียว... หากจับเขามาไว้ในยุคปัจจุบัน ต่อให้เขาเดินออกจากบ้านไปซื้อลอตเตอรี่แล้วขูดได้รางวัลหนึ่งร้อยล้านก็มิใช่เรื่องน่าแปลกใจอันใด】

【ชีวิตของเขาเต็มไปด้วยเรื่องเหลือเชื่อในทุกย่างก้าว... เอาแค่เรื่องชาติกำเนิดของเขา เขาก็สืบเชื้อสายมาจากราชวงศ์อย่างแท้จริง เป็นถึงทายาทรุ่นที่เก้าของหลิวปัง!】

หลิวปังเมื่อเห็นดังนี้ มุมปากก็ยกยิ้มขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่ "ฮ่าๆ... สายเลือดของไน่กงนี่ช่างแข็งแกร่งจริงๆ ราชวงศ์เดียวมีผู้ติดอันดับถึงสี่คน!"

"ขอไน่กงดูหน่อยเถิดว่าทายาทรุ่นที่เก้าของไน่กง กอบกู้ราชวงศ์ฮั่นได้อย่างไร" เอ่ยจบก็เงยหน้ากระดกสุราในจอกจนหมดเกลี้ยง จดจ่อสายตามองไปยังม่านแสง

...

อิ่งเจิ้งเห็นภาพนี้เข้าก็ทุบกำปั้นลงบนโต๊ะเสียงดังสนั่น นึกอยากจะจับไอ้ลูกทรพีหูไฮ่มาทุบตีสักยกอีกแล้ว

มีทั้งหมดสิบอันดับ ตระกูลหลิวก็เล่นกวาดไปครึ่งหนึ่งแล้ว!

เรื่องนี้ทำเอาอิ่งเจิ้งดูแล้วรู้สึกหงุดหงิดเป็นอย่างยิ่ง หากต้าฉินของเขามิได้พินาศลงในรุ่นที่สอง... มีหรือจะถึงคิวของไอ้เฒ่าคนนี้

...

【เนื่องจากโองการทุยเอินลิ่งของฮั่นอู่ตี้ สายตระกูลของหลิวซิ่วจึงได้รับผลกระทบ บรรดาศักดิ์จากเดิมที่เป็นโหวก็ค่อยๆ ลดหลั่นลงมาเรื่อยๆ จนมาถึงรุ่นหลิวชินผู้เป็นบิดา ก็เหลือเพียงตำแหน่งขุนนางเล็กๆ อย่างนายอำเภอจี้หยางเท่านั้น】

【เมื่อหลิวซิ่วอายุได้เก้าขวบ บิดาก็เสียชีวิตลง จึงจำต้องไปอาศัยอยู่กับท่านอา แม้จะมีสายเลือดเชื้อพระวงศ์ แต่ก็มีสภาพมิต่างอันใดกับสามัญชน!】

【ขณะอาศัยอยู่ที่บ้านท่านอา เนื่องจากหลิวหย่านผู้เป็นญาติผู้พี่ต้องการจะตั้งตัวเป็นใหญ่ จึงเริ่มรับสมัครรวบรวมบริวารต่างๆ นานา】

【ภาระหน้าที่ในการหาเลี้ยงชีพจึงตกไปอยู่บนบ่าของหลิวซิ่ว หลิวซิ่วจึงเริ่มลงมือทำนาทำไร่ ชื่อเสียงของเขาก็เป็นที่เลื่องลือมิน้อย ใครๆ ต่างก็เรียกขานเขาว่า ยอดฝีมือแห่งการทำนา!】

【เวลาเขาทำนา เขาจะตั้งใจเป็นอย่างมาก เชี่ยวชาญในการดูแลจัดการเรือกสวนไร่นา ทุ่งนาของที่บ้านต่อให้เป็นปีที่แห้งแล้งอย่างหนักก็ยังมีผลผลิตที่ค่อนข้างดี ในขณะที่นาของคนอื่นอาจจะแห้งตายจนไม่เหลือสักเม็ด!】

【นอกจากนี้เขายังมีหัวการค้าเป็นอย่างมาก เขาจะต้อนวัวเทียมเกวียนบรรทุกธัญพืชไปขายตามตลาดในเมืองรอบๆ เนื่องจากเขาเป็นคนซื่อสัตย์และมีน้ำใจ การค้าขายก็สุจริตยุติธรรม ราคาเป็นกันเอง ธัญพืชของที่บ้านจึงขายดีเป็นเทน้ำเทท่า ใช้เวลาไม่นานก็สามารถเก็บหอมรอมริบเงินทองให้แก่ครอบครัวได้ก้อนใหญ่】

【ทว่าทุกสิ่งทุกอย่างก็เปลี่ยนไปเมื่อเขาได้พบกับอินลี่หัว ในวันนั้นหลิวซิ่วเดินทางไปเยี่ยมเยียนที่บ้านพี่เขย และบังเอิญได้พบกับอินลี่หัวระหว่างทาง!】

【ชั่วพริบตานั้น ทั่วทั้งร่างประดุจถูกกระชากวิญญาณหลุดลอยไปเลยทีเดียว...】

【อินลี่หัวในยามนั้น ตามที่บันทึกพงศาวดารระบุไว้ อายุเพียง 9-14 ปีเท่านั้น ยังเป็นแค่เด็กหญิงตัวน้อย หากเป็นยุคปัจจุบันก็คือผู้เยาว์ หากอายุต่ำกว่าสิบขวบก็คือเด็กประถม!】

【ส่วนหลิวซิ่วในยามนั้นอายุประมาณ 24 ปี... นี่มันไอ้โรคจิตชัดๆ หากไม่ระวังให้ดีมีหวังได้เข้าไปนอนในตารางแน่นอน】

ผู้เยาว์รึ? อะไรกัน? 14 ปีก็ไม่เด็กแล้วนะ สมควรที่จะออกเรือนได้แล้วสิ!

"นึกถึงยามที่เจิ้นได้ครองคู่กับกวนอินปี้ กวนอินปี้ก็เพิ่งจะอายุได้สิบสามปีเองกระมัง" หลี่เอ้อรู้สึกไม่เข้าใจนักว่าคำว่าผู้เยาว์ในปากของคนรุ่นหลังนั้นหมายความว่าอย่างไร

โจโฉกลับไม่รู้สึกสนใจในตัวเด็กหญิงวัยนี้เลยแม้แต่น้อย สิ่งที่เขาโปรดปรานคือภรรยาชาวบ้าน หรือก็คือหญิงสาวที่อยู่ในช่วงวัย 20-25 ปี

"ก็แค่เด็กเมื่อวานซืนคนหนึ่ง จะไปเข้าใจรสสัมผัสอันสุนทรีย์ของภรรยาชาวบ้านได้อย่างไร!" ใบหน้าของโจโฉเต็มไปด้วยความดูแคลน

ก่อนที่จะแน่ใจว่าอีกฝ่ายอายุเท่าใดและเป็นภรรยาชาวบ้านหรือไม่ เถ้าแก่เฉาผู้นี้ย่อมไม่นึกสนใจเด็ดขาด!

【นับแต่นั้นมาหลิวซิ่วก็ตกหลุมรักจนถอนตัวไม่ขึ้น... และเขาก็รู้ดีว่าตัวเขาในยามนี้ไม่มีคุณสมบัติคู่ควรกับนางเลยแม้แต่น้อย จึงเริ่มต้นเดินทางไปศึกษาเล่าเรียนที่นครฉางอัน...】

【เรียนเป็นอย่างไรบ้างก็มิทราบได้ แต่ที่แน่ๆ คือเขาเรียนรู้วิธีทำการค้า จนสร้างเนื้อสร้างตัวมีทรัพย์สินเงินทองมากมาย!】

【จนกระทั่งวันหนึ่งในเมืองหลวง หลิวซิ่วได้เห็นจื๋อจินอู๋นำทัพออกลาดตระเวน ขบวนทหารยาวเหยียดสุดลูกหูลูกตา ดูน่าเกรงขามและยิ่งใหญ่ตระการตายิ่งนัก ทำให้เขาเกิดความรู้สึกเลื่อมใสอิจฉาขึ้นมาในใจ】

【ดังนั้น วาทะอมตะที่ถูกกล่าวขานมาอย่างยาวนานจึงหลุดออกจากปากเขาว่า: หากจะเป็นขุนนางก็ต้องเป็นจื๋อจินอู๋ หากจะแต่งภรรยากก็ต้องแต่งกับอินลี่หัว!】

...