บทที่ 77 เฉียนหลง: เหอเซินโลภหรือไม่ มีหรือเจิ้นจะไม่รู้?

ภาพบนม่านแสงสลับเปลี่ยนอีกครั้ง!

[ปล่อยปละละเลยขุนนางกังฉิน]

ในภาพ!

เฉียนหลงกำลังเดินทอดน่องอย่างสบายอารมณ์ ในมือถือพัดจีบโบกสะบัดเบาๆ ด้านหลังมีเหล่าองครักษ์และขันทีติดตามอย่างนอบน้อม

ทันใดนั้น องครักษ์หน้าพระที่นั่งรีบเข้ามารายงาน: "ยูนนานส่งฎีกาเร่งด่วน นักโทษสำคัญแห่งพม่าหลบหนีไปได้พ่ะย่ะค่ะ!"

เฉียนหลงรับฎีกามาอ่านอย่างละเอียด สีหน้าพลันมืดครึ้ม ตวาดเสียงดัง: "พยัคฆ์แรดหลุดจากกรง หยกเต่าพินาศในตลับ เป็นความผิดของใคร?"

เหล่าองครักษ์รอบข้างต่างมองหน้ากันเลิ่กลั่ก เงียบกริบดั่งจักจั่นในฤดูหนาว ไม่มีใครกล้าปริปากตอบ

ยามนั้น มีเสียงใสกระจ่างดังขึ้น: "เป็นเพราะผู้รักษาหน้าที่ไม่อาจปฏิเสธความรับผิดชอบได้พ่ะย่ะค่ะ"

เฉียนหลงเงยหน้าขึ้นมอง เห็นองครักษ์หนุ่มผู้หนึ่งยืนตัวตรงสง่าผ่าเผย ใบหน้าหล่อเหลาคมคาย ผู้นั้นก็คือเหอเซิน

ด้วยท่วงท่าและรูปลักษณ์เช่นนี้... เพียงพริบตาเดียวก็ชนะใจเฉียนหลงได้!

เฉียนหลงมองเพียงปราดเดียว ก็ถูกชายผู้นี้ดึงดูดเข้าอย่างจัง!

เฉียนหลงใจเต้นวูบ เอ่ยถามว่า: "เจ้าเป็นใคร? เหตุใดจึงรู้จัก 'หลุนอวี่'?"

เหอเซินคำนับอย่างนอบน้อม รายงานตัวว่าเป็นนักเรียนจากสำนักศึกษาเสียนอันกง

เฉียนหลงนึกสนุก จึงทดสอบถามความหมายในบท 'จี้ซื่อเจียงฝาทรวนยวี่' เหอเซินตอบกลับอย่างไม่ลนลาน มีเหตุมีผลชัดเจน เฉียนหลงฟังจบก็ชื่นชมเป็นอย่างมาก แววตาเต็มไปด้วยความพึงพอใจ

นับตั้งแต่การตอบคำถามครั้งนั้น เหอเซินก็เข้าสู่สายตาของเฉียนหลง เริ่มต้นเส้นทางราชการอันรุ่งโรจน์โชติช่วง

เขาอาศัยความรู้ความสามารถของตน เชี่ยวชาญทั้งภาษาฮั่น แมนจู มองโกล และทิเบต จนเริ่มโดดเด่นในราชสำนัก

ไม่ว่าจะเป็นการจัดการราชการแผ่นดิน หรือการรับมือด้านการทูต เหอเซินล้วนทำได้ยอดเยี่ยมยิ่งนัก ได้รับความไว้วางใจและถูกเรียกใช้งานสำคัญจากเฉียนหลงเสมอ

ในราชสำนักเบื้องหน้าดูสงบราบเรียบ ทว่าเบื้องหลังกลับคลื่นลมแรง

ขุมกำลังต่างๆ ซับซ้อนและชิงดีชิงเด่นไม่ขาดสาย เหอเซินรู้ดีว่าการจะยืนหยัดในวังวนแห่งอำนาจนี้ ลำพังเพียงความสามารถนั้นไม่พอ ต้องเชี่ยวชาญวิถีแห่งขุนนางด้วย

เขาเริ่มลอบสังเกตความชอบของเฉียนหลงเพื่อประจบเอาใจ

เฉียนหลงชอบภาพเขียนพู่กันและบทกวี เหอเซินก็เร่งฝึกปรือฝีมือ มักจะร่วมชมภาพเขียนและแต่งบทกวีโต้ตอบกับเฉียนหลงอยู่เสมอ

เฉียนหลงชอบโอ้อวดความสำเร็จ หลงใหลการเสด็จประพาสกังหนำ เหอเซินก็จัดเตรียมงานอย่างแข็งขัน เนรมิตฉากอันหรูหราฟุ่มเฟือย เพียงเพื่อให้เฉียนหลงสำราญพระทัย

เมื่ออำนาจเริ่มมั่นคง ความปรารถนาในทรัพย์สินเงินทองลึกๆ ในใจของเหอเซินก็เริ่มตื่นตัว

แรกเริ่ม เขาเพียงรับสินบนเล็กๆ น้อยๆ จากขุนนางที่ต้องการความก้าวหน้า ซึ่งคนเหล่านั้นต่างเต็มใจมอบเงินทอง ของโบราณ และภาพเขียนล้ำค่ามาให้

เหอเซินพบว่า วิธีการรวบรวมทรัพย์สมบัติเช่นนี้ทั้งง่ายดายและมิดชิด ทั้งยังมีความเสี่ยงต่ำยิ่งนัก

ด้วยเหตุนี้ ความโลภของเขาจึงขยายใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ เริ่มรับสินบนอย่างขนานใหญ่

ไม่เพียงเท่านั้น เขายังอาศัยตำแหน่งหน้าที่ที่ดูแลกรมพระคลังและกรมวัง ในการยักยอกสินค้าของหลวงและตบตาบัญชีรายรับรายจ่าย เพื่อกอบโกยเข้ากระเป๋าตัวเอง

กาลเวลาผ่านไป ทรัพย์สินของเหอเซินก็เพิ่มพูนดั่งลูกหิมะที่กลิ้งทับถมกัน

เขาเปิดร้านรับจำนำถึง 75 แห่ง ร้านแลกเงินเล็กใหญ่กว่า 300 แห่ง ทั้งยังทำธุรกิจร้านข้าว ร้านเหล้า ร้านของโบราณ และอีกหลากหลายอาชีพ ถึงขั้นมีการติดต่อค้าขายกับบริษัทอินเดียตะวันออกของอังกฤษและสิบสามห้างแห่งกวางตุ้ง ธุรกิจรุ่งเรืองเฟื่องฟูอย่างยิ่ง

ในบ้านมีแก้วแหวนเงินทองกองพะเนินเทินทึก ชีวิตความเป็นอยู่หรูหราฟุ่มเฟือยถึงขีดสุด แม้แต่การกินข้าวยังต้องมีสาวใช้คอยป้อน เข้าห้องน้ำยังมีคนคอยปรนนิบัติถึง 4 คน

อย่างไรก็ตาม พฤติกรรมฉ้อราษฎร์บังหลวงของเหอเซินใช่ว่าจะไม่มีใครล่วงรู้

ขุนนางที่เที่ยงธรรมในราชสำนักอย่างหลิวหย่ง จี้เสี่ยวหลาน และคนอื่นๆ ต่างไม่พอใจในการกระทำของเหอเซินเป็นอย่างมาก พวกเขาถวายฎีกาฟ้องร้องเหอเซินต่อเฉียนหลงหลายต่อหลายครั้ง

ทว่าทุกครั้งที่มีการฟ้องร้อง เหอเซินกลับสามารถคลี่คลายสถานการณ์ได้อย่างแยบยล

ประกอบกับเฉียนหลงเองก็มีแผนการส่วนตัว เขารู้ว่าเหอเซินนั้นโลภมาก แต่เหอเซินจงรักภักดีต่อเขาอย่างที่สุดและทำงานได้เก่งกาจยิ่งนัก

โลภบ้างจะเป็นไรไป... ขอเพียงมีความภักดีและมีความสามารถ เฉียนหลงก็ยินดีจะหลับตาข้างหนึ่ง ทำเป็นมองไม่เห็นอะไรทั้งสิ้น

ในช่วงบั้นปลายของเฉียนหลง การตามใจเหอเซินยิ่งพุ่งถึงขีดสุด

เฉียนหลงในยามนั้นมัวเมาอยู่กับสิ่งที่ตนเรียกว่า 'สิบสมบูรณ์' ยิ่งมายิ่งฟุ่มเฟือย

ส่วนระบบเงินชดใช้ความผิดที่เหอเซินคิดค้นขึ้น ก็มาตอบสนองความต้องการทางการคลังของเฉียนหลงได้พอดี ขุนนางที่ทำความผิด ขอเพียงจ่ายเงินก้อนโต ก็สามารถลดหย่อนโทษได้

เงินเหล่านี้ส่วนใหญ่เข้าสู่คลังส่วนตัวของเฉียนหลง ส่วนน้อยก็ตกเข้ากระเป๋าเหอเซิน

เฉียนหลงทำเป็นมองไม่เห็นเรื่องนี้ ทำให้ราชสำนักเน่าเฟะ ขุนนางกังฉินระบาดไปทั่ว!

...

ภายใต้ม่านแสง

ยามนี้ในท้องพระโรง สายตาของทุกคนต่างจับจ้องไปที่เหอเซินเป็นจุดเดียว

เหอเซินในใจกระวนกระวายยิ่งนัก...

"ฝ่าบาท... ม่านแสงนี้พูดจาเหลวไหล กระหม่อม..."

คราวนี้... เกรงว่าคงจะจบสิ้นแล้ว!

เมื่อก่อนเรื่องเหล่านี้ไม่มีใครพูดก็แล้วไป... แต่ตอนนี้ถูกแฉออกมากลางแจ้ง ต่อให้ตนจะเป็นที่โปรดปรานเพียงใดก็คงยากจะรอดพ้น?

ทว่าเฉียนหลงยามนี้กลับมองม่านแสงด้วยความดูแคลน

เรื่องนี้มีหรือเขาจะไม่รู้? เหอเซินตอนโลภก็โลภจริง แต่เขารู้จักเอาใจและจัดการธุระได้ถูกใจ

อีกอย่าง เงินของเหอเซินมิใช่ของเจิ้นหรอกหรือ? เจิ้นก็แค่ฝากไว้ที่เขาก็เท่านั้นเอง!

เห็นเจิ้นเป็นคนโง่หรือไง นั่นมันคือมรดกที่เจิ้นทิ้งไว้ให้ลูกชายต่างหากเล่า

ทั่วทั้งท้องพระโรงเงียบงัน ไม่มีใครรู้ว่าเฉียนหลงกำลังคิดอะไรอยู่

ครู่หนึ่งเฉียนหลงก็เอ่ยขึ้นว่า: "เหอเซิน เจิ้นเชื่อใจเจ้า ม่านแสงนี้ก่อนหน้านี้ยังบอกว่าเจิ้นเป็นยอดน้องชายเลย ตอนนี้ยังมาหาว่าเหอเซินเป็นขุนนางกังฉินอีก หากไม่ใช่คนโง่คงไม่มีใครเชื่อหรอกจริงไหม?"

เหอเซินในตอนนั้น... คาดไม่ถึงว่าเฉียนหลงจะปกป้องเขา เดิมทีเขาเตรียมใจตายไว้แล้ว!

ผลปรากฏว่าเป็นเพียงเรื่องตกใจเปล่าๆ เหอเซินรีบปาดเหงื่อเย็นที่หน้าผาก ร้องตะโกนว่า: "ฝ่าบาททรงปราดเปรื่องยิ่งนัก! ความภักดีของกระหม่อม ฟ้าดินเป็นพยานได้พ่ะย่ะค่ะ!"

เหล่าขุนนางก็รีบเออออตามน้ำไปว่า: "ฝ่าบาททรงพระปรีชา ทรงพระเจริญหมื่นปี หมื่นๆ ปี!"

...

ในเวลานี้ ภาพบนม่านแสงยังคงเปลี่ยนไปไม่หยุด... วีรกรรมสุดเพี้ยนสารพัดอย่างล้วนเป็นฝีมือของตาเฒ่าคนนี้ทั้งสิ้น!

ทั้งเรื่องนโยบายปิดประเทศ!

การส่งจดหมายโต้ตอบกับหลุยส์ที่ 16 ท่าทางหน้าไม่อายยิ่งทำให้พระนางเยกาเจรีนาที่ 2 แห่งรัสเซียถึงขั้นส่งจดหมายมาด่าทอ...

ม่านแสงถึงจุดนี้ก็นับว่าจบการสรุปผลแล้ว ส่วนบทลงโทษ... ทำเอาคนดูถึงกับหนังหัวชา!