บทที่ 79 หลี่เฉิงเฉียน: โปรดเรียกหม่อมฉันว่ารัชทายาท!

ใบหน้าเต็มไปด้วยความไม่อยากจะเชื่อ... ฉางซุนฮองเฮาในอ้อมกอดของเขา ยามนี้กำลังมองหลี่เอ้อด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยคำถาม!

"ฝ่าบาท... ไหนทรงบอกว่า... ไม่มีอย่างไรเพคะ? นี่มันเกิดเรื่องอะไรขึ้น?”

“เหตุใด... เหตุใด... เฉิงเฉียนลูกเราถึงได้ไปอยู่บนม่านแสงนั่นได้?"

หลี่เอ้อรู้สึกเหมือนหัวสมองดังอื้ออึง "เป็นไปไม่ได้... เป็นไปไม่ได้เด็ดขาด!" จากนั้นเหมือนเขานึกอะไรบางอย่างออก... เหงื่อเย็นพลันซึมชื้นที่หน้าผาก

เขาจ้องมองม่านแสงเขม็ง ริมฝีปากสั่นระริกเล็กน้อย พยายามค้นหาต้นตอของเรื่องนี้ ฉางซุนฮองเฮาเองก็เสียขวัญ นางคว้าแขนเสื้อของหลี่เอ้อไว้แน่น น้ำเสียงปนสะอื้น

"ฝ่าบาท นี่มันเรื่องอะไรกันแน่เพคะ? เฉิงเฉียนเขา... เขาถูกบีบจนเสียสติได้อย่างไร? ฝ่าบาท ตรัสอะไรบ้างสิเพคะ..." หลี่เอ้อพยายามฝืนทำใจดีสู้เสือ แต่ภายในใจกลับวุ่นวายสับสนไปหมด

"กวนอินปี้... เจ้าฟังเจิ้นอธิบายก่อน เจิ้นเองก็ไม่รู้ว่าในอนาคตเจิ้นทำอะไรลงไป... แต่ทุกสิ่งที่เจิ้นทำ ย่อมทำเพื่อเฉิงเฉียนแน่นอน!" ฉางซุนฮองเฮาขอบตาแดงก่ำ นางไม่ได้กล่าววาจาใด... ได้แต่ทอดสายตามองม่านแสงด้วยความเจ็บปวดร้าวราน!

ยามนี้ในภาพบนม่านแสง... "คุกเข่าลง! หันหลังไป... หันหลังไปเดี๋ยวนี้!" หลี่เอ้อถือแส้ม้าในมือ ตวาดเสียงกร้าว

แสงเทียนในตำหนักไท่จี๋สั่นไหว กระทบกับแส้ม้าในมือของหลี่ซื่อหมินจนเกิดแสงเย็นเยียบ "เจ้ามันตัวอะไรกัน... เพียะ!"

น้ำเสียงของหลี่ซื่อหมินเต็มไปด้วยโทสะ แส้ม้าหวดลงบนแผ่นหลังของหลี่เฉิงเฉียนจนเกิดรอยเลือดเป็นทางยาว หลี่เฉิงเฉียนคุกเข่าลงบนอิฐเขียวที่เย็นเฉียบ เหงื่อเย็นไหลซึมตามขมับ ทว่าเขากลับเชิดหน้าขึ้นอย่างดื้อรั้น

"ลูก... ไม่ทราบว่ามีความผิดอันใด!”

“ไม่ทราบว่ามีความผิดอันใดรึ?" หลี่ซื่อหมินโกรธจัดจนหัวเราะออกมาอย่างขื่นขมกับท่าทีของเฉิงเฉียน เขาเงื้อแส้ม้าขึ้นหวดใส่หลี่เฉิงเฉียนอย่างแรงอีกครั้ง

"ลอบคบชู้กับบุรุษ ทำลายเกียรติยศของราชวงศ์ เจ้ายังกล้าบอกว่าไม่รู้ความผิดอีกรึ?”

“เพียะ!" แส้ถูกหวดลงมาอย่างหนักหน่วงอีกครั้ง

ความเจ็บปวดแล่นริ้วมาจากแผ่นหลัง หลี่เฉิงเฉียนครางออกมาในลำคอ ทว่าในดวงตากลับลุกโชนด้วยไฟแห่งความโกรธแค้น "ในสายตาของเสด็จพ่อ ลูกเป็นเพียงเครื่องมือรักษาหน้าตาของราชวงศ์เท่านั้น! ตั้งแต่เล็กจนโต ท่านเคยถามลูกบ้างไหมว่าลูกต้องการอะไร!"

"บังอาจ!" แส้ของหลี่ซื่อหมินหวดลงมาอีกครั้ง ทว่าเขาคาดไม่ถึงว่าหลี่เฉิงเฉียนจะหันขวับกลับมาทันที

แส้จึงฟาดเข้าที่ใบหน้าของหลี่เฉิงเฉียนอย่างจัง ทิ้งรอยแผลเป็นที่น่าสยดสยองเอาไว้! ภายใต้ม่านแสง

เมื่อฉางซุนฮองเฮาเห็นเช่นนี้ น้ำตาก็ไหลพรากราวกับเขื่อนแตก นางไม่รู้เลย... ไม่รู้เลยว่าเฉิงเฉียนของนางต้องผ่านพบกับอะไรมาบ้าง! ต้องเผชิญกับอะไร... ถึงได้กลายเป็นสภาพเช่นนี้

ฉางซุนฮองเฮาเจ็บปวดจนแทบหายใจไม่ออก นั่นคือลูกคนแรกที่นางอุ้มท้องมาตั้งสิบเดือนนะ ยามเหตุการณ์กบฏประตูเสวียนอู่... คนที่นางยอมสละชีวิตเพื่อปกป้อง บัดนี้กลับถูกบิดาแท้ๆ บีบคั้นจนถึงเพียงนี้

มองดูพ่อลูกทั้งสองบนม่านแสง ฉางซุนฮองเฮารู้สึกเหมือนมีมีดกรีดลงที่หัวใจ เจ็บปวดรวดร้าว... ร่างกายถึงกับโอนเอนไปมา!

"ฝ่าบาท นี่หรือเพคะคือสิ่งที่พระองค์บอกว่าเพื่อเฉิงเฉียน?" ...

ภาพบนม่านแสงยังคงดำเนินต่อไป หลี่เฉิงเฉียนเต็มไปด้วยความดื้อรั้นและสิ้นหวัง ส่วนหลี่เอ้อก็เต็มไปด้วยโทสะและพาลโกรธที่ลูกชายไม่ได้ดั่งใจ

หลี่เฉิงเฉียนพลันระเบิดเสียงหัวเราะออกมา เป็นเสียงหัวเราะที่เปี่ยมไปด้วยความเศร้าสลดและสิ้นหวังอย่างหาที่สุดมิได้ "เสด็จพ่อ... นับแต่เสด็จแม่จากไป ก็ล่วงเลยมาสามปีแล้ว"

"สำหรับลูกแล้ว เชิ่งซินคือคนเพียงคนเดียวที่เข้าใจลูก รู้ใจลูก แต่เสด็จพ่อกลับพรากเขาไป!" หลี่ซื่อหมินถูกคำพูดของหลี่เฉิงเฉียนกระแทกใจจนก้าวถอยหลังไปครึ่งก้าว แส้ม้าในมือสั่นระริก

ภายใต้ม่านแสง! "กวนอินปี้... จากไปแล้วรึ? กวนอินปี้ของเจิ้นจากไปแล้วรึ?"

เมื่อได้รับข่าวนี้ ร่างของหลี่เอ้อถึงกับเซถลา ทรุดตัวลงนั่งบนบัลลังก์มังกรดังตึบ ใบหน้าเต็มไปด้วยความไม่อยากจะเชื่อ!

ริมฝีปากของเขาขยับพึมพำ เหมือนอยากจะกล่าวอะไรแต่ก็พูดไม่ออก ฉางซุนฮองเฮาในยามนี้ก็พอจะเข้าใจแล้วว่า เหตุใดพ่อลูกคู่นี้ถึงเดินมาถึงจุดนี้ได้

ที่แท้เป็นเพราะนางตายไปแล้ว... นางตายไปแล้วนี่เอง! และสิ่งที่เรียกว่าการลอบคบชู้กับบุรุษ ก็ไม่ได้เป็นอย่างที่นางคิดไว้ในตอนแรก

ลูกชายของนาง... เห็นเชิ่งซินเป็นตัวแทนของนางเอง ในใจของหลี่เอ้อสับสนปนเปไปหมด แววตาสิ้นหวังของเฉิงเฉียนบนม่านแสงทิ่มแทงใจเขาดั่งเข็มร้อยเล่ม

ทุกสิ่งที่เขาทำลงไปล้วนทำเพื่อต้าถัง เพื่อให้เฉิงเฉียนกลายเป็นรัชทายาทที่เหมาะสม! หลี่เอ้อมองฉางซุนฮองเฮาด้วยสายตาละห้อย สะอึกสะอื้นกล่าวว่า: "กวนอินปี้ เจิ้น... เจิ้น... เจิ้นควรจะทำอย่างไรดี..."

"เหตุการณ์ประตูเสวียนอู่ในตอนนั้น... นี่คือผลกรรมอย่างนั้นหรือ?" หลังจากหลี่เอ้อกล่าวประโยคนี้จบ เขาราวกับแก่ชราลงไปหลายปีในพริบตา! ฉางซุนฮองเฮามองดูยอดบุรุษข้างกายที่ทรุดโทรมลงบนบัลลังก์มังกร ในใจก็นึกสงสารยิ่งนัก

"ฝ่าบาท... ตอนนี้ยังไม่สายเกินไปที่จะตาสว่าง เฉิงเฉียนยามนี้ยังเยาว์วัยนึกเพคะ!" เมื่อได้ยินดังนั้น ประกายในดวงตาของหลี่เอ้อก็ค่อยๆ กลับคืนมาทีละนิด...

ใช่แล้ว... เขายังมีโอกาส! ตอนนี้อาการป่วยของกวนอินปี้ได้รับการรักษาจนหายแล้ว... แถมยังมีม่านแสงคอยชี้ทางสว่างให้เขาอีก!

"กวนอินปี้ เจ้าพูดถูก เจิ้นยังมีโอกาส ใช้ภาพอนาคตเป็นคันฉ่อง เจิ้นไม่เชื่อหรอกว่าเจิ้นจะเดินซ้ำรอยเดิมอีก!" เสน่ห์อันเป็นเอกลักษณ์ของเทียนเข่อฮั่นได้กลับคืนมาอีกครั้ง

ขณะนั้นบนม่านแสง เสียงโต้เถียงของพ่อลูกยิ่งมายิ่งรุนแรงขึ้น หลี่เฉิงเฉียนกุมรอยแผลเป็นที่มีเลือดไหลซึมบนใบหน้า จ้องมองหลี่เอ้อแล้วเอ่ยถามอย่างจริงจัง: "ฝ่าบาทใช้แส้ม้านี้ในฐานะกฎบ้านหรือกฎหมายบ้านเมือง? หากเป็นกฎบ้าน ฝ่าบาทกำลังลงทัณฑ์ลูกแทนเสด็จแม่หรือพ่ะย่ะค่ะ?"

หลี่เอ้อตวาดด้วยใบหน้าเกรี้ยวกราด: "เจ้ายังมีหน้ามาเอ่ยถึงแม่ของเจ้าอีกรึ!" หลี่เฉิงเฉียนจ้องหลี่เอ้อตาไม่กะพริบ น้ำเสียงสั่นพร่าด้วยความอัดอั้น: "ลูกเติบโตมาด้วยน้ำนมของเสด็จแม่! เหตุใดจะเอ่ยถึงเสด็จแม่มิได้!"

"เช้าตรู่วันที่เกิดเหตุการณ์ประตูเสวียนอู่ในตอนนั้น คือเสด็จแม่ที่ยืนเฝ้าอยู่หน้าประตูห้องของลูก ในมือกำดาบสั้นไว้แน่น ปกป้องลูกอย่างเด็ดเดี่ยวไม่ยอมให้ใครมาทำร้ายลูกได้!" อารมณ์ของเขาพลุ่งพล่านถึงขีดสุด แทบจะเป็นการตะโกนใส่หลี่เอ้อ

"แล้วท่านเล่า! วันนี้ท่านกลับทำร้ายลูก! ท่านถึงขั้นสังหารพี่น้องของตนเองด้วยซ้ำ!" หลี่เอ้อถูกคำพูดของหลี่เฉิงเฉียนยั่วโทสะจนถึงขีดสุด ใบหน้ามืดครึ้มเยือกเย็น ตวาดลั่น: "หุบปากเดี๋ยวนี้!"

ทว่า หลี่เฉิงเฉียนมิได้เกรงกลัวต่อเสียงตวาดของหลี่เอ้อ เขากล่าวต่อไปว่า: "ท่านยังตั้งหยางหวังเฟยขึ้นเป็นสนมอีก!" ประโยคนี้เปรียบเสมือนใบมีดคมกริบ ทิ่มแทงเข้าสู่หัวใจของหลี่เอ้อโดยตรง

ไฟโทสะของหลี่เอ้อถูกจุดพรึบขึ้นมาทันที เขารามลั่น: "ข้าบอกให้เจ้าหุบปาก!" หลี่เฉิงเฉียนหาได้ถอยร่นไม่ เขากล่าวต่อไป: "เสด็จแม่ต้องตรอมใจอย่างที่สุดเพราะเรื่องนี้ นางทำได้เพียงระบายความทุกข์กับลูก เพราะมีเพียงลูกชายของนางเท่านั้นที่มอบความปลอบโยนให้นางได้! นางจะใช้แส้ม้ามาหวดตีลูกชายตัวเองได้อย่างไร?"

ใบหน้าของหลี่เอ้อแดงก่ำด้วยความโกรธจนแทบจะระเบิด เขาตวาดเสียงดังสนั่น: "ข้าสั่งให้เจ้าหุบปาก!" หลี่เฉิงเฉียนมิได้แยแสต่อความโกรธเกรี้ยวของหลี่เอ้อเลยแม้แต่น้อย เขากล่าวต่อไปว่า: "ท่านลืมคำฝากฝังก่อนตายของเสด็จแม่ไปแล้วรึ? ท่านคิดจะให้เว่ยหวังมาแทนที่ลูกในตำแหน่งรัชทายาท ถึงขั้นให้เขาเข้าไปอยู่ในตำหนักอู่เต๋อ!"

ในที่สุดหลี่เอ้อก็เหลืออด เขาตะโกนเรียกเสียงหลง: "เฉิงเฉียน!" หลี่เฉิงเฉียนเองก็ไม่ยอมลดราวาศอก เขาตะโกนสวนกลับสุดเสียงใส่หลี่เอ้อ

"โปรดเรียกหม่อมฉันว่ารัชทายาท..."