บทที่ 81 หลี่เฉิงเฉียน: ถูกปลดเป็นสามัญชน... บางทีอาจเป็นการหลุดพ้นอย่างหนึ่งก็ได้!

ภายในท้องพระโรง กลิ่นกำยานมังกรอบอวล แสงเทียนสั่นไหว หลี่ซื่อหมินมองดูหลี่เฉิงเฉียนที่อยู่เบื้องล่าง แววตาสลับซับซ้อนยากจะคาดเดา

"จริงๆ แล้วเจิ้นจะพูดอะไร... เจ้ารู้ดีอยู่แก่ใจ แต่ข้อสำคัญคือวันนี้เจิ้นอยากฟังจากปากเจ้าเอง!" น้ำเสียงของหลี่ซื่อหมินทุ้มต่ำ ราวกับดังมาจากส่วนลึกของกาลเวลา แฝงไว้ด้วยอำนาจแห่งกษัตริย์และความเหนื่อยล้าของคนเป็นพ่อ

"เพราะอะไร? เจ้าเป็นถึงรัชทายาทไม่ใช่รึ? เพราะอะไรกัน?" น้ำเสียงนั้นเต็มไปด้วยความสงสัย ความเจ็บปวด และความผิดหวังที่ยากจะเอื้อนเอ่ย

หลี่เฉิงเฉียนค่อยๆ เงยหน้าขึ้น การเป็นรัชทายาทมานานถึงสิบแปดปีทำให้ท่วงท่าของเขาสง่างามดั่งต้นสน แววตาของเขาเรียบเฉย เรียบเฉยเสียจนดูเหมือนน้ำนิ่งสนิท "กระหม่อมเป็นรัชทายาทมาสิบแปดปีแล้ว ในตำแหน่งรัชทายาทนี้... กระหม่อมเคยทำสิ่งใดผิดพลาดไปบ้างพ่ะย่ะค่ะ?"

หลี่เอ้อไม่กล้าสบสายตากับลูกชาย เขารู้ดีว่าสถานการณ์ในวันนี้ล้วนเกิดจากน้ำมือของเขาเองทั้งสิ้น เขาเบือนหน้าหนีด้วยความรู้สึกผิด "คงจะไม่มี!"

"ในตำแหน่งรัชทายาท กระหม่อมเคยละโมบสิ่งใดหรือไม่?”

“คงจะไม่มี!"

"กระหม่อมทำหน้าที่รัชทายาทได้อย่างสมเกียรติ หลังจากฝ่าบาทสวรรคตไปแล้ว กระหม่อมจะเป็นทรราชรึพ่ะย่ะค่ะ?”

“เจิ้นก็กังวลเรื่องนี้นี่แหละ!"

"ฝ่าบาทกังวลเพราะกระหม่อมจัดการราชการแผ่นดินงั้นรึพ่ะย่ะค่ะ?”

“เจ้าจัดการราชการได้ดีพอตัว!"

"เช่นนั้นฝ่าบาทก็คงกังวลเรื่องศีลธรรมจรรยาของกระหม่อม”

“ใช่ สิ่งที่เจิ้นกังวลก็คือเรื่องนี้!"

"ฝ่าบาทกังวลผิดไปแล้วพ่ะย่ะค่ะ สิบแปดปีที่ผ่านมานิสัยกระหม่อมไม่เคยเปลี่ยน สิบแปดปีที่ผ่านมา ฝ่าบาทเองก็เห็นว่ากระหม่อมจัดการราชการได้ดี!”

“สิบแปดปีแล้วนะพ่ะย่ะค่ะ!”

“สิบแปดปีมานี้ ยังพิสูจน์ไม่ได้อีกหรือว่าศีลธรรมของกระหม่อมจะไม่ส่งผลกระทบต่อการทำงาน!"

หลี่เฉิงเฉียนมองดูแววตาที่เต็มไปด้วยความผิดหวังของหลี่เอ้อ ชั่วพริบตานั้นอารมณ์ที่สะสมมานานในใจก็ระเบิดออกมา น้ำเสียงของเขาดังขึ้นเรื่อยๆ! ความอัดอั้นตันใจอันไร้ขีดจำกัดพรั่งพรูออกมาในวินาทีนี้

ดวงตามีหยาดน้ำตาคลอเบ้า สภาพที่น่าเวทนานั้นยากจะทนมอง น้ำเสียงสั่นเครือ น้ำตาไหลอาบแก้ม เขามองไปยังร่างที่เขาเคยพึ่งพามากที่สุด ทว่ายามนี้กลับเหมือนถูกขุนเขานับหมื่นลูกขวางกั้น "กระหม่อมรู้ว่ากระหม่อมไม่ใช่รัชทายาทแล้ว เสด็จพ่อ!"

"ทำไมท่านถึงได้ลำเอียงเข้าข้างเว่ยหวังนัก?" ความอัดอั้น ความไม่ยินยอม และความสับสนตลอดยาสิบแปดปีระเบิดออกมาอย่างสิ้นเชิง!

พ่อลูกทั้งสองปะทะคารมกันรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ ทั่วทั้งตำหนักตลบอบอวลไปด้วยบรรยากาศแห่งความเศร้าสลด! "ฝ่าบาท กระหม่อมรู้ว่าพรุ่งนี้กระหม่อมคงต้องถูกประหาร ก่อนจากไปกระหม่อมอยากทูลถามฝ่าบาทสักคำ ทั้งหมดนี้เป็นความผิดของกระหม่อม หรือความผิดของเว่ยหวัง หรือว่าเป็นความผิดของฝ่าบาทกันแน่พ่ะย่ะค่ะ!"

พูดจบหลี่เฉิงเฉียนก็เดินโซเซออกจากท้องพระโรงไป! หลี่ซื่อหมินมองดูลูกชายที่เดินห่างออกไปทุกที เขารู้ดีว่าการจากไปครั้งนี้คือการจากลาชั่วนิรันดร์

ในที่สุดเขาก็กลั้นไว้ไม่ไหว ทรุดตัวลงบนบัลลังก์มังกร... น้ำตาคนแก่ไหลนองหน้า! แม้จะไม่อยากยอมรับเพียงใด แต่นี่คือความจริง! ลูกชายของเขา... ก่อการกบฏ! ถูกบีบคั้นจนต้องก่อกบฏด้วยน้ำมือของเขาเอง...

หลี่เอ้อนั่งหมดสภาพบนบัลลังก์มังกร แววตาว่างเปล่า เขาสะอึกสะอื้นถามบรรดาขุนนางเบื้องล่างว่า "พวกท่านบอกเจิ้นที... บอกเจิ้นที เจิ้นควรจะจัดการกับลูกชายของเจิ้นอย่างไร..."

ภาพหยุดนิ่งลงตรงวินาทีนี้!

[หลังจากเรื่องที่หลี่เฉิงเฉียนก่อกบฏถูกเปิดโปง หลี่ซื่อหมินได้มีพระราชโองการให้ฉางซุนอู๋จี้ ฝางเสวียนหลิง ฉู่ซุ่ยเหลียง และพรรคพวก พิจารณาคดีนี้ ในที่สุดตำแหน่งรัชทายาทของหลี่เฉิงเฉียนก็ถูกปลดและกลายเป็นสามัญชน ถูกเนรเทศไปยังเฉียนโจว และในปีเจินกวานที่สิบเก้า (ค.ศ. 645) หลี่เฉิงเฉียนก็ได้สิ้นใจลงที่เฉียนโจว]

[ฮั่นหวังหลี่หยวนชางที่มีส่วนร่วมในการกบฏถูกประทานความตาย ส่วนตู้เหอ โหวจวินจี๋ และขุนนางคนอื่นๆ ถูกประหารชีวิต]

[พรรคพวกของรัชทายาทส่วนใหญ่ถูกหางเลขไปด้วย บ้างถูกเนรเทศ บ้างถูกปลดออกจากราชการ]

[เหตุการณ์ครั้งนี้ส่งผลกระทบอย่างใหญ่หลวงต่อโครงสร้างทางการเมืองของราชวงศ์ถัง!]

บรรดาฮ่องเต้ใต้ม่านแสงดูจบแล้ว... ต่างก็พากันเงียบกริบ! มันไม่มีทางเลือกอื่นจริงๆ... นี่คือชะตากรรมของราชวงศ์ การเกิดในตระกูลจักรพรรดิถูกลิขิตมาให้พบเจอกับเรื่องเหล่านี้

รัชทายาทธรรมดาเกินไปพวกเขาก็ไม่ชอบ แต่หากเก่งกาจเกินไปพวกเขาก็กลัวว่าอำนาจจะไม่มั่นคง จึงต้องกดเอาไว้! นี่คือโรคติดต่อของเหล่าฮ่องเต้ ทั้งกังวลและหวาดกลัวในเวลาเดียวกัน

"รับโองการจากสวรรค์ จึงจะรุ่งเรืองชั่วนิรันดร์!" ถ้อยคำเพียงไม่กี่คำ กลับทำให้นักรบและวีรบุรุษต้องเสียน้ำตามานับไม่ถ้วน! อำนาจบนบัลลังก์มังกร... เปรียบเสมือนยาพิษที่ออกฤทธิ์ช้าๆ คอยกัดกร่อนอารมณ์ความรู้สึกของพวกเขาทุกวินาที

ราชวงศ์ถัง ฉางซุนฮองเฮามองดูจุดจบสุดท้ายของลูกชายบนม่านแสง นางโศกเศร้าอย่างถึงที่สุด หัวใจราวกับมีเลือดไหลริน!

หากนางยังอยู่... สถานการณ์เช่นนี้จะไม่เกิดขึ้นใช่หรือไม่? นางซาบซึ้งถึงความอัดอั้นของหลี่เฉิงเฉียน และเข้าใจถึงความลำบากใจของหลี่เอ้อ

หลี่ซื่อหมินมองดูฉางซุนฮองเฮาที่น้ำตานองหน้า ภายในใจเต็มไปด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย เขาเข้าไปกุมมือฉางซุนฮองเฮาไว้แน่น "กวนอินปี้ เจิ้นสัญญากับเจ้า เจิ้นจะไม่ยอมให้เรื่องพรรค์นี้เกิดขึ้นซ้ำรอยเด็ดขาด"

"ไม่มีวัน!" น้ำเสียงนั้นหนักแน่นอย่างยิ่ง! ฉางซุนฮองเฮาพิงอยู่ในอ้อมกอดของหลี่เอ้อและยังคงร้องไห้สะอึกสะอื้นไม่หยุด!

แม้จะเป็นอนาคต... แต่... แต่นางก็ยังรู้สึกใจสลาย คนบนม่านแสงคนนั้น... ก็คือลูกชายของนางเช่นกัน เป็นเลือดเนื้อเชื้อไขที่นางอุ้มท้องมาสิบเดือน!

นางไม่อาจจินตนาการได้เลยว่า... ลูกชายบนม่านแสงต้องแบกรับความอัดอั้นไว้มากเพียงใด ถึงได้เดินมาถึงจุดนี้

...

ในเวลาเดียวกันที่อีกมิติหนึ่ง ภายในวังบูรพา หลี่เฉิงเฉียนยืนสงบนิ่งอยู่ในสวน เงยหน้ามองทุกสิ่งที่เกิดขึ้นบนม่านแสง ในใจเต็มไปด้วยความรู้สึกทอดถอนและอับจนหนทางอย่างที่สุด

"นี่คือชะตากรรมของเปิ่นกงในอนาคตงั้นรึ?" หลี่เฉิงเฉียนพึมพำกับตัวเอง น้ำเสียงแฝงไปด้วยแววแห่งความสิ้นหวัง เขาอดไม่ได้ที่จะนึกถึงการฟาดฟันระหว่างตนกับเสด็จพ่อ ไม่ว่าเขาจะพยายามเพียงใด ก็ไม่อาจเปลี่ยนแปลงการตัดสินใจของเสด็จพ่อได้เลย

"สุดท้ายตัวเราก็ยังสู้เสด็จพ่อไม่ได้งั้นรึ?" หลี่เฉิงเฉียนยิ้มขื่นพลางส่ายหน้า ความผิดหวังในใจยิ่งมายิ่งหนักอึ้ง "ถูกปลดเป็นสามัญชน... ก็ดีเหมือนกัน!" หลี่เฉิงเฉียนพลันเอ่ยขึ้น น้ำเสียงกลับดูเหมือนมีการหลุดพ้นอยู่จางๆ

"จะได้ไม่ต้องมัวพะวักพะวงกลัวสูญเสียอีก... หึหึ พอที! พอที!”

“ชาติหน้า... หวังเพียงว่าเปิ่นกงจะไม่ต้องมาเกิดในตระกูลจักรพรรดิอีก เปิ่นกงเหนื่อยแล้ว!"

ยามนี้เขานึกถึงเสด็จแม่ขึ้นมา หากเสด็จแม่ยังอยู่ จุดจบจะเปลี่ยนไปหรือไม่? "เสด็จแม่... ลูกคิดถึงท่านเหลือเกิน!" ขอบตาของหลี่เฉิงเฉียนเริ่มชุ่มชื้น น้ำตาคลอเบ้า

"ท่านบอกลูกที... ตอนนี้ลูกควรทำอย่างไรดี? ควรจะ... ทำอย่างไร..." เสียงของหลี่เฉิงเฉียนล่องลอยไปตามลม ดูไร้ที่พึ่งและสับสนวุ่นวายยิ่งนัก

ในขณะที่ภายในตำหนักของหลี่เอ้อ กลุ่มขุนนางใจกล้ากำลังร้องไห้ฟูมฟายกล่าวโทษการกระทำของรัชทายาทในอนาคต! หารู้ไม่ว่าทั้งหมดนี้ล้วนมีสาเหตุมาจากพวกเขาเองทั้งสิ้น

หลี่เอ้อในเวลานี้มองดูเหล่าขุนนางที่ส่งเสียงอื้ออึงอยู่เบื้องล่าง... ทั่วทั้งร่างราวกับหมดเรี่ยวแรง! ยามนี้ในหัวของเขาขาวโพลน... รัชทายาทของเขา ลูกชายของเขา ถูกเขาบีบคั้นจนตายไปต่อหน้าต่อตา

"เจิ้นรู้สึกเพลียเหลือเกิน... พวกเจ้าถอยไปให้หมด..." หลี่เอ้อโบกมือปัด กล่าวด้วยน้ำเสียงแหบพร่า ก่อนจะเดินเลื่อนลอยไปยังสถานที่ที่ฉางซุนฮองเฮาเคยพำนักเมื่อครั้งยังมีชีวิตอยู่! ทั้งร่างดูราวกับร่างไร้วิญญาณ

...

ในขณะเดียวกัน บนม่านแสงเสียงหนึ่งดังขึ้น ครั้งนี้ไม่ใช่เสียงบรรยายที่ไร้อารมณ์ ทว่าเป็นการกู่ร้องจากส่วนลึกในใจของหลี่เฉิงเฉียนที่ทุกคนได้ยินอย่างชัดเจน