บทที่ 51 รวบรวมไพร่พล น้องสาวแม่บ้านคนใหม่

ใต้ตึกอพาร์ตเมนต์อาจารย์

เฉินเหยียนเซินมองสวี่ซิงซิงที่หนีไปอย่างหัวซุกหัวซุน ยกมือเช็ดลิปบนปาก เย้ยเสียงหนึ่งว่า "ร้องดุ วิ่งเร็ว เพิ่งถึงเบสสามก็ทนไม่ไหวแล้ว"

เขาตบพุง เดินเอื่อยๆ เข้าโรงอาหาร

อีกด้านหนึ่ง สวี่ซิงซิงวิ่งรวดเดียวหลายร้อยเมตร ถึงค่อยหยุดฝีเท้าหอบ

ทั้งตัวนางเปียกแฉะ แก้มแดงเรื่อ ในใจแอบเสียดาย ไม่น่ากล้ายั่วเฉินเหยียนเซินขนาดนั้นเลย

ไอ้บัดซบนี่ มีของฟรีกินก็กินจริง ไม่เกรงใจเลย

เดิมทีนึกว่าเฉินเหยียนเซินอย่างมากก็จูบนางที ไม่คิดว่าไอ้หมอนี่ทำท่าเซียนเก๋าเกม เกือบจะกินนางเรียบ

สวี่ซิงซิงหวนนึกถึงสถานการณ์เมื่อกี้ ทั้งหวาดทั้งตื่นเต้น ผู้ชายสูงใหญ่หล่อเหลามีเงินอย่างเฉินเหยียนเซินใครจะไม่อยากคบ

พอกลับถึงหอพัก เพื่อนร่วมห้องที่สนิทกับนางที่สุด รีบเข้ามาถามทันทีว่า "ซิงซิง เธอกับเฉินเหยียนเซินไปทำอะไรกัน"

"ก็เดตกันน่ะสิ"

สวี่ซิงซิงหัวเราะคิกคัก จงใจชำเลืองมองซูเหม่ยหลิงที ใช้เสียงไม่ดังไม่เบา พอดีให้อีกฝ่ายได้ยิน

ซูเหม่ยหลิงเห็นนางยืนหน้ากระจกแต่งลิปอยู่ ในหัวอดเดาไปต่างๆ นานาไม่ได้

"สวี่ซิงซิง เธอหมายความว่าไงกันแน่ ทุกคนก็รู้ เหม่ยหลิงชอบเฉินเหยียนเซินก่อน แถมยังตั้งใจจะจีบเขาด้วย"

ผู้หญิงอวบเล็กน้อยที่หน้ามีกระคนนั้น ฟังคำพูดเหน็บแนมของสวี่ซิงซิง ก็นั่งไม่ติดทันที ตะโกนเสียงดัง

"ตัวจริงยังไม่ร้อนใจ ยัยหนูคนหนึ่งร้อนใจซะแล้ว น่าเสียดายนะ หัวหน้าเฉินไม่ชอบสาวเรียบร้อย อีกอย่าง เธอก็แค่เตรียมจะจีบเขา ยังไม่ได้จีบติดสักหน่อย"

บนหน้าสวี่ซิงซิงแฝงรอยยิ้มจางๆ เอ่ยเย้ยหยัน

ผู้ชายที่เธอหมายตา คนอื่นแตะไม่ได้เหรอ

"สวี่ซิงซิง เธอแน่ใจนะว่าจะแย่งเฉินเหยียนเซินกับฉัน" ซูเหม่ยหลิงลุกพรวดขึ้น ทำหน้าเย็นถาม

"อย่าทะเลาะกันเลย ก็แค่เฉินเหยียนเซินคนหนึ่ง ถึงขนาดนั้นเลยเหรอ ฉันได้ยินรุ่นพี่ปีสามบอกว่า เขามีแฟนแล้ว พวกเธอสองคนหมดสิทธิ์ทั้งคู่"

ในมุมห้อง สาวเรียบร้อยใส่แว่นคนหนึ่ง ชำเลืองมองสวี่ซิงซิงกับซูเหม่ยหลิงด้วยความดูแคลน จู่ๆ ก็เอ่ยปาก

"เป็นไปไม่ได้ อู๋เสี่ยวอวี่ เธอฟังใครพูดมั่ว" สีหน้าซูเหม่ยหลิงจมลง รีบถามต่อ

"คนในคณะวิศวกรรมสารสนเทศหลายคนรู้ แฟนเขาปีสอง ได้ยินว่าอยู่ห้องออกแบบ"

อู๋เสี่ยวอวี่ดันแว่น วางหนังสือวิชาชีพในมือลง น้ำเสียงเรียบเฉยตอบ

คนอย่างนางที่ตั้งใจสอบปริญญาโท เข้าใจไม่ได้เลย แค่เพื่อผู้ชายคนหนึ่ง ทำเอาบรรยากาศในหอพักทั้งวันเหมือนสงครามเย็น

"อิๆ เรื่องที่หัวหน้าเฉินมีแฟน ฉันรู้นานแล้ว แต่ว่า แล้วยังไงล่ะ" เสียงหัวเราะของสวี่ซิงซิงราวกระดิ่งเงิน น้ำเสียงไม่แยแส

ซูเหม่ยหลิงมองสวี่ซิงซิงอย่างเย็นชาทีหนึ่ง แล้วเห็นอู๋เสี่ยวอวี่ไม่เหมือนกำลังล้อเล่น ในพริบตาก็จนคำ ยืนทึ่มอยู่กับที่ด้วยความกังวลใจ

ช่วงสายวันรุ่งขึ้น ชั้นสองอุทยานสตาร์ทอัป

เพราะเมื่อวานเฉินเหยียนเซินแปะประกาศรับสมัครงานครั้งที่สองของฝูหลี่เถาบนบอร์ดข้อมูล ดังนั้นพอแปดโมงตรง ก็มีคนถือเรซูเม่มารอที่หน้าห้องสองศูนย์หกกับสองศูนย์แปด

มีประสบการณ์จากครั้งก่อน ซ่งหยุนเฉิงให้ทุกคนเข้าแถวก่อน จากนั้นรินน้ำให้คนละแก้ว

จนกระทั่งเก้าโมง เฉินเหยียนเซินถึงค่อยมาอย่างไม่เร่งร้อน

เขากวาดตามองแถวที่ดำมืด ถอนหายใจยาว คิดในใจว่า ยังประเมินแรงดึงดูดของเงินเดือนฝูหลี่เถาต่ำเกินไป คนเยอะขนาดนี้มารอสัมภาษณ์ล่วงหน้าตั้งชั่วโมง

เฉินเหยียนเซินไม่รอช้า นั่งลงก็ประกาศเริ่มสัมภาษณ์เลย

"เห็นโต๊ะตัวนี้ไหม ตั้งชื่อหัวเรื่องยาวสไตล์อีคอมเมิร์ซให้มันภายในยี่สิบตัวอักษร"

เฉินเหยียนเซินสัมภาษณ์ตำแหน่งฝ่ายปฏิบัติการเลือกสินค้าก่อน เขาส่งสัญญาณให้ซ่งหยุนเฉิงแจกกระดาษกับปากกาให้ผู้สมัครคนละแผ่น

ซู่ซู่ซู่

ทันใดนั้น ในห้องโถงเต็มไปด้วยเสียงปากกาลูกลื่นขูดบนกระดาษ

ห้านาทีต่อมา เฉินเหยียนเซินรับกระดาษคำตอบที่ซ่งหยุนเฉิงเก็บมา ที่พอใจติ๊กถูก ที่ไม่พอใจกาผิด

สุดท้าย เหลือแค่สองคน คนหนึ่งคือเฉินซวี่สาขาอีคอมเมิร์ซปีสาม อีกคนคือหูลี่สาขาภาษาจีนปีสี่

"ซ่งหยุนเฉิง เธอสอนสองคนนี้เลือกสินค้า มีปัญหาที่ไม่แน่ใจค่อยมาถามฉัน"

เฉินเหยียนเซินสั่งซ่งหยุนเฉิง

ไม่ทันรู้ตัว นางทั้งเป็นนักออกแบบยูไอ ฝ่ายปฏิบัติการเลือกสินค้า ทั้งรับผิดชอบงานธุรการ งานบุคคล ยังเป็นเลขาส่วนตัวของท่านเฉินอีก

ซ่งหยุนเฉิงขานรับ พาเฉินซวี่กับหูลี่ไปที่ตำแหน่งงานว่างห้องสองศูนย์แปด จากนั้นนางหยิบโน้ตบุ๊กใหม่เอี่ยมสองเครื่องออกมา สามคนนั่งเรียงกัน คุยเรื่องหน้าคลังเลือกสินค้าเสียงเบา

ไม่นานนัก ซูเหม่ยหลิงพาสาวแต่งตัวเรียบง่ายสามคนเดินขึ้นมาจากบันได กวาดตามองรอบหนึ่ง นางก็ล็อกสายตาไว้ที่ซ่งหยุนเฉิง

ดูธรรมดาดี ก็ไม่ได้สวยอะไรนัก

ซูเหม่ยหลิงแอบขบคิด ในใจอดเพิ่มความมั่นใจไม่ได้

"อ้าว เลขาฝ่ายเยาวชนซูมาแล้ว นักศึกษาสามท่านนั่งก่อน ขอบคุณที่มาช่วยนะ ค่าตอบแทน เนื้องาน และเวลาทำงาน เลขาฝ่ายเยาวชนซูคงบอกแล้ว ฉันไม่พูดซ้ำ ซ่ง..."

เฉินเหยียนเซินหยุดงานสัมภาษณ์ที่กำลังทำ ก้าวเข้าไปต้อนรับ เขาจะเรียกซ่งหยุนเฉิงโดยไม่รู้ตัว แต่เห็นนางก้มหน้ายุ่ง ก็กลืนคำกลับ

เฮ้อ ก็ยังขาดคนเกินไป

"จวงรุ่ย พานักศึกษาสามท่านไปห้องสองศูนย์แปด ถือโอกาสช่วยพวกนางเข้าระบบบริการลูกค้าด้วย"

เฉินเหยียนเซินมองซ้ายมองขวา รู้สึกว่าจวงรุ่ยไปทำเรื่องนี้เหมาะที่สุด จึงเรียก

"ได้เลยพี่เซิน"

จวงรุ่ยเห็นเป็นสาวสามคน รีบลุกขึ้นต้อนรับอย่างกระตือรือร้น พาพวกนางรับคอมพิวเตอร์ ลงทะเบียนบัญชี จากนั้นโยนเอกสารพรีเซนต์ปึกหนาให้

บนนั้นแนะนำโมเดลธุรกิจของฝูหลี่เถา บทตอบคำถามผู้ใช้แบบมาตรฐาน และวิธีติดตามออเดอร์ เติมออเดอร์อย่างละเอียด

"เฉินเหยียนเซิน นายเรียกฉันว่าซูเหม่ยหลิง หรือเหม่ยหลิงก็ได้" ซูเหม่ยหลิงก้มหัว ชำเลืองมองซ่งหยุนเฉิงอย่างเกิดผิดก่อน จากนั้นพูดเสียงเบา

"ครับ เลขาฝ่ายเยาวชนซู ผมยุ่งอยู่ ไม่รั้งเธอแล้ว"

เฉินเหยียนเซินพยักหน้า ขับไล่ตรงๆ

ซูเหม่ยหลิงชะงักไปเล็กน้อย นางไม่คิดว่าเฉินเหยียนเซินจะ ใช้คนตอนต้องใช้ ไม่ใช้คนตอนไม่ต้องใช้ ขนาดนี้ พลิกหน้าเร็วยิ่งกว่าพลิกหนังสือ

แต่นางก็ไม่ลืมจุดประสงค์ที่มาวันนี้ จึงลดเสียง มองไปทางซ่งหยุนเฉิง ถามว่า "รุ่นพี่คนนั้นเป็นแฟนนายเหรอ"

ซ่งหยุนเฉิงเป็นแฟนฉันเหรอ

ใครเที่ยวลือมั่ว ฉันยังไม่ได้ลงมือเลย

เฉินเหยียนเซินสีหน้าพิลึก แต่ก็ไม่ได้อธิบาย กลับทำหน้าจริงจังย้อนถามว่า "ใช่ ทำไมเหรอ"

"อ๋อ"

หัวใจของซูเหม่ยหลิงพลันแน่นวูบ ได้ยินคำตอบของเฉินเหยียนเซิน ราวกับสุดท้ายก็ชนกำแพง อารมณ์ตกต่ำ หันตัวเดินไป

คำพูดที่เตรียมไว้ก่อนหน้านี้ ในพริบตาลืมเกลี้ยง

เฉินเหยียนเซินยิ้มจางๆ เพิ่งจะนั่งลงสัมภาษณ์ต่อ ก็เห็นสวี่ซิงซิงเดินเข้ามาอย่างร่าเริง

"ฉันยุ่งมาก ไม่ว่างเล่นกับเธอ ไปอยู่ข้างๆ" เฉินเหยียนเซินขมวดคิ้ว โบกมือ

"ฉันก็มาสัมภาษณ์ ทำไม ไม่ต้อนรับฉันเหรอ" สวี่ซิงซิงไม่โกรธเลยสักนิด ยิ้มแฉ่งถาม

"เธอทำอะไรเป็นบ้าง"

เฉินเหยียนเซินกอดอก จ้องนางเขม็ง น้ำเสียงส่งๆ

"นายอยากให้ฉันทำอะไร ฉันก็ทำอันนั้น"

สวี่ซิงซิงเขย่งเท้า พ่นลมร้อนใส่หน้าเฉินเหยียนเซิน พูดเสียงเบา

"จริงเหรอ ฉันกำลังขาดป้ากวาดพื้นพอดี" เฉินเหยียนเซินยิ้มกวนๆ แซว

"กวาดพื้นเหรอ ฉันถนัดเลย ตั้งแต่เด็กก็เป็นกรรมการสุขาภิบาล"

สวี่ซิงซิงไม่ขลาดเลยสักนิด หรี่ตายิ้ม เผยฟันเรียงสวย ริมฝีปากเป็นประกาย ทาลิปสีเดียวกับเมื่อวาน

"เอาล่ะ คราวหน้าค่อยพาเธอดูบัตรประชาชนเรืองแสงฉัน วันนี้ยุ่งจริงๆ"

เฉินเหยียนเซินทำปากจุ๊ มองไปยังแถวยาวที่หน้าประตู

"ฉันไม่ได้ล้อเล่น ฉันอยากสัมภาษณ์จริงๆ ที่นี่นายไม่ใช่ขาดคนเหรอ" สวี่ซิงซิงเก็บรอยยิ้ม พูดอย่างจริงจัง

"งานบุคคล ธุรการบวกป้าแม่บ้าน เธอทำไหม"

เฉินเหยียนเซินเห็นนางทำหน้าจริงจัง นึกถึงว่าขาดคนจริง จึงตอบ

"งานเยอะขนาดนี้ ได้เงินเดือนกี่ส่วน" สวี่ซิงซิงชะงักไปเล็กน้อย ยิ้มถาม

"คิดเรื่องดีอะไรอยู่ เงินเดือนส่วนเดียว ทำไม่ทำ" เฉินเหยียนเซินค้อนนาง พูดอย่างหงุดหงิด

พูดจบ ก็เตรียมหันตัวจากไป

"ได้ ฉันทำ" สวี่ซิงซิงแอบด่าคำหนึ่งว่า เฉินขูดเลือดขูดเนื้อ จากนั้นยิ้มแห้งตอบ

"ยังยืนทึ่มทำอะไร ไปช่วยฉันเก็บเรซูเม่ข้างหน้า แล้วกวาดพื้นด้วย"

เฉินเหยียนเซินเริ่มสั่งงานทันที

"จ้า ท่านเถ้าแก่ใหญ่เฉิน" สวี่ซิงซิงทำหน้าเศร้า ขานรับอย่างหมดเรี่ยวแรง ไอ้เฉินเหยียนเซินบัดซบนี่ เอาตัวเองเป็นป้าแม่บ้านใช้จริงๆ ด้วย

เฉินเหยียนเซินไม่สนใจสวี่ซิงซิงต่อ ทำงานสัมภาษณ์ต่อ ระหว่างทางหวังจื่อเฮ่าหิ้วมื้อเช้ารีบมา สองคนสัมภาษณ์ด้วยกัน สุดท้ายเลือกนักศึกษาปีสามหัวไวสองคน ให้พวกเขาตามหวังจื่อเฮ่า เรียนเทคนิคเอสอีโอและการยิงโฆษณาด้วยกัน

พร้อมกับการมาของจูเซี่ยวเผิงและเมิ่งซีปัว งานรับสมัครรอบนี้ของเฉินเหยียนเซินก็จบลง ก็ที่รับไม่ใช่ตำแหน่งเทคนิค ขอแค่ไอคิวกับอีคิวปกติ เฉินเหยียนเซินก็ไม่ตั้งข้อกำหนดมาก

จู่ๆ เพิ่มคนสิบกว่าคน ทีมฝูหลี่เถาขยายเป็นยี่สิบสองคน ห้องสองศูนย์แปดที่เดิมว่างเปล่า ในพริบตาก็แน่นขึ้นมา

เฉินเหยียนเซินครุ่นคิดครู่หนึ่ง ควักถุงพลาสติกออกมาจากตู้ ก้าวเท้าเดินเข้าออฟฟิศของเฉาต๋าหัว

"ผู้อำนวยการเฉา เมื่อวานผ่านสือตู ซื้อใบชามาสองกระปุก พอจ่ายเงินเสร็จผมถึงนึกได้ ว่าตัวเองไม่ชอบดื่มชา นึกถึงว่าท่านปกติชอบจิบชา ก็เลยเอามาให้ท่าน"

เฉินเหยียนเซินยิ้มแย้ม ทิ้งก้นนั่งบนโซฟาของเฉาต๋าหัว ทำท่าทางสนิทสนมยิ่งนัก

เหตุผลนี้เหลวไหลมาก แต่เฉาต๋าหัวเห็นได้ชัดว่าไม่ใช่คนที่ใส่ใจ

"นักศึกษาเฉินเหยียนเซิน ในอุทยานสตาร์ทอัป นายกับฉันก็คือความสัมพันธ์ครูกับศิษย์ล้วนๆ เรียกผู้อำนวยการเฉาเหินห่างเกินไป ต่อไปเรียกฉันว่าอาจารย์เฉาก็พอ"

เฉาต๋าหัวอาศัยความจำของร่างกาย ดึงลิ้นชักออกอย่างคล่องแคล่ว หน้าบานยิ้มแย้ม

โครม เสียงหนึ่ง

เฉินเหยียนเซินดันมือ ใบชาสองกระปุกก็หล่นลงในลิ้นชัก เฉาต๋าหัวปิดลิ้นชักอย่างคล่องแคล่ว

สองคนเข้าขากันยิ่งนัก ราวเพื่อนเก่าหลายปี ถึงกับไม่ต้องสบตากัน

"อาจารย์เฉา วันนี้ผมรับคนเพิ่มอีกหลายคน ห้องออฟฟิศออกจะแน่น"

ส่งของเสร็จ เฉินเหยียนเซินไม่อ้อมค้อมต่อ พูดเข้าเรื่องตรงๆ

"เอากี่ห้อง โต๊ะทำงานมีพร้อม ไม่มีปัญหา ไว้ฉันเรียกนักศึกษาหลายคนช่วยนายขนขึ้นไป"

เฉาต๋าหัวฟังแล้ว ตบอกพูดทันที

"ห้องเดียวก็พอ ห้องสองศูนย์สี่ละกัน" เฉินเหยียนเซินตอบ

เฉาต๋าหัวพยักหน้า วางถ้วยชาลง ค้นกุญแจห้องสองศูนย์สี่ออกมาจากกล่องบนโต๊ะ โยนให้เฉินเหยียนเซิน

เฉินเหยียนเซินรับกุญแจมา คุยเล่นกับเฉาต๋าหัวอีกหลายนาที ถึงค่อยเดินกลับชั้นสองอย่างเอื่อยเฉื่อย

"พี่เซิน ผู้หญิงที่ถูพื้นคนนั้นเป็นใครเหรอ" จางเหวินป๋อที่เพิ่งกลับจากวันหยุดยืนอยู่หน้าประตู เห็นเฉินเหยียนเซินก็เอ่ยถาม

"อ๋อ ป้าแม่บ้านที่เพิ่งรับมา"

เฉินเหยียนเซินตอบส่งๆ

"พี่เซิน นายชอบล้อเล่นจริงๆ สาวสวยขนาดนี้ นายเอามาเป็นแม่บ้านจริงเหรอ" จางเหวินป๋อคนซื่อไม่เชื่อเลยสักนิด ยิ้มกว้าง

"สวี่ซิงซิง รับนี่ ก่อนเลิกงาน ทำความสะอาดห้องสองศูนย์สี่ให้เรียบร้อย"

เฉินเหยียนเซินพูดพลาง โยนกุญแจห้องสองศูนย์สี่ให้สวี่ซิงซิง พร้อมกันนั้นกำชับ

"ค่ะ ท่านเถ้าแก่เฉิน"

ถึงจะเปิดแอร์ สวี่ซิงซิงก็ยังยุ่งจนเหงื่อท่วมหัว ได้ยินเฉินเหยียนเซินสั่งงานให้อีก ได้แต่กัดฟันรับปาก

"หา นางเป็นแม่บ้านจริงเหรอ"

จางเหวินป๋อตกตะลึงตาค้าง ปากแย้มเล็กน้อย ทำหน้าไม่อยากเชื่อ