บทที่ 71 โปรแกรมโกงทำงานต่อเนื่อง!

ราชวงศ์ฉิน อิ๋งเจิ้งมองดูอาวุธถล่มน่านฟ้าบนม่านแสง... ถึงกับตกตะลึงจนอ้าปากค้าง ทำเอาปฐมจักรพรรดิผู้เกรียงไกรหยุดนิ่งไปหลายสิบวินาที... ควบคุมสภาพอากาศได้รึ? นี่มัน... นี่มัน... เปิดโปรแกรมโกงแบบไม่คิดจะปิดเลยใช่ไหม? สมเหตุสมผลรึเปล่า? มารดามันเถอะ แบบนี้มันสมเหตุสมผลตรงไหน? อิ๋งเจิ้งเพิ่งสัมผัสได้ถึงความรู้สึกไร้เรี่ยวแรงเป็นครั้งแรก เมื่อต้องเผชิญหน้ากับยอดมนุษย์สายโกงเช่นนี้ เขามองไม่ออกเลยจริงๆ ว่าจะมีเหตุผลอะไรที่จะเอาชนะได้! หลังจากตกตะลึงอยู่นาน เขาจึงค่อยๆ เอ่ยออกมาว่า: "อานุภาพสวรรค์เช่นนี้ มิใช่สิ่งที่กำลังมนุษย์จะต้านทานได้! หวังหมั่งพ่ายแพ้ไปก็ไม่ถือว่าเสียหน้าแล้ว!"

ราชวงศ์ฮั่น หลิวปังมองดูอาวุธถล่มน่านฟ้าที่มีอานุภาพทำลายล้างน่าสะพรึงกลัวบนม่านแสง รวมถึงฉากที่ราวกับวันสิ้นโลก เขาก็ตกตะลึงจนยืนค้างอยู่กับที่เช่นกัน เขาเบิกตากว้าง ปากอ้าค้าง ราวกับสูญเสียความสามารถในการพูดไปชั่วขณะ "อาบา... อาบา... อาบาบาบา..." ผ่านไปพักใหญ่ เขาถึงค่อยๆ ได้สติกลับมา พลางพึมพำกับตัวเองว่า: "แม่เจ้าโว้ย... ไม่ธรรมดา... ไม่ธรรมดาจริงๆ หลานรุ่นที่เก้าของบิดาผู้นี้ช่างไม่ธรรมดาเสียจริง!”

“หรือจะเป็นเซียนกลับชาติมาเกิดกันแน่?" คำเดียวคือ "ซิ่ว"... สองคำคือ "โคตรซิ่ว" สามคำคือ "ซิ่วจนชา!"

ฮั่นอู่ตี้เองก็ตกตะลึงจนเกือบจะตกจากบัลลังก์มังกร! หลิวเช่อเบิกตาโพลง ชี้มือไปที่ม่านแสงพลางตรัสด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ: "เจิ้นท่องไปทั่วใต้หล้า ไม่เคยพบเห็นวิชาอัศจรรย์เช่นนี้มาก่อนเลย!”

“อานุภาพระดับนี้ เจิ้นเพิ่งเคยเห็นเป็นครั้งแรกในชีวิต!" เว่ยชิงและฮั่วชวี่ปิ้งสบตากัน ทั้งคู่ต่างเต็มไปด้วยความตื่นตะลึง พวกเขารู้สึกว่าที่ทำศึกมาทั้งชีวิตนี่มันช่างเสียเปล่าจริงๆ... แบบนี้... มารดามันเถอะ จะเอาอะไรไปเรียนรู้ตามได้เนี่ย!

ราชวงศ์ซิน ยามนี้ใบหน้าของหวังหมั่งนั้นดูย่ำแย่เกินกว่าจะบรรยายได้ หลิวซิ่ว... หลิวซิ่ว... ไอ้ตัวแสบ เจ้าโชว์เทพตบหน้าเจิ้นจนชาไปหมดแล้ว! แล้วก็ไอ้สวรรค์เฮงซวย แกมันไอ้ขยะ แกมันเล่นไม่ซื่อ แกมันไม่รักษาจรรยาบรรณของพระเจ้าเลย! บ้านไหนเขาทำศึกแล้วใช้อุกกาบาตแทนขีปนาวุธกันฮะ? แถมยังมาตั้งสองลูก? ให้เกียรติข้ามากเกินไปแล้ว! อยากจะกำจัดข้าขนาดนั้นเลยรึไง? ก่อนอื่นข้ายังไม่ได้ไปหาเรื่องใครเลยนะ... แต่อยู่ดีๆ แกก็ส่งอุกกาบาตยักษ์ลงมาตั้งสองลูกแบบนี้ หน้าไม่อายเกินไปหน่อยไหม? ตอนนี้แม้แต่หวังหมั่งเองก็เริ่มสงสัยแล้วว่า ระบบของเขาถูกหลิวซิ่วชิงตัดหน้าไปจริงๆ มันไม่สมเหตุสมผลเอาเสียเลย และไม่ถูกหลักวิทยาศาสตร์อย่างแรง! "ฝ่าบาท... ทรงทอดพระเนตรดูสิพ่ะย่ะค่ะ... หลิวซิ่วคนนี้ พวกเรายังต้องไปจับตัวเขาอีกไหมพ่ะย่ะค่ะ?" ขุนนางคนหนึ่งถามด้วยใบหน้าอมทุกข์ หวังหมั่งได้ยินดังนั้นใบหน้าก็ยิ่งมืดครึ้ม "จับ... จับพ่องมึงสิ? รวบรวมกองทัพย้ายเมืองหลวง... ย้ายไปยุโรปนู่นเลย!" เจิ้นแม่งสู้ไม่ได้แล้วหนีเอาไม่ได้รึไง? ข้าหนีก็ได้วะ! ขอโทษด้วย... เจิ้นทำให้กองทัพนักทะลุมิติต้องอับอายขายหน้าเสียแล้ว... ยุคโบราณมันไม่น่าอยู่จริงๆ ชาติหน้าไม่มาแล้วโว้ย!

...

ในเวลานี้ บนม่านแสงเรื่องราวยังคงดำเนินต่อไป หลิวซิ่วนำทหารเอก 3,000 นาย รุกคืบโจมตีซ้ำเติม เสียงโห่ร้องฆ่าฟันดังกึกก้องสะเทือนฟ้า หวังอี้และหวังเสวียน แม่ทัพใหญ่ทัพซินพยายามจัดทัพต้านทาน แต่ก็สายเกินแก้เสียแล้ว ท่ามกลางความโกลาหล หวังเสวียนถูกกองทัพฮั่นสังหาร ส่วนหวังอี้ทำได้เพียงนำทหารที่เหลือไม่กี่พันนายหนีเอาตัวรอดไปอย่างทุลักทุเล

[หลังจาก "ศึกคุนหยาง" หลิวซิ่วก็มีชื่อเสียงโด่งดังไปทั่วหล้า และได้รับฉายา "มหาจอมเวท" มาครองอย่างสมภาคภูมิ]

[ศึกครั้งนี้ยังได้วางรากฐานอันมั่นคงให้กับการสถาปนาราชวงศ์ตงฮั่นในภายภาคหน้าอีกด้วย]

[และเหตุการณ์อุกกาบาต สายฟ้า รวมถึงน้ำท่วมที่เกิดขึ้นกะทันหันนี้ ก็ได้กลายเป็นตำนานในประวัติศาสตร์ที่ชนรุ่นหลังเล่าขานสืบต่อกันมาจนถึงปัจจุบัน!]

[นับจากนั้นเป็นต้นมา หลิวซิ่วก็เริ่มต้นการเดินทางสายโปรแกรมโกงของตนเอง]

[หลิวซิ่วเริ่มมีชื่อเสียงเลื่องลือในศึกคุนหยาง และในขณะที่เขากำลังนำทัพรุกคืบลงใต้เพื่อยึดครองดินแดนอยู่นั้น หลิวเหยี่ยนผู้เป็นพี่ชายกลับถูกเกิ่งสื่อตี้สั่งประหารชีวิตด้วยข้อหาไม่ยำเกรงพระราชอำนาจ]

[เมื่อเขาทราบว่าพี่ชายคนโตถูกสังหาร เขาทั้งเศร้าโศกและโกรธแค้นเป็นอย่างยิ่ง แต่เพื่อไม่ให้เกิ่งสื่อตี้เกิดความหวาดระแวง หลิวซิ่วจึงต้องสะกดกลั้นความเจ็บปวด ยอมอดทนต่อความอัปยศ เดินทางกลับไปยังเมืองหว่านเฉิงเพื่อขอรับผิดต่อเกิ่งสื่อตี้หลิวเสวียน] [ไม่เพียงแต่ไม่กล้าจัดงานศพให้หลิวเหยี่ยน แม้แต่ความดีความชอบในศึกคุนหยางเขาก็ไม่กล้าแสดงออกมาเลยแม้แต่นิดเดียว!] [เมื่อเห็นหลิวซิ่วนอบน้อมถึงเพียงนี้ หลิวเสวียนจึงค่อยๆ ลดความหวาดระแวงลง และแต่งตั้งหลิวซิ่วเป็นพั่วหลูต้าเจียงจวิน (มหาขุนพลปราบกบฏ) พร้อมบรรดาศักดิ์อู่ซิ่นโหว!]

[หลังจากได้รับบรรดาศักดิ์ไม่นาน หลิวซิ่วก็ได้แต่งงานกับอินลี่หัว เทพธิดาในดวงใจและแสงจันทร์ขาวที่เขาถวิลหามานาน ซึ่งเป็นบุตรสาวตระกูลเศรษฐีผู้มั่งคั่งแห่งซินเยว่]

[แม้ราชวงศ์ซินของหวังหมั่งจะล่มสลายไปแล้ว แต่ขุมกำลังในมณฑลเหอเป่ยยังคงเฝ้าสังเกตการณ์อยู่ กองกำลังแบ่งแยกดินแดนในเหอเป่ยอย่างทงหม่า, โหยวไหล, ขุยเซียว, กงซุนซู และพรรคพวก ต่างเติบโตอย่างรวดเร็วและมีอิทธิพลมากขึ้นเรื่อยๆ จึงจำเป็นต้องมีการเจรจาเกลี้ยกล่อมให้สวามิภักดิ์]

[เดือนสิบ ปีเกิ่งสื่อที่หนึ่ง ภายใต้คำแนะนำของโย่วเฉิงเซี่ยง (อัครมหาเสนาบดีขวา) เฉาซวี่ เกิ่งสื่อตี้หลิวเสวียนจึงแต่งตั้งหลิวซิ่วเป็นต้าสื่อหม่า (มหาเสนาบดีกลาโหม) ให้เดินทางไปยังมณฑลเหอเป่ยเพื่อทำหน้าที่เกลี้ยกล่อมหัวเมืองต่างๆ]

[หลิวซิ่วจำต้องแยกจากอินลี่หัว แสงจันทร์ขาวของเขาเพื่อเดินทางไปเหอเป่ย! และเมื่อไปถึงเหอเป่ย ไอ้เด็กนี่ก็เปิดโปรอีกครั้ง... เสน่ห์ดึงดูดใจพุ่งทะลุปรอทไปเลย]

[เจินติ้งหวังหลิวหยาง เพื่อที่จะเป็นพันธมิตรกับหลิวซิ่ว ถึงขั้นยกหลานสาวนามว่ากัวเซิ่งทงให้แต่งงานกับหลิวซิ่ว แถมยังมอบกำลังทหารนับแสนนายในมือให้หลิวซิ่วดูแลอีกด้วย!] [จากนั้นภายใต้การสนับสนุนของซ่างซูลิ่ง (ราชเลขาธิการ) เซี่ยกง และเจินติ้งหวังหลิวหยาง หลิวซิ่วก็บุกยึดเมืองหานตาน สังหารหวังหลางที่สถาปนาตนเองเป็นฮ่องเต้ที่หานตานได้สำเร็จ และได้รับชัยชนะในศึกหนานหลวน]

[นับแต่นั้น อิทธิพลของหลิวซิ่วในเหอเป่ยก็ยิ่งแข็งแกร่งขึ้นทุกวัน ทำให้เกิ่งสื่อตี้หลิวเสวียนเริ่มอยู่ไม่สุข จึงส่งราชทูตไปยังเหอเป่ยเพื่อแต่งตั้งหลิวซิ่วเป็นเซียวหวัง โดยมีเจตนาให้หลิวซิ่วคืนอำนาจทหาร และหวังจะลวงเขากลับมาสังหารทิ้งที่เมืองฉางอันเพื่อให้สิ้นซาก]

อิ๋งเจิ้งเห็นดังนั้นก็เกือบจะขำออกมา! "หลิวเสวียนผู้นี้เป็นคนโง่หรืออย่างไร? เจิ้นล่ะไม่อยากจะเชื่อเลยว่าคนธรรมดาที่แสนจะจืดชืดเช่นนี้จะได้ชื่อว่าเป็นฮ่องเต้กับเขาด้วย?" เจ้าฆ่าพี่ชายเขาไปแล้ว ยังจะหวังให้เขาคืนอำนาจทหารให้อีกรึ? เรื่องแบบนี้ถ้าไม่ใช่คนปัญญาอ่อนจริงๆ คงไม่มีใครทำออกมาแน่! (ซ่งเจียง: รู้สึกเหมือนโดนแขวะยังไงไม่รู้...)

ราชวงศ์ฮั่น "ฮ่าฮ่าฮ่า... ซิ่วเอ๋อร์บินทะยานขึ้นฟ้าแล้ว! ถึงขั้นได้เป็นอ๋องแล้ว... ขั้นต่อไปก็คือสถาปนาตนเป็นฮ่องเต้แล้วใช่หรือไม่?" หลิวปังยามนี้มีความสุขมาก ไม่มีอะไรจะน่ายินดีไปกว่าการได้เห็นลูกหลานของตนพลิกสถานการณ์กลับมากอบกู้รากฐานของต้าฮั่นได้อีกครั้ง! แถมยังเป็นลูกหลานที่ดุดันสุดๆ เสียด้วย! "คน... ไปเอาดาบยาวแปดสิบเมตรของบิดามา... บิดาจะเอามาปอกแอปเปิ้ลให้ซิ่วเอ๋อร์กิน!"

...