บทที่ 76 เฉียนหลงใช้ความสามารถเฉพาะตัวทำลายมิตรภาพกับเหล่านักปราชญ์ทุกยุคสมัย!

ยงเจิ้งยิ่งดูยิ่งปวดใจจนเลือดแทบซิบ นี่มันเงินที่แลกมาด้วยหยาดเหงื่อแรงกายของเขาทั้งนั้น ตัวเขาเองตรากตรำทำงานหนักยังไม่กล้าใช้... แต่ลูกชายเขากลับใช้เงินมือเติบราวกับน้ำไหล! แล้วเขาจะไปเรียกร้องความเป็นธรรมจากใครได้!

"คน... ถ่ายทอดราชโองการ... องค์ชายสี่... นับแต่นี้ไปเบี้ยหวัดทั้งหมดให้ระงับไว้ ให้เงินใช้เพียงเดือนละสิบตำลึง หากกล้าใช้จ่ายฟุ่มเฟือยแม้แต่ตำลึงเดียว เบี้ยหวัดเดือนหน้าลดลงครึ่งหนึ่ง!"

ขันทีน้อยรับคำสั่งรีบไปหาหงลี่น้อยเพื่อประกาศราชโองการของพระบิดาทันที เหล่าขุนนางในท้องพระโรงยามนี้ ต่างพากันก้มหน้านิ่ง ไม่กล้าสบสายตากับยงเจิ้ง เมื่อเห็นภาพเฉียนหลงสร้างอุทยานขนาดมหึมา... รวมถึงค่าใช้จ่ายในการเสด็จประพาสกังหนำ ยงเจิ้งโกรธจนตัวสั่น นิ้วชี้ไปที่ม่านแสงแต่กลับพูดไม่ออกแม้แต่คำเดียว เขารู้สึกปวดใจเหลือเกิน!

เหล่านักปราชญ์เมธีในแต่ละยุคสมัยใต้ม่านแสงที่กำลังหาเรื่องด่าอยู่พอดี เมื่อโอกาสมาถึง ต่างก็พากันด่าทออย่างหนักหน่วงยิ่งขึ้น หลี่ไป๋ถึงกับแต่งบทกวีร่ายออกมาเสียงดังว่า: "ยุครุ่งเรืองจอมปลอมช่างว่างเปล่า สุรุ่ยสุร่ายทำชาวประชาทุกข์ทน โอ้อวดตนยิ่งใหญ่ช่างน่าขัน ทิ้งไว้เพียงชื่อเสียในพงศาวดาร"

...

เฉียนหลงดูจบแล้วกลับไม่สะทกสะท้าน แถมยังดูภาคภูมิใจเสียด้วย: "ม่านแสงนี้รู้หน้าไม่รู้ใจ จะมาวิจารณ์การกระทำของเจิ้นได้อย่างไร! ไม่ดูก็ช่างมัน!”

“เจิ้นสร้างอุทยาน ก็เพื่อแสดงถึงความรุ่งโรจน์ของอาณาจักรต้าชิง เพื่อให้มิตรสหายจากทั่วสารทิศได้ประจักษ์ในบารมีของราชวงศ์เรา จะมาหาว่าสุรุ่ยสุร่ายได้อย่างไร?"

เหล่าขุนนางได้ฟังแล้วต่างก็ลอบก่นด่าในใจ! ฮ่องเต้ของพวกเขานั้นช่างหยิ่งผยองและหลงตัวเองเกินไป สนใจแต่ความสุขส่วนตัวโดยไม่สนความทุกข์ยากของราษฎร ตอนที่เริ่มสร้างอุทยานใช่ว่าไม่มีขุนนางทัดทาน แต่ฮ่องเต้ของพวกเขานั้นเอาแต่ใจ รู้ทั้งรู้แต่ก็ไม่ฟัง! นานวันเข้าจึงไม่มีใครกล้าขวางทางปืนของเฉียนหลงอีก

เหอเซินเมื่อเห็นเฉียนหลงหน้าแดงก่ำด้วยความโกรธ จึงรีบก้าวออกมาปลอบประโลม "ฝ่าบาทปกครองใต้หล้า ทุ่มเทแรงกายแรงใจ ราษฎรอยู่เย็นเป็นสุข ท้องพระคลังมั่งคั่ง”

“การสร้างอุทยานในสายตาของพวกกระหม่อมเป็นเพียงการเติมเต็มความสมบูรณ์เท่านั้น!”

“ส่วนเหตุผลที่ว่าราษฎรเดือดร้อนยิ่งเลื่อนลอยไม่มีหลักฐาน สิ่งที่พระองค์ทรงทำไปทั้งหมด ล้วนเพื่อให้รากฐานของต้าชิงมั่นคง เพื่อให้ลูกหลานในภายภาคหน้ามีมรดกที่สงบสุข!”

“เรื่องเหล่านี้กระหม่อมล้วนเข้าใจดี!"

...

เฉียนหลงซาบซึ้งจนน้ำตาแทบไหล! เหอเซิน... เข้าใจเขาจริงๆ... ช่างเป็นขุนนางผู้ภักดียิ่งนัก! ไม่นานเฉียนหลงก็ถูกคำพูดไม่กี่ประโยคของเหอเซินกล่อมจนอารมณ์ดี เหล่าขุนนางที่ได้ยินต่างก็อยากจะอาเจียนออกมา พวกเขาอยากจะถามเหอเซินเหลือเกินว่า ใต้เท้าเหอ ท่านพูดปดคำโตขนาดนี้ไม่รู้สึกละอายแก่ใจบ้างหรือ?

ทว่าในสายตาของเหอเซิน การปฏิบัติต่อเฉียนหลงนั้นต้องทะนุถนอมราวกับลูกน้อย! ต้องคอยลูบหลังให้ตามน้ำไป... ส่วนเรื่องมโนธรรม... มันกินได้ไหม? ไม่มีเสียยังจะดีกว่า!

เฉียนหลงที่กลับมามีความมั่นใจอีกครั้งกวาดสายตามองทุกคน แววตาแน่วแน่ "คุณงามความดีของเจิ้น ย่อมจะถูกจารึกไว้ในประวัติศาสตร์ เจิ้นเชื่อว่าคนทั้งใต้หล้าต้องมีคนที่เข้าใจในความตั้งใจจริงของเจิ้นบ้าง!" ทุกคนที่ได้ฟังต่างก็นิ่งอึ้งจนพูดไม่ออก

...

ในเวลานี้ ภาพบนม่านแสงสลับเปลี่ยนไปอีกครั้ง [คดีอักษร] ในภาพปรากฏกลุ่มนักปราชญ์สวมขื่อคา ร่างกายเต็มไปด้วยบาดแผล "อยุติธรรม... อยุติธรรมเหลือเกิน!”

“ข้าเพียงแค่เขียนตัวอักษรไม่กี่คำ... มีความผิดอันใด... มีความผิดอันใดกัน!"

ทุกคนต่างมีสีหน้าเคียดแค้น... พวกเขาไม่เข้าใจว่าตั้งแต่เมื่อไหร่ที่ตัวอักษรกลายเป็นข้อหาความผิด? พวกเขาเพียงแค่พบปะสหาย ดื่มสุรา รำพันถึงความไม่เป็นธรรมในโลก แล้วเขียนบทกวีว่า "ในยุครุ่งเรือง ราษฎรยากแค้น การปกครองที่กดขี่ร้ายกาจยิ่งกว่าเสือ" นี่เป็นเพียงความรู้สึกที่พรั่งพรูออกมาหลังความมึนเมา เพื่อแสดงความเห็นใจต่อความลำบากของชาวบ้าน แต่ใครจะนึกว่าถ้อยคำเหล่านี้จะไปเข้าหูผู้ที่จ้องจะจับผิด

ไม่นานนัก กลุ่มนักปราชญ์เหล่านี้ก็ถูกทางการจับกุมในข้อหา "วิจารณ์ราชสำนัก มีใจคิดกบฏ" เมื่อถูกสอบสวน พวกเขาต่างหวาดกลัวและพยายามอธิบายว่าเพียงแค่เขียนตามความรู้สึก มิได้มีเจตนาคิดร้าย แต่เหล่าขุนนางกลับไม่ฟังคำแก้ตัว นำบทกวีเหล่านั้นขึ้นถวายเฉียนหลง

เฉียนหลงโกรธจัด มองว่าการกระทำนี้เป็นการท้าทายอำนาจการปกครองของเขาโดยตรง และเป็นการป้ายสี "ยุครุ่งเรือง" ไม่นานคำตัดสินก็ลงมา พวกเขาถูกประหารชีวิตด้วยการตัดศีรษะ ครอบครัวก็ถูกหางเลขไปด้วย ทรัพย์สินถูกริบ พ่อแม่ถูกเนรเทศไปชายแดน ภรรยาถูกบังคับให้แต่งงานใหม่

นี่คือ "คดีอักษร" ที่ทำให้วงการนักปราชญ์สั่นสะเทือน ทุกคนต่างเงียบกริบเพราะกลัวภัยจากการพูด สำนักกวีหรืองานสโมสรวรรณกรรมที่เคยคึกคักพลันเงียบเหงา นักปราชญ์ไม่กล้าแสดงความคิดเห็นที่แท้จริงอีกต่อไป ได้แต่เขียนผลงานประจบสอพลอยอพระเกียรติไปตามน้ำ บรรยากาศทางวัฒนธรรมที่เคยเปี่ยมไปด้วยพลังและการปะทะทางความคิด ถูกทำลายย่อยยับด้วยคดีอักษรอันโหดเหี้ยม

ภาพบนม่านแสงแสดงรายละเอียดของคดีอักษรในยุคเฉียนหลงอย่างถ่องแท้ ภาพตัดสลับไปมาไม่หยุด! นักปราชญ์นับไม่ถ้วนเพียงเพราะคำพูดประโยคเดียว หรือตัวอักษรไม่กี่ตัว ก็ถูกตัดสินว่าทรยศหักหลัง วิบัติไปทั้งตระกูล บางคนเพียงแค่ใช้คำศัพท์ธรรมดาในบทความ แต่กลับถูกตีความว่ามีเจตนาล้มล้างราชวงศ์ชิงเพื่อกอบกู้ราชวงศ์หมิง จนถูกลากไปประหารชีวิตประจานต่อสาธารณชน

เหล่าขุนนางในทุกราชสำนักใต้ม่านแสงที่เห็นภาพนี้ ต่างก็พากันสูดลมหายใจด้วยความหนาวเหน็บ หากแม้แต่ตัวอักษรยังเป็นความผิด... เช่นนั้นอารยธรรมหัวเซี่ยมิอาจขาดช่วงไปหรอกหรือ? หลี่ไป๋ดูจบก็ตาเบิกโพลง หนวดเคราสั่นด้วยความโกรธ เขาทุ่มจอกสุราลงพื้น ก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว นิ้วชี้ไปที่ภาพของเฉียนหลงบนม่านแสงแล้วด่าเปิง

"เจ้าเฉียนหลง เจ้าบังอาจทำร้ายนักปราชญ์ กักขังความคิด! ตัวอักษรมีไว้เพื่อถ่ายทอดอารมณ์ บันทึกประวัติศาสตร์ และสืบสานอารยธรรม แต่เจ้ากลับมองมันเป็นดั่งอสูรร้าย สังหารเหล่านักปราชญ์ด้วยข้อหาที่ไม่มีมูล เช่นนี้จะต่างอันใดกับทรราช!"

ตู้ฝู่ที่อยู่ข้างๆ มองดูหลี่ไป๋ด้วยสายตาชื่นชม "พี่ไป๋... เท่มาก! ขนาดตอนด่าคนยังดูมีศิลปะขนาดนี้เลย!”

“พี่ไป๋... สู้ๆ! เสี่ยวตู้สนับสนุนพี่!"

ยามนี้ในกลุ่มสนทนายิ่งครึกครื้นเป็นพิเศษ! หลี่เอ้อแห่งต้าถัง: "พวกต่างเผ่าก็คือพวกต่างเผ่าวันยังค่ำ วันๆ เอาแต่จัดฉากสร้างภาพ ยุครุ่งเรืองที่ว่า ก็แค่ความมั่งคั่งจอมปลอมที่หลอกตัวเอง!" หมูป่าแห่งต้าฮั่น: "ไอ้หมาเฉียนหลง ไสหัวออกมา ออกมาอธิบายมา..." บาตรใบเดียว: "ออกมา... ตัวต่อตัว!" มหาจักรพรรดิหย่งเล่อ: "พวกชิงปิศาจ... ออกมาให้หมด มีกี่ตัวก็ออกมา เจิ้นจะซัดให้เรียบ!" หวงไท่จี๋คือหมา: "@มหาจักรพรรดิหย่งเล่อ หึ โอหังไร้เขลา พูดจาเลอะเทอะ!" ตาแก่คังซี: "นั่นสิ... เจิ้นคือยอดนักรบอันดับหนึ่งแห่งแมนจู เจิ้นจะไปกลัวเจ้าหรือ? แน่จริงก็มุดจากหลุมขึ้นมา!" บาตรใบเดียว: "เชี่ย... ไอ้เด็กเปรต เจ้าคอยดูเถอะ... เจิ้นข้ามไปไม่ได้ แต่บรรพบุรุษทางฝั่งพวกเจ้าได้เดือดร้อนแน่!" มหาจักรพรรดิหย่งเล่อ: "เผ่านวี่เจินสินะ... เจิ้นกำลังคิดอยู่ว่าจะฆ่ายังไงดี... คิดออกแล้ว จัดโปรโมชันประหารสิบชั่วโคตรให้คนละชุด!"

...

ในกลุ่มสนทนาเถ้าแก่จูนำทีมด่ากับบรรดาฮ่องเต้ราชวงศ์ชิงอย่างเผ็ดร้อน! ส่วนเหล่านักปราชญ์ใต้ม่านแสงดูจบก็รู้สึกแน่นหน้าอกด้วยความอัดอั้น ไฟโทสะพุ่งพล่านถึงขีดสุด "ช่างเหลวไหลสิ้นดี!”

“ไอ้ฮ่องเต้สุนัข ดูสิว่าเจ้าทำอะไรลงไป ปล่อยให้ผู้มีปัญญาต้องตายอย่างอยุติธรรมไปเท่าไหร่!”

“ทำให้อารยธรรมหัวเซี่ยต้องบอบช้ำอย่างหนัก ไอ้ฮ่องเต้สุนัขจะต้องถูกตราหน้าไปหมื่นปี!”

“สวรรค์เอ๋ย ส่งสายฟ้าลงมาฟาดมันให้ตายทีเถอะ... ดูแล้วมันขัดหูขัดตาเหลือเกิน!"

...

ชั่วพริบตาเดียว เฉียนหลงก็ใช้ความสามารถของตนเองทำให้นักปราชญ์ทุกยุคสมัยเกลียดขี้หน้าจนเข้าไส้ รัชศกเฉียนหลง ราชวงศ์ชิง สีหน้าของเฉียนหลงยามนี้ย่ำแย่มาก เขาไม่คิดเลยว่าม่านแสงจะแฉเรื่องพวกนี้ออกมาตรงๆ

เหอเซินรีบก้าวออกมา พยายามหาทางลงให้เฉียนหลง! "ฝ่าบาท คดีอักษรเหล่านี้ก็เพื่อรักษาความมั่นคงของต้าชิง ป้องกันพวกคิดไม่ซื่อมายุยงราษฎร ถือเป็นเรื่องที่จำเป็นต้องทำพ่ะย่ะค่ะ" เฉียนหลงได้ฟังก็พยักหน้าเล็กน้อย "ใช่... มันเป็นแบบนั้นแหละ พูดถูกแล้ว เจิ้นไม่ได้ทำผิด เจิ้นไม่ได้ทำผิด!" เหอเซิน: "ฝ่าบาททรงปราดเปรื่องย่อมไม่มีวันพลาด คนที่ผิดคือพวกกบฏเหล่านั้นต่างหาก!"

มิติเวลาของยงเจิ้ง! ยงเจิ้งเห็นฉากนี้ก็ตบโต๊ะด้วยความโกรธจนแทบจะเป็นโรคหัวใจ เขาคิดว่าลูกชายคนนี้จะแค่ล้างผลาญสมบัติก็พอทน แต่ไม่คิดเลยว่าจะมาทำเรื่องพรรค์นี้ ยามนี้ยงเจิ้งเริ่มจะร้อนรน... "นี่มันใช้ได้ที่ไหนกัน! ทำคดีอักษรขนานใหญ่ขนาดนี้ ทำร้ายจิตใจนักปราชญ์ทั้งใต้หล้า แล้วจะปกครองใจคนได้อย่างไร!" หงลี่น้อยที่ได้ยินคำตำหนิของยงเจิ้ง แม้ในใจจะไม่ยอมรับ แต่ก็ไม่กล้าเถียง ได้แต่ก้มหน้านิ่งอย่างเงียบเชียบ