บทที่ 69 หวังหมั่ง: กองทัพสี่แสนสองหมื่นของข้า สู้ซิ่วเอ๋อร์ไม่ได้รึ?

ใต้ม่านแสง อินลี่หัวมองดูคำบรรยายบนม่านแสง จากนั้นจึงหันไปมองหลิวซิ่วด้วยแววตาที่เปี่ยมไปด้วยความขัดเขินและยินดี นางเอนกายพิงอกหลิวซิ่วอย่างแผ่วเบา เอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลว่า "ฝ่าบาท ประโยคที่ว่า 'หากจะแต่งภรรยาก็ต้องแต่งกับอินลี่หัว' ในปีนั้น เป็นสิ่งที่อยู่ในพระทัยของพระองค์จริงๆ หรือเพคะ?"

หลิวซิ่วใช้นิ้วเขี่ยจมูกนางด้วยความรักใคร่ พลางแย้มสรวล "ยามที่ได้พบเจ้าครั้งแรก เจิ้นก็รู้สึกว่าเจ้างดงามประดุจนางฟ้าจำแลงลงมา นับแต่นั้นในใจก็มิอาจเปิดรับผู้ใดได้อีก”

“เพื่อที่จะคู่ควรกับเจ้า เจิ้นถึงได้พากเพียรศึกษาเล่าเรียนและทำการค้า"

อินลี่หัวแก้มแดงระเรื่อ เอ่ยถามอีกว่า "เช่นนั้นยามที่ฝ่าบาทได้เห็นจื๋อจินอู๋ ทรงรู้สึกอิจฉาปานนั้นจริงๆ หรือเพคะ?"

หลิวซิ่วพยักหน้า ทอดถอนพระทัยเอ่ยว่า "ยามนั้นเห็นขบวนทหารช่างน่าเกรงขาม ก็คิดว่าหากตนเองเป็นเช่นนั้นได้บ้าง บางทีอาจจะมีคุณสมบัติคู่ควรที่จะยืนเคียงข้างเจ้า มาบัดนี้ลองคิดดูแล้ว บารมีของจื๋อจินอู๋ไหนเลยจะเทียบได้กับความสุขที่ได้อยู่เคียงคู่กับเจ้า"

อินลี่หัวซุกตัวอิงแอบแน่นขึ้น "การได้จูงมือเคียงคู่กับฝ่าบาทไปตลอดชีวิต นับเป็นวาสนาของหม่อมฉันอย่างแท้จริงเพคะ"

หลิวซิ่วกระชับอ้อมกอดแน่นขึ้น มองดูเรื่องราวในอดีตของตนบนม่านแสง เอ่ยเสียงเบาว่า "วันหน้าเจิ้นจะปกป้องคุ้มครองเจ้าให้แคล้วคลาดปลอดภัยไปตลอดชีวิต จะร่วมดื่มด่ำกับความเจริญรุ่งเรืองนี้ไปพร้อมกับเจ้า"

【ปลายราชวงศ์ซิน การปฏิรูปหลายอย่างของหวังหมั่งเนื่องจากไม่สอดคล้องกับยุคสมัย จึงสร้างความขุ่นเคืองให้แก่บัณฑิตและตระกูลใหญ่ทั่วแผ่นดิน ใต้หล้าเกิดความโกลาหล ราษฎรเดือดร้อนแสนสาหัส】

【หลิวซิ่วและหลิวหยี่ยนญาติผู้พี่ได้เริ่มชูธงก่อกบฏอย่างเป็นทางการ และเข้าร่วมกับกองทัพลู่หลินซึ่งประกอบไปด้วยกองโจรและวีรบุรุษแห่งขุนเขาในยามนั้น!】

【หลังจากนั้นไม่นาน ก็มีกองกำลังกบฏกลุ่มใหม่ที่สูสีกับกองทัพลู่หลินปรากฏขึ้น นั่นคือกองทัพชื้อเหมย】

【เมื่อหวังหมั่งทราบเรื่องก็พิโรธหนัก ส่งทหารไปปราบปราม หวังหมั่งส่งเจ้าเมืองจิงโจวนำกำลังทหารสองหมื่นนายไปปราบกองทัพลู่หลิน ผลปรากฏว่ากองทัพลู่หลินสามารถตีกองทัพทางการแตกพ่ายได้ที่อวิ๋นตู้ สังหารศัตรูไปหลายพันคน และยึดเสบียงอาวุธได้ทั้งหมด】

【ปีตี้หวงที่สาม หวังหมั่งส่งซือหมิ่งต้าเจียงจวินขงเหรินไปลาดตระเวนที่อวี้โจว ส่งน่าย่านต้าเจียงจวินเหยียนโหยวและจื้อจงต้าเจียงจวินเฉินเม่าไปโจมตีจิงโจว แต่ละคนนำขุนนางติดตามไปกว่าร้อยนาย นั่งรถม้าสื่อสาร เดินทางไปยังพื้นที่รับผิดชอบเพื่อเกณฑ์ทหาร】

【หลังจากเกณฑ์ทหารเสร็จสิ้น หวังหมั่งก็ส่งซือคงหวังอี้และซือถูหวังซวิน นำกองทัพใหญ่สี่แสนสองหมื่นนายเข้าปิดล้อมเมืองคุนหยางที่หลิวซิ่วประจำอยู่ พงศาวดารเรียกว่า "ศึกคุนหยาง"!】

ราชวงศ์ซิน

"ไอ้เด็กเปิดโปร ที่แท้เจ้าก็อยู่ที่คุนหยางนี่เองรึ?" หวังหมั่งสะบัดมือใหญ่ ในดวงตาทอประกายวาววับ

"ใครก็ได้ ถ่ายทอดโองการของเจิ้น เรียกระดมกำลังทหารทั้งหมดไปล้อมคุนหยางให้เจิ้น ผู้ใดสังหารหลิวซิ่วได้ เจิ้นจะแต่งตั้งให้เป็นโหว!"

"รับด้วยเกล้าพ่ะย่ะค่ะ!" ขันทีน้อยผู้ส่งสาส์นขานรับ แล้วล่าถอยออกไป!

"หลิวซิ่ว... หลิวซิ่ว ระหว่างเจ้ากับเจิ้นจะต้องมีผู้รอดชีวิตเพียงคนเดียว เจิ้นไม่เชื่อหรอกว่าทุ่มกำลังทั้งแผ่นดินแล้วจะยังฆ่าเจ้าไม่ได้" หวังหมั่งประทับอยู่บนบัลลังก์มังกร ทอดพระเนตรม่านแสงอย่างจดจ่อ

"รอให้เจิ้นเห็นไพ่ตายของเจ้าจนหมดสิ้นก่อนเถอะ คอยดูสิว่าเจ้าจะเอาอะไรมาสู้กับเจิ้น จะเอาอะไรมากอบกู้ราชวงศ์ฮั่น!"

...

【"ศึกคุนหยาง" หลิวซิ่วใช้กำลังทหารเพียงหนึ่งหมื่นเจ็ดพันนาย ต้านทานกองทัพใหญ่สี่แสนสองหมื่นนายของหวังหมั่ง ผลปรากฏว่ายังเป็นฝ่ายชนะอีกด้วย】

เมื่อเห็นถ้อยคำบนม่านแสง ผู้คนในยุคก่อนราชวงศ์ฮั่นตะวันออกต่างก็แทบไม่เชื่อสายตาตนเอง กำลังพลไม่ถึงสองหมื่น เอาชนะกองทัพใหญ่สี่แสนสองหมื่นได้รึ? มากกว่ากันถึงยี่สิบเอ็ดเท่าตัว จะเป็นไปได้อย่างไร?

ยุคชุนชิวจ้านกั๋ว เหล่าจื่อลูบเคราเบาๆ สายตาดูลึกล้ำ พึมพำว่า "ผลงานการรบระดับนี้ หากมิได้เห็นม่านแสงนี้แสดงให้เห็นกับตา คงยากที่จะเชื่อจริงๆ”

“บนโลกนี้มีศึกที่ใช้คนน้อยชนะคนมากได้ถึงเพียงนี้ เบื้องหลังย่อมต้องมีวิถีของมัน"

ขงจื่อยกมือขึ้นกอดอก พยักหน้าเบาๆ "บางทีหลิวซิ่วอาจจะมีแผนการที่ล้ำเลิศ สามารถใช้อุบายพลิกแพลงจนเอาชนะได้ ศึกในครั้งนี้ สมควรที่เหล่านักการทหารรุ่นหลังจะได้ศึกษาเรียนรู้”

“ต่อให้เก่งกาจดั่งชายชราผู้นี้ ชายชราผู้นี้ก็ยังมิกล้านำคนหยิบมือเดียวไปบุกทะลวงกองทัพใหญ่หรอก"

ต้องรู้ก่อนว่าสี่แสนสองหมื่นสู้กับไม่ถึงสองหมื่น เฉลี่ยแล้วคนหนึ่งต้องฆ่าศัตรูถึงยี่สิบเอ็ดคน นี่มันแนวคิดบ้าบออะไรกัน?

...

ยามนี้แววตาของไป๋ฉี่ก็เต็มไปด้วยความตกตะลึงเช่นกัน สี่แสนสองหมื่นคน เขาใช่ว่าไม่เคยฆ่า เพียงแต่เขาไม่เชื่อว่าจะมีใครสามารถใช้ทหารไม่ถึงสองหมื่นนายเอาชนะได้ก็เท่านั้น

ไป๋ฉี่นิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะค่อยๆ เอ่ยปาก "หากศึกนี้เป็นความจริง ความสามารถของหลิวซิ่ว ย่อมมิอาจดูแคลนได้เลย"

เขานึกถึงศึกต่างๆ มากมายที่ตนเองเคยบัญชาการ แม้จะมีกรณีใช้คนน้อยชนะคนมากอยู่มิน้อย ทว่าการจะเอาชนะท่ามกลางความแตกต่างที่ห่างชั้นกันปานศึกคุนหยางนี้ ช่างหาได้ยากยิ่งนัก อีกอย่างศึกส่วนใหญ่ของเขา ก็ยังเป็นการใช้คนมากชนะคนน้อยเสียด้วยซ้ำ! ในการรบระดับกองทัพใหญ่เช่นนี้ กำลังพลถือเป็นสิ่งสำคัญที่สุด ความกล้าหาญส่วนบุคคลกลับดูด้อยความสำคัญลงไปเลย

"สถานการณ์ในสนามรบพลิกผันได้ในพริบตา การที่หลิวซิ่วสามารถหาทางรอดท่ามกลางวิกฤตได้ ย่อมต้องมีความสามารถที่เหนือมนุษย์"

ไป๋ฉี่วางตำราพิชัยสงครามในมือลง หันไปจดจ่ออยู่กับม่านแสงเช่นกัน โดยหวังว่าจะได้เรียนรู้วิธีการใช้ทหารของหลิวซิ่วจากในนั้นบ้าง!

...

ราชวงศ์ฉิน "เป็นไปไม่ได้ เป็นไปไม่ได้เด็ดขาด กำลังรบห่างชั้นกันปานนี้จะเอาชนะได้อย่างไร?”

“ต่อให้อู๋อานจวินยังมีชีวิตอยู่ ก็คงมิกล้ากล่าววาจาเพ้อเจ้อเช่นนี้!"

อิ่งเจิ้งแค่นเสียงเย็น แววตาเต็มไปด้วยความกังขา เขาไม่มีทางเชื่อเด็ดขาดว่าจะมีผู้ใดสามารถเอาชนะได้ในสถานการณ์ที่กำลังพลห่างชั้นกันปานนี้

ราชวงศ์ฮั่น หลิวปังยามนี้ตกตะลึงจนอ้าปากค้าง "แม่เจ้าโว้ย... ไน่กงล่ะเชื่อเขาเลย... ทายาทรุ่นที่เก้าของไน่กงร้ายกาจถึงเพียงนี้เชียวรึ?"

แม้ตัวเขาเองจะผงาดขึ้นมาจากยุคเข็ญจนได้ครอบครองแผ่นดิน แต่ผลงานของหลิวซิ่วที่ใช้ทหารหนึ่งหมื่นเจ็ดพันนายเอาชนะกองทัพสี่แสนสองหมื่นได้นี้ ก็ยังทำให้เขารู้สึกเหลือเชื่ออยู่ดี เขาใช่ว่าไม่เคยผ่านศึกสงคราม... ด้วยกำลังทหารเท่านี้ ต่อให้เซี่ยงอวี่เป็นแม่ทัพใหญ่ เขาก็ยังไม่เชื่อเลย

ยามนี้เซียวเหอก็ไม่เชื่อเช่นกัน ทว่าเมื่อนึกถึงอาวุธทำลายล้างโลกของคนยุคหลัง "ก็ใช่ว่าจะเป็นไปไม่ได้...”

“เว้นเสียแต่ว่าจะมีอาวุธสังหารอานุภาพทำลายล้างสูงแบบของคนยุคหลัง มิเช่นนั้นไม่มีทางเป็นไปได้เด็ดขาด!"

ฮั่นอู่ตี้เองก็ตกตะลึงอย่างที่สุดเช่นกัน "นี่... จะเป็นไปได้อย่างไร?"

เว่ยชิงและฮั่วชวี่ปิ้งสบตากัน ในแววตาเต็มไปด้วยความตื่นตะลึงและเลื่อมใส เว่ยชิงเอ่ยเสียงขรึม: "ผลงานการรบเช่นนี้ ถือเป็นสิ่งที่ไม่เคยมีมาก่อนในประวัติศาสตร์อย่างแท้จริง"

ฮั่วชวี่ปิ้งกลับกำหมัดแน่นด้วยความตื่นเต้น "ข้าจะต้องค้นหาวิถีแห่งการใช้ทหารของเขาจากม่านแสงนี้ให้จงได้ วันหน้าหากมีศึกสงคราม จะได้นำมาเป็นแบบอย่าง"

ราชวงศ์ซิน หวังหมั่งที่เพิ่งจะออกราชโองการไป เมื่อเห็นสิ่งที่ม่านแสงกล่าว ใบหน้าก็เปลี่ยนเป็นสีเขียวคล้ำในทันที เส้นเลือดบนหน้าผากปูดโปน เขาตบพนักบัลลังก์มังกรดังปัง คำรามก้องว่า "เป็นไปไม่ได้! เป็นไปไม่ได้เด็ดขาด!”

“กองทัพสี่แสนสองหมื่นของเจิ้น จะพ่ายแพ้ให้แก่ทหารหนึ่งหมื่นเจ็ดพันนายของหลิวซิ่วได้อย่างไร!”

“ม่านแสงนี้จะต้องมีความผิดพลาดแน่!"

เขาลุกขึ้นยืน เดินวนเวียนไปมาในท้องพระโรง แววตาเต็มไปด้วยความไม่อยากจะเชื่อ! "ถ่ายทอดโองการของเจิ้น... ให้กองทัพทั้งหมดตั้งมั่นอยู่กับที่ รอให้เจิ้นดูม่านแสงจนจบแล้วค่อยตัดสินใจ"

ราชโองการแต่ละฉบับถูกส่งด่วนแบบม้าเร็วแปดร้อยลี้จากในวังไปยังค่ายทหารต่างๆ!

...

ในขณะเดียวกัน บนม่านแสง 【ศึกคุนหยาง】 อักษรตัวโตสี่ตัวปรากฏขึ้นอย่างโดดเด่นบนม่านแสง จากนั้นภาพบนม่านแสงก็พลิกเปลี่ยนไป ทุกคนต่างจ้องมองม่านแสงอย่างใจจดใจจ่อ เกรงว่าจะพลาดรายละเอียดใดไป! ทว่าภาพที่เกิดขึ้นในนั้นกลับทำเอาทุกคนเบิกตาดูจนแทบจะถลนออกมา

(หลิวซิ่ว: "ดูให้ดีๆ ล่ะ ข้าจะสอนแค่ครั้งเดียว... จะเรียนรู้ไปได้มากน้อยแค่ไหนก็ขึ้นอยู่กับพรสวรรค์ของพวกท่านแล้ว!")