บทที่ 70 หลิวซิ่ว: แค่วิชานี้วิชาเดียว พวกท่านก็ต้องเรียนกันยันสว่างแล้ว!

ในเวลานี้ ภาพบนม่านแสง... เต็มไปด้วยกองทัพซินมืดฟ้ามัวดิน!

หวังอี้ระดมพลกว่าสี่แสนสองหมื่นนายจากทางเหนือ ยกทัพมุ่งหน้าสู่เมืองหว่านเฉิงอย่างยิ่งใหญ่เกรียงไกร ขบวนทัพทอดยาวหลายร้อยลี้ ช่างเป็นภาพที่น่าตื่นตาตื่นใจยิ่งนัก

ตลอดทาง ธงรบโบกสะบัด ดาบหอกส่องประกายวาววับ แถมยังต้อนเอาสัตว์ร้ายอย่างเสือ เสือดาว แรด และช้าง มาเป็นทัพหน้าอีกด้วย!

ทั้งยังมีชายร่างยักษ์นาม จวี้อู๋ป้า สูงกว่าสองเมตรยืนประจัญบานอยู่หน้าทัพเพื่อข่มขวัญศัตรู

เมื่อกองทัพของหวังอี้มาถึงคุนหยาง เขาก็ได้ทำการตัดสินใจที่น่าตกตะลึง นั่นคือ... กวาดล้างเมืองคุนหยางให้ราบเป็นหน้ากลองก่อน แล้วค่อยไปคลายวงล้อมที่หว่านเฉิง

ในเวลานั้น กองทัพลวี่หลินที่อยู่ในเมืองคุนหยางมีเพียงแปดถึงเก้าพันนายเท่านั้น เมื่อต้องเผชิญหน้ากับกองทัพมหึมาที่ประชิดเมือง ผู้คนต่างก็หวาดผวากันไปหมด

บรรดาแม่ทัพรักษาเมืองส่วนใหญ่ตกใจจนขวัญหนีดีฝ่อ วางแผนจะหอบลูกจูงเมียหนีออกจากเมืองคุนหยาง

หลิวซิ่วและพรรคพวกเห็นกองทัพซินบุกมาอย่างดุดัน จึงรีบถอยทัพเข้าตั้งรับในเมืองคุนหยาง

ตะวันคล้อยต่ำ แสงสุดท้ายอาบไล้ดุจสีเลือด! ย้อมธงรบของกองทัพฮั่นบนกำแพงเมืองคุนหยางจนแดงฉาน

หลิวซิ่วยืนอยู่บนเชิงเทิน มองดูกระโจมค่ายทหารของกองทัพซินที่ตั้งเรียงรายแน่นขนัดอยู่นอกเมือง ภายในใจก็เกิดความรู้สึกสิ้นหวังขึ้นมาจางๆ

กองทัพซินสี่แสนกว่านายปิดล้อมเมืองคุนหยางเล็กๆ แห่งนี้จนมิดชิดไม่มีช่องโหว่ ในขณะที่ทหารรักษาเมืองมีเพียงหมื่นกว่านาย แถมเสบียงก็ใกล้จะหมดลงเต็มที

"รายงาน!" ทหารสอดแนมนายหนึ่งวิ่งหอบแฮ่กๆ เข้ามา "กองทัพซินกำลังสร้างหอคอยบันไดและรถกระทุ้งประตูเมือง คาดว่าจะเริ่มบุกโจมตีในเร็วๆ นี้!"

หลิวซิ่วกำดาบยาวที่เอวแน่น แววตาฉายแววเด็ดเดี่ยว เขาหันกลับมากล่าวกับบรรดาแม่ทัพที่อยู่ด้านข้าง:

"ศึกครั้งนี้ เดิมพันด้วยความเป็นความตาย พวกเรามีเพียงต้องสู้สุดใจเท่านั้น จึงจะสามารถฝ่าฟันหาทางรอดไปได้!"

เมื่อเห็นทุกคนมีสีหน้าสิ้นหวัง ไม่สนใจไยดีตนเอง หลิวซิ่วจึงค่อยๆ เดินออกไปข้างหน้า เพื่อปลุกขวัญกำลังใจ

"ข้ารู้ว่าตอนนี้ทุกคนกำลังสิ้นหวัง แต่ตอนนี้ไม่ใช่เวลามาสิ้นหวัง! โอกาสเดียวในตอนนี้ก็คือ ทุกคนต้องร่วมแรงร่วมใจกัน ยืนหยัดปกป้องคุนหยางจนตัวตาย รอจนกว่าทัพหนุนจะมาถึง แล้วตีกระหนาบทั้งสองด้าน ถึงจะสามารถเอาชนะศัตรูได้"

ทว่าเหล่าแม่ทัพกลับไม่พอใจในคำแนะนำของเขา บางคนถึงกับโมโหด้วยซ้ำ แม่ทัพนายหนึ่งชี้หน้าหลิวซิ่วด้วยความโกรธจัด:

"เจ้ามันก็แค่เด็กเมื่อวานซืน จะไปรู้เรื่องการศึกอะไร! ตอนนี้ทัพศัตรูมีกำลังกล้าแข็ง การปักหลักสู้ตายที่คุนหยางก็ไม่ต่างอะไรกับรนหาที่ตาย เจ้าอย่ามาพูดจาเหลวไหลที่นี่เลย!"

แม่ทัพคนอื่นๆ ก็พากันเห็นด้วย ชั่วขณะนั้น ภายในกระโจมก็เกิดเสียงเอะอะโวยวายวุ่นวายไปหมด

หลิวซิ่วขมวดคิ้วแน่น แต่ก็ไม่ได้โกรธเคือง เขาสูดหายใจเข้าลึกๆ แล้วเพิ่มเสียงให้ดังขึ้น:

"ทุกท่านโปรดใจเย็นก่อน! หากทิ้งเมืองหนีไปตอนนี้ ก็เท่ากับหันหลังให้ศัตรู ถึงตอนนั้นกองทัพซินไล่ตามมา พวกเรายิ่งต้องตายอย่างไร้ที่กลบฝังเป็นแน่ มีเพียงการยืนหยัดรักษาเมือง รอคอยทัพหนุนเท่านั้น จึงจะเป็นแผนการที่ดีที่สุด"

เหล่าแม่ทัพใต้ม่านแสงเมื่อเห็นการตัดสินใจของหลิวซิ่ว ก็พากันพยักหน้าเห็นด้วย

ไป๋ฉี่มองดูเหตุการณ์บนม่านแสง ลูบเคราพลางกล่าวว่า: "หลิวซิ่วผู้นี้ก็พอจะมีวิสัยทัศน์อยู่บ้าง สามารถรักษาความเยือกเย็นไว้ได้ในยามคับขันเช่นนี้ แถมยังเสนอแผนปักหลักสู้รอทัพหนุน ไม่ธรรมดาเลยจริงๆ เพียงแต่แม่ทัพพวกนั้นสายตาสั้นเกินไป เกรงว่าจะทำให้เสียการใหญ่ได้!"

เหล่าแม่ทัพที่อยู่ข้างๆ ก็พากันวิพากษ์วิจารณ์เช่นกัน "นั่นสิ สิ่งที่หลิวซิ่วพูดมามีเหตุผลมาก การทิ้งเมืองหนีก็คือการรนหาที่ตายชัดๆ"

ราชวงศ์ต้าฮั่น

หลิวปังมองดูภาพบนม่านแสงก็รู้สึกตกตะลึงเช่นกัน!

"แม่เจ้าโว้ย... ขบวนทัพนี่มันยิ่งใหญ่อลังการจริงๆ แฮะ!"

นับตั้งแต่ราชวงศ์ฉินและฮั่นหลายร้อยปีมานี้ ไม่เคยมีการใช้กำลังทหารมากมายมหาศาลขนาดนี้มาก่อน มิน่าล่ะหลิวปังถึงได้ตกตะลึง! โดยเฉพาะกองทัพสัตว์ร้ายที่ประกอบไปด้วยเสือ สิงโต หมาป่า และสิงสาราสัตว์นั่น

ตอนนี้เขาชักจะตั้งตารอดูแล้วสิว่า หลานรุ่นที่เก้าของเขาจะพลิกสถานการณ์กลับมาชนะได้อย่างไร ยังไงถ้าเป็นเขา... เขาคงหันหลังเผ่นหนีไปตั้งนานแล้ว อย่าว่าแต่ทิ้งเมืองเลย... ต่อให้ต้องทิ้งเมียเขาก็ยอม!

รักษาป่าไม้ไว้ ย่อมไม่ไร้ฟืนเผา... นี่แหละคือคติประจำใจของหลิวปัง ส่วนเรื่องหน้าตาน่ะรึ? ไม่เห็นจะสำคัญเลยสักนิด!

ในเวลานี้ บนม่านแสง ภายในกระโจมยังคงถกเถียงกันไม่เลิก! ถึงอย่างไรตอนนี้หลิวซิ่วก็เป็นเพียงรองแม่ทัพเท่านั้น ไม่ได้มีอำนาจสั่งการอะไรมากมายนัก

ในตอนนั้นเอง ทหารสอดแนมก็เข้ามารายงาน "รายงาน! กองทัพใหญ่ของหวังอี้ใกล้จะปิดล้อมเมืองคุนหยางจนหมดแล้วขอรับ!"

เหล่าแม่ทัพทุกคนต่างก็ใจเต้นระรัว จบสิ้นแล้ว... คราวนี้ทุกคนไม่มีทางหนีรอดแล้วจริงๆ

"ไปสืบมาอีก!"

เมื่อเห็นหลิวซิ่วก้าวออกมา ทุกคนก็ทำได้เพียงฝากความหวังไว้ที่เขา หลิวซิ่วรับมืออย่างมีสติ วางแผนร่วมกับเหล่าแม่ทัพ โดยให้มหาขุนพลหวังเฟิ่งและหวังฉางปักหลักสู้ตายที่คุนหยาง! ส่วนเขากับพี่น้องอีกสิบสามคน แอบลอบออกจากเมืองเพื่อไปตามกองทัพหนุน

ก่อนที่กองทัพของหวังอี้จะปิดล้อมเมืองจนมิด หลิวซิ่วและพวกก็อาศัยดวงที่ฝืนลิขิตสวรรค์ ฝ่าวงล้อมออกไปได้สำเร็จ พวกเขาควบม้าอย่างเร่งรีบ มุ่งหน้าสู่เมืองเหยี่ยนเฉิงและติ้งหลิง หลิวซิ่วพยายามเกลี้ยกล่อมแม่ทัพกองกำลังกบฏที่เดิมทีไม่ยอมส่งทหารไปช่วย

"หากท่านแม่ทัพสามารถตีทัพซินให้แตกพ่ายได้ ไม่เพียงแต่จะได้รับสมบัติล้ำค่ามากมาย ทว่าภารกิจอันยิ่งใหญ่ในการโค่นล้มหวังหมั่งก็จะสำเร็จลุล่วงด้วย! มิเช่นนั้น หากพ่ายแพ้ พวกเราก็จะรักษาชีวิตไว้ไม่ได้ แล้วยังจะมาพูดเรื่องทรัพย์สินเงินทองอะไรอีก?"

ในที่สุดทุกคนก็ถูกเขาเกลี้ยกล่อมจนใจอ่อน รวบรวมกำลังพลได้หลายพันนาย แล้วรีบมุ่งหน้าสู่คุนหยางทันที

ในขณะเดียวกัน การสู้รบภายในเมืองคุนหยางก็ดุเดือดเป็นอย่างยิ่ง หวังอี้ทุ่มเทสรรพกำลังทั้งหมด ทั้งตั้งบันไดเมฆ ขุดอุโมงค์ ใช้รถหุ้มเกราะพุ่งชนประตูเมือง งัดเอาทุกวิถีทางมาใช้

เมืองคุนหยางถูกปิดล้อมซ้อนทับกันหลายสิบชั้น หวังอี้สั่งให้หน้าไม้เกาทัณฑ์ระดมยิงเข้าไปในเมืองอย่างบ้าคลั่ง คนในเมืองแค่จะออกไปตักน้ำยังต้องเอาแผ่นไม้กระดานบังหัวไว้เลย แม่ทัพหวังเฟิ่งแทบจะต้านทานไว้ไม่ไหวแล้ว จึงเสนอขอสวามิภักดิ์ แต่หวังอี้กลับปฏิเสธ เขาสาบานว่าจะล้างเลือดเมืองคุนหยางให้จงได้

ทว่าภายนอกเมือง หลิวซิ่วนำทัพหนุนมาถึงแล้ว

ในเวลานี้ มีการบุกโจมตีเมืองเกิดขึ้นพร้อมกันสองแห่ง หลิวเหยี่ยนนำกองทัพลวี่หลินบุกโจมตีหว่านเฉิง ส่วนกองทัพซินของหวังอี้ก็บุกโจมตีคุนหยาง เนื่องจากสมัยโบราณการสื่อสารยังไม่พัฒนา ทั้งสองฝ่ายจึงไม่รู้สถานการณ์การรบของอีกฝ่ายเลย

ความเป็นจริงก็คือ เฉินเผิงปักหลักสู้ตายที่หว่านเฉิงมานานถึงครึ่งปีแล้ว ในเมืองเสบียงกรังและอาวุธยุทโธปกรณ์หมดเกลี้ยง ถึงขั้นเกิดเหตุการณ์อันน่าสลดใจที่ 'คนกินคน' ขึ้นแล้ว ในที่สุด เฉินเผิงที่สิ้นหวังก็ต้องยอมจำนนต่อหลิวเหยี่ยน เพียงแต่ข่าวที่หว่านเฉิงแตกพ่ายยังส่งมาไม่ถึงคุนหยาง

หลิวซิ่วรับรู้ได้ทันทีว่านี่คือโอกาสทองในการทำศึก เขาส่งม้าเร็วนำจดหมายเข้าไปในเมืองคุนหยาง โดยอ้างว่าหว่านเฉิงแตกแล้ว หลิวเหยี่ยนกำลังจะส่งกองทัพใหญ่มาสนับสนุน แล้วม้าเร็วก็แกล้งทำจดหมายตก ให้กองทัพซินเก็บได้

เมื่อทหารทัพซินรู้ข่าวเข้า ก็รู้สึกหดหู่ ขวัญกำลังใจตกต่ำ ส่วนแม่ทัพรักษาเมืองในคุนหยางเมื่อรู้ข่าว ก็ฮึกเหิมขึ้นมาทันที ตัดสินใจยืนหยัดสู้ตาย และเตรียมพร้อมเปิดประตูเมืองออกไปรับศึกทุกเมื่อ

ไป๋ฉี่มองดูฉากนี้ ก็อดไม่ได้ที่จะตบโต๊ะชื่นชม: "กลยุทธ์ของเด็กคนนี้ ช่างยอดเยี่ยมไร้ที่ติ ภายหน้าต้องทำการใหญ่ได้แน่นอน!"

ในการทำศึกกองกำลังขนาดใหญ่เช่นนี้ ข้อมูลข่าวสารเป็นสิ่งสำคัญที่สุด และขวัญกำลังใจก็สำคัญยิ่งกว่า การกระทำของหลิวซิ่วนี้ถือเป็นการยิงปืนนัดเดียวได้นกสองตัว ไม่เพียงแต่ทำลายขวัญกำลังใจทัพศัตรู แต่ยังทำให้ฝ่ายเดียวกันที่กำลังจนตรอกได้มองเห็นความหวังอีกด้วย!

ราชวงศ์ต้าฮั่น

หลิวปังก็ตะโกนด้วยความตื่นเต้นเช่นกัน: "หลานรุ่นที่เก้าคนนี้ ช่างสร้างชื่อเสียงให้ตระกูลหลิวของข้าจริงๆ! ฮ่าฮ่า... ฮ่า! มีความหน้าด้านหน้าทนเหมือนกับตอนที่บิดาผู้นี้ยึดครองใต้หล้าไม่มีผิด!"

...

ยามนี้ภาพบนม่านแสงสลับเปลี่ยนไปอีกครั้ง! มหาจอมเวทเปิดใช้วิชาอัญเชิญแล้ว!

รัตติกาลมาเยือน เมืองคุนหยางตกอยู่ในความเงียบสงัด ทันใดนั้น บนท้องฟ้าก็มีเสียงดังกึกก้อง แสงสว่างจ้าแหวกผ่านท้องฟ้ายามค่ำคืน! ตามมาด้วยอุกกาบาตขนาดยักษ์ที่ลากหางเพลิงยาวเหยียด พุ่งดิ่งลงสู่ค่ายของกองทัพซิน

"สวรรค์ลงทัณฑ์! สวรรค์ลงทัณฑ์แล้ว!" เสียงร้องอุทานด้วยความหวาดกลัวดังระงมมาจากค่ายทัพซิน

อุกกาบาตตกกระทบพื้น ก่อให้เกิดแรงระเบิดอย่างรุนแรง แสงเพลิงพวยพุ่งขึ้นฟ้า ควันดำลอยโขมง ทหารทัพซินแตกตื่นตกใจ วิ่งหนีกันหัวซุกหัวซุน อุกกาบาตลูกนี้ราวกับติดระบบนำทางดาวเทียมเป่ยโต่ว พุ่งทะลวงเข้าใส่ค่ายทหารของหวังหมั่งอย่างแม่นยำ

หากบอกว่าลูกแรกคือความบังเอิญ เช่นนั้นลูกที่สองก็คือความตั้งใจแล้วล่ะ! ยามนี้บนท้องฟ้ายังมีอุกกาบาตที่ลูกใหญ่กว่าลูกแรกหลายเท่า กำลังพุ่งเข้าใส่ค่ายทหารหวังหมั่งด้วยความเร็วสูง!

ทว่า นี่เป็นเพียงจุดเริ่มต้นเท่านั้น โปรแกรมโกงสายฟ้าก็พร้อมทำงานแล้ว!

บนท้องฟ้ามืดครึ้มไปด้วยเมฆดำ ฟ้าแลบฟ้าร้อง ลมพายุพัดกระหน่ำ สายฟ้าหลายสายผ่าเปรี้ยงลงมาที่ค่ายทัพซิน ทำให้เกิดไฟไหม้ลุกลาม! ตามติดมาด้วยโปรแกรมโกงน้ำท่วม ฝนตกลงมาอย่างหนัก น้ำป่าหลากทลาย น้ำท่วมทะลักพุ่งเข้าใส่กองทัพซินราวกับสัตว์ร้าย!

ภายใต้การโจมตีซ้อนสามประสาน ทั้งอุกกาบาต สายฟ้า และน้ำท่วม กองทัพซินก็พังทลายลงอย่างราบคาบ!

กองทัพสัตว์ร้ายที่จวี้อู๋ป้าพามา ไม่เคยเจอเหตุการณ์สะเทือนฟ้าสะเทือนดินแบบนี้มาก่อน พวกมันตกใจจนวิ่งเตลิดเปิดเปิงไปทั่วทิศ วิ่งพล่านอย่างควบคุมไม่ได้ ทำให้กองทัพของหวังหมั่งแตกพ่ายไม่เป็นท่า พ่ายแพ้ยับเยินดั่งภูเขาถล่ม ทหารที่หนีเอาตัวรอดต่างก็เบียดเสียดเหยียบย่ำกันเอง คนที่พลัดตกน้ำตายมีจำนวนนับไม่ถ้วน จนศพคนตายไปอุดตันการไหลของแม่น้ำ

ผู้คนใต้ม่านแสงเห็นเช่นนี้... ก็ถึงกับอึ้งกิมกี่ไปตามๆ กัน...

ไป๋ฉี่: "นี่เจ้าเรียกว่าทำศึกรึ? คนดีๆ ที่ไหนทำศึกแล้วอัญเชิญอุกกาบาตมาได้บ้างเนี่ย? เจ้ามีวิชาขนาดนี้? แล้วก่อนหน้านี้เจ้าจะไปทำเรื่องไร้สาระมากมายพวกนั้นทำไมวะ? กวาดเรียบไปเลยทีเดียวไม่ดีกว่ารึ?"

ฮั่วชวี่ปิ้ง: "ตอนแรกก็ว่าจะลองศึกษาดูสักหน่อย... แต่มารดามันเถอะ ไม่เรียกอุกกาบาต ก็เรียกสายฟ้า เรียกน้ำท่วม แล้วจะให้ข้าศึกษาเหวอะไรวะ? ตอบข้ามาสิ? ...เชี่ยเอ๊ย แบบนี้จะให้เรียนรู้ยังไง?"

หลิวซิ่ว: "อย่าถาม! อ่อนแอก็แค่ฝึกให้เยอะๆ! สอนหรือไม่สอนมันเป็นเรื่องของข้า ส่วนพวกเจ้าจะเรียนรู้ได้หรือไม่ได้ มันก็เป็นปัญหาของพวกเจ้าแล้ว... ถ้าเรียนรู้ได้ก็ถือว่าได้กำไร ถ้าเรียนไม่ได้ก็ถือว่าเป็นเรื่องของโลกธรรมดา! แค่วิชาอัญเชิญอุกกาบาตนี้วิชาเดียว พวกท่านก็ต้องเรียนกันยันสว่างแล้ว ไม่ใช่ว่าท่านเรียนรู้แล้วหรอกนะ... แต่มันสว่างแล้วต่างหาก! เข้าใจไหม ปรบมือ!" —— ซิ่ว!

...