บทที่ 75 ตาเฒ่าสิบสมบูรณ์ สถาปนาตนเป็นจักรพรรดิผู้ยิ่งใหญ่ตลอดกาล!

ในเวลานี้บนม่านแสง เสียงบรรยายเปลี่ยนทำนองและเริ่มอธิบายต่อ!

[เหตุใดจึงกล่าวว่าเฉียนหลงผู้เตรียมตัวติดอันดับยอดน้องชายตลอดกาลผู้นี้คือตาเฒ่าสิบสมบูรณ์น่ะรึ ก็ว่ากันตามนี้เลยแล้วกัน!]

[ภาพเขียนอักษรของเหล่าเมธีมีไว้สำหรับประทับตรา ทรัพย์สมบัติที่เสด็จพ่อสู้อุตส่าห์สะสมมาด้วยชีวิตมีไว้สำหรับผลาญเล่น ราษฎรในยุคคังเฉียนอันรุ่งเรืองมีชีวิตอยู่แบบกินไม่อิ่มท้อง ประตูบ้านเมืองของประเทศราชวงศ์ชิงที่อ้างตัวเป็นเมืองสวรรค์กลับปิดตายไม่ยอมเปิดกว้าง และฉายาจักรพรรดิผู้ยิ่งใหญ่ตลอดกาลนั้นก็คือสิ่งที่เขาตั้งขึ้นมาเอง]

เฉียนหลงได้ฟังคำกล่าวหาเหล่านี้บนม่านแสง ใบหน้าก็แดงก่ำด้วยความโกรธ เส้นเลือดที่หน้าผากปูดโปน ดวงตาเบิกโพลง ทุบโต๊ะฉาดใหญ่

"เหลวไหลสิ้นดี! เจิ้นสร้างคุณูปการทั้งด้านบุ๋นและบู๊มาตลอดชีวิต ปราบปรามจุ่นเก๋อร์ ปราบจินชวนน้อยใหญ่ บุกเบิกดินแดนกว้างไกล ความเป็นจักรพรรดิผู้ยิ่งใหญ่ตลอดกาลของเจิ้นนั้นเป็นที่ประจักษ์แจ้งแก่สายตาทุกคน"

"เหตุใดเมื่อถึงปากของม่านแสง กลับกลายเป็นว่าเจิ้นสถาปนาตนเองขึ้นมาเสียได้?"

เหล่าขุนนางในท้องพระโรงต่างเงียบกริบดั่งจักจั่นในฤดูหนาว ไม่มีใครกล้าแม้แต่จะหายใจแรง

"แล้วยังจะมีเรื่องนี้อีก... อะไรคือการเอาเงินที่เสด็จพ่ออุตส่าห์เก็บหอมรอมริบด้วยชีวิตมาผลาญเล่น? ช่างพูดจาไร้สาระสิ้นดี!"

"เงินของเจิ้น เจิ้นอยากจะใช้จ่ายอย่างไรก็เรื่องของเจิ้น ไม่ใช่ธุระที่พวกเจ้าจะมาสอดรู้สอดเห็น!"

เหอเซินกลอกตาไปมา รีบก้าวออกมากล่าวว่า: "ฝ่าบาทตรัสถูกต้องที่สุดพ่ะย่ะค่ะ ตั้งแต่ฝ่าบาทขึ้นครองราชย์มา ทั้งสี่คาบสมุทรล้วนสงบสุข ราษฎรอยู่เย็นเป็นสุข ทรงเป็นจักรพรรดิผู้ปราดเปรื่องตลอดกาลอย่างแท้จริงพ่ะย่ะค่ะ"

เฉียนหลงหอบหายใจแรงด้วยโทสะ ตวาดเสียงดัง: "เจิ้นตั้งแต่ขึ้นครองราชย์มา ก็ทุ่มเทแรงกายแรงใจเพื่อนึกถึงราษฎรใต้หล้ามาโดยตลอด"

"ภาพเขียนอักษรของเหล่าเมธีคือสิ่งที่เจิ้นชื่นชอบ การประทับตราก็คือการแสดงความทะนุถนอมต่อสิ่งเหล่านั้น"

"เจิ้นเสด็จประพาสกังหนำถึงหกครั้ง เพื่อตรวจตรางานชลประทานและทางน้ำ ก็ล้วนทำเพื่อสวัสดิภาพของราษฎรทั้งสิ้น"

"ถ้อยคำใส่ร้ายป้ายสีเหล่านี้ เจิ้นไม่มีวันยอมรับเด็ดขาด!"

ทว่า ม่านแสงดูเหมือนจะไม่สนใจความโกรธเกรี้ยวของเฉียนหลงเลย ในเวลานี้ภาพบนม่านแสงเปลี่ยนไป!

[จอมปิศาจแห่งการประทับตรา!]

พร้อมกับการปรากฏของหัวข้อ ภาพบนม่านแสงก็ค่อยๆ คลี่ออก!

ณ พระราชวังต้องห้าม ภายในตำหนักหย่างซิน ชายวัยกลางคนในชุดฉลองพระองค์สีเหลืองสว่างลายมังกรกำลังนั่งอยู่ที่โต๊ะทรงอักษร!

บนโต๊ะมีม้วนภาพเขียนพู่กันอันวิจิตรค่อยๆ คลี่ออก ส่งกลิ่นหอมจางๆ ของน้ำหมึกออกมา นั่นคือภาพ 'ไคว่เสว่สือฉิงเทีย' ของหวังซีจือ

เฉียนหลงถือตราประทับไว้ในมือ แววตาเต็มไปด้วยความชื่นชมและหลงใหล พึมพำกับตัวเองว่า: "ลายพู่กันของซีจือ ช่างยอดเยี่ยมเกินคำบรรยายจริงๆ เจิ้นจะต้องประทับความรักที่มีต่อภาพนี้ลงไปให้ได้"

พูดจบ เขาก็หยิบตราประทับ กดลงบนภาพเขียนอักษรนั้นอย่างแรง รอยประทับสีแดงสดดูเด่นสะดุดตาอยู่ท่ามกลางกระดาษเซวียนจือสีขาวสะอาดและตัวอักษรหมึกที่พลิ้วไหว

ในความคิดของเฉียนหลง การประทับตราและเขียนคำนิยมคือการยกย่องงานศิลปะขั้นสูงสุด เป็นการสนทนาข้ามกาลเวลาระหว่างเขากับยอดเมธีในอดีต และยังเป็นวิธีแสดงฐานะอันสูงส่งและรสนิยมอันสง่างามของตนเองอีกด้วย

"ฝ่าบาท ภาพ 'ไคว่เสว่สือฉิงเทีย' นี้คือสมบัติล้ำค่าที่หาได้ยากยิ่ง ทรงลองพิจารณาตำแหน่งที่จะประทับตราสักนิดเถิดพ่ะย่ะค่ะ เพื่อไม่ให้ทำลายสัดส่วนดั้งเดิมของภาพ"

ขันทีเสี่ยวหลี่จื่อที่อยู่ข้างๆ เตือนขึ้นอย่างระมัดระวัง

เฉียนหลงขมวดคิ้ว กล่าวอย่างไม่พอใจว่า: "เสี่ยวหลี่จื่อ เจ้าจะไปรู้อะไร ตราประทับของเจิ้นคือการยอมรับในลายพู่กันนี้ มีแต่จะช่วยเพิ่มความรุ่งโรจน์ให้มันเท่านั้น"

เสี่ยวหลี่จื่อตกใจจนรีบก้มหน้าลง ไม่กล้าเอ่ยคำใดอีก

เป็นเช่นนี้วันแล้ววันเล่า ปีแล้วปีเล่า ทุกครั้งที่เฉียนหลงชื่นชมภาพ 'ไคว่เสว่สือฉิงเทีย' เขาก็จะประทับตราดวงใหม่ลงไป และเขียนความรู้สึกของตนเองลงไปสองสามประโยค

ค่อยๆ ทำให้ผลงานเขียนอักษรที่เดิมทีเรียบง่ายสง่างาม ถูกปกคลุมไปด้วยรอยตราประทับและตัวอักษรทีละชั้นจนแน่นขนัดไปหมด ความสะอาดตาและสุนทรียภาพในวันวานหาพบไม่ได้อีกแล้ว

นอกจากภาพ 'ไคว่เสว่สือฉิงเทีย' แล้ว ภาพ 'จงชิวเทีย' ของหวังเซี่ยนจือ และภาพ 'ปั๋วหย่วนเทีย' ของหวังเสวียน รวมถึงผลงานของเมธีท่านอื่นๆ ก็ไม่อาจพ้นเงื้อมมือ 'นักประทับตรา' ของเฉียนหลงไปได้

วันหนึ่ง ขุนนางหลิวหย่งเข้าเฝ้า

เฉียนหลงนำภาพเขียนอักษรที่ตนสะสมไว้มาอวดหลิวหย่งด้วยความตื่นเต้น และกล่าวอย่างลำพองใจว่า: "หลิวอ้ายชิง เจ้าลองดูของสะสมของเจิ้นเหล่านี้สิ มีตรงไหนที่โดดเด่นไม่เหมือนใครบ้าง?"

หลิวหย่งมองดูภาพเขียนที่ถูกตราประทับและตัวอักษรคำนิยม 'ยึดครอง' จนเต็มพื้นที่ ในใจลอบโอดครวญแต่ก็ไม่กล้าพูดตรงๆ

เขาเอ่ยอย่างอ้อมค้อมว่า: "ทูลฝ่าบาท ภาพเขียนเหล่านี้ล้วนเป็นสมบัติของโลก เพียงแต่ตราประทับและคำนิยมเหล่านี้... ดูจะมากเกินไปสักหน่อย เกรงว่าจะไปบดบังจิตวิญญาณเดิมของผลงานพ่ะย่ะค่ะ"

เมื่อเฉียนหลงได้ฟัง สีหน้าก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย แต่ไม่นานก็กลับมายิ้มแย้มดังเดิม: "หลิวอ้ายชิง สิ่งที่เจ้าพูดก็พอมีเหตุผลอยู่บ้าง แต่เจิ้นรู้สึกว่านี่คือการแสดงความรักที่เจิ้นมีต่อศิลปะ และเป็นการสื่อสารระหว่างเจิ้นกับคนโบราณ"

ภาพบนม่านแสงเปลี่ยนไปไม่หยุด ทุกครั้งที่เปลี่ยนไปก็จะมีตราประทับเพิ่มขึ้นมาอีกมากมาย!

"ฮ่าฮ่า... อันนี้ดี ประทับลงไป!"

"มาอีกอัน เรื่องดีๆ ต้องมาเป็นคู่!"

เฉียนหลงถือตราประทับขนาดต่างๆ กัน กดประทับลงไปอย่างสนุกสนานไม่รู้เบื่อ!

หวังซีจือใต้ม่านแสงเมื่อมองดูลายพู่กันของตนที่เต็มไปด้วยตราประทับเล็กใหญ่ ถึงกับยืนอึ้งจนตัวชา!

หวังซีจือโกรธจนตัวสั่น ชี้หน้าเฉียนหลงบนม่านแสงแล้วด่าเปิง: "ไอ้ระยำเอ๊ย เจ้าบังอาจทำลายความทุ่มเทของข้าได้ถึงเพียงนี้เชียวรึ!"

มองดูภาพ 'ไคว่เสว่สือฉิงเทีย' บนม่านแสงที่มีตราประทับยั้วเยี้ย โดยเฉพาะตรงกลางที่ถูกไอ้หมอนี่เขียนตัวอักษรคำว่า 'เทพ' ลงไปเสียตัวเบ้อเริ่ม!

มองอย่างไร ก็รู้สึกว่ามันคือการเย้ยหยันตนเอง หวังซีจือด้วยความโกรธจัดจึงฉีกผลงานชิ้นเอกของตนจนกลายเป็นผุยผง

เขายอมทำลายมันทิ้งเสียดีกว่าที่จะยอมให้ใครมาเหยียบย่ำผลงานของตนเช่นนี้!

"ชอบผลงานจริงของบิดานักใช่ไหม ชอบประทับตรานักใช่ไหม! บิดาจะให้เจ้าประทับให้หนำใจเลย!"

เขาหยิบพู่กันขึ้นมาเขียนลงบนกระดาษเซวียนจือทันที!

"เฉียนหลงหากเห็นผลงานจริงของข้าเมื่อใด ผู้นั้นคือหมา!"

"นอกจากบิดาแล้ว ใครหน้าไหนมาประทับตรา ขอให้วิบัติทั้งตระกูล..."

...

และตามมาด้วยคำทักทายอันแสนอบอุ่นอีกมากมาย!

หวังเซี่ยนจือ หวังเสวียน และเหล่ายอดเมธีต่างก็โกรธจนเต้นผาง

"ไอ้เด็กเฉียนหลง... บังอาจมาหยามเกียรติข้าเช่นนี้! ข้ากับเจ้าอยู่ร่วมโลกกันไม่ได้!"

เหล่านักปราชญ์และกวีในแต่ละราชวงศ์ ต่างพากันกระโดดด่าเฉียนหลงว่าไร้ศีลธรรมกันถ้วนหน้า!

...

ภาพบนม่านแสงสลับเปลี่ยนไปอีกครั้ง

[ใช้จ่ายฟุ่มเฟือยไร้ขีดจำกัด]

ตัวอักษรขนาดใหญ่ปรากฏขึ้นบนม่านแสง ตามมาด้วยฉากการเสด็จประพาสกังหนำหกครั้งของเฉียนหลง

จะเห็นได้ว่าราษฎรตลอดเส้นทางที่ขบวนเสด็จผ่านไปนั้น ต้องทุ่มเททั้งกำลังกายและทรัพย์สินเพื่อต้อนรับ หลายครอบครัวถึงขั้นสิ้นเนื้อประดาตัวจากเหตุการณ์นี้

ส่วนเฉียนหลงในระหว่างการเสด็จประพาสทิศใต้ ก็สั่งให้สร้างตำหนักที่ประพักแรมอย่างมโหฬาร ลุ่มหลงในกามราคะและเสียงดนตรี ใช้ชีวิตหรูหราฟุ่มเฟือยถึงขีดสุด

รัชศกยงเจิ้ง

ยงเจิ้งในเวลานี้สีหน้ามืดมนจนไม่รู้จะบรรยายอย่างไร

ตนเองประหยัดมัธยัสถ์มาค่อนชีวิตกว่าจะสะสมสมบัติเหล่านี้ไว้ได้ ชุดฉลองพระองค์ลายมังกรก็ยังต้องเย็บปะแล้วปะอีก ใส่ซ้ำแล้วซ้ำเล่าเพราะเสียดายที่จะเปลี่ยน แต่ไอ้ลูกทรพีคนนี้... กลับใช้จ่ายมือเติบถึงเพียงนี้!

นั่นมันคือเงินทองมหาศาลทั้งนั้นเลยนะ... ตนต้องสะสมกี่ปีถึงจะได้ขนาดนั้น

...