บทที่ 52 เป้าหมายต่อไป ยอดขายต่อเดือนสิบล้าน

ใกล้เที่ยง เฉินเหยียนเซินส่งสัญญาณให้ทุกคนมองมาที่ตัวเอง

"เป้าหมายต่อไปของพวกเรา ออเดอร์ทะลุหมื่นต่อวัน ยอดขายต่อเดือนทะลุสิบล้าน ยอดผู้ใช้ต่อวันต้องพุ่งถึงแสน ทำให้ได้ก่อนสิ้นปี"

เฉินเหยียนเซินพิงขอบโต๊ะ ไม่มีคำขวัญฮึกเหิม ไม่มีวิมานปลายฟ้าน่าตื่นเต้น เพียงพูดอย่างสงบนิ่ง ก้นตาเต็มไปด้วยความมั่นใจที่ซ่อนไม่อยู่

ซ่งหยุนเฉิงยืนอยู่ในมุม จ้องแอบมองเฉินเหยียนเซินไม่วางตา พักหนึ่งถึงค่อยตั้งสติได้ ปรบมือตามทุกคน

ฉากนี้ถูกสวี่ซิงซิงเห็นเข้า นางเห็นซ่งหยุนเฉิงแต่งตัวเรียบง่าย ไม่มีแบรนด์ เนื้อผ้าก็ธรรมดา ในพริบตาก็รู้สึกว่าเฉินเหยียนเซินไม่มีน้ำใจจริง ตัวเองใส่เสื้อตัวละหลายร้อยบาท แต่แฟนเขากลับแต่งตัวทั้งตัวรวมแล้วไม่ถึงสองร้อยบาท

"เหวินป๋อ เผิงเฟย ทำความต้องการพัฒนาฟังก์ชันต่อรองราคาศูนย์บาทก่อน เก็บแค่ฟังก์ชันหลัก รีบเปิดตัว"

เฉินเหยียนเซินเรียกชื่อสั่งงาน

จางเหวินป๋อกับเซี่ยงเผิงเฟยพยักหน้า ทำสัญลักษณ์มือโอเค

"หูอวิ๋น รายงานข้อมูลผู้ใช้หน่อย"

เฉินเหยียนเซินถามต่อ

"พี่เซิน ถึงวันที่เจ็ดเดือนตุลาคม สิบเอ็ดนาฬิกาศูนย์แปดนาที ฝูหลี่เถ ยอดผู้ใช้สมัครสะสมสิบสี่จุดสองหมื่น ผู้ใช้แอกทีฟเมื่อวานหนึ่งจุดเจ็ดหมื่น อัตราคงอยู่ต่อสัปดาห์สิบเอ็ดจุดเก้าเปอร์เซ็นต์"

หูอวิ๋นฝ่ายข้อมูลขานรับ ประคองคอมพิวเตอร์รายงาน

"จวงรุ่ย หาวิธีเพิ่มอัตราคงอยู่ เรื่องนี้มอบให้นายแล้ว" เฉินเหยียนเซินตบไหล่จวงรุ่ย น้ำเสียงจริงจัง

"ได้ พี่เซิน" จวงรุ่ยสูดลมหายใจลึก รู้สึกถึงแรงกดดันไม่น้อย แต่ก็รับปากอย่างเต็มใจ

คนหนุ่มอายุสิบแปดสิบเก้า ในพจนานุกรมไม่มีคำว่า ขี้ขลาด

"จื่อเฮ่า นายกับเพื่อนใหม่สองคน ตั้งแต่วันนี้รับผิดชอบการปรับเอสอีโอของฝูหลี่เถา อีกอย่าง บัญชีโฆษณาของเชียนตู้กับสามพอร์ทัลใหญ่เปิดเรียบร้อยแล้ว วันละสี่พันบาทงบประมาณ ใช้ให้หมดตามที่ฉันสั่ง"

เฉินเหยียนเซินมองหวังจื่อเฮ่า สั่งด้วยสีหน้าจริงจัง

วันละสี่พันบาท ต่างจากกิจกรรมโหวตครั้งก่อน นี่เป็นเงินทองจริงๆ เดือนหนึ่งก็ต้องทุ่มลงไปสิบสองหมื่น แน่นอนว่าต้องทำอย่างรอบคอบ

"ไม่มีปัญหา" หวังจื่อเฮ่าแรงกดดันไม่น้อย ให้เขาใช้เงินสิบสองหมื่นในเดือนเดียว พูดตามตรง เขาโตมาขนาดนี้ยังไม่เคยมีเงินมากขนาดนี้มาก่อนเลย

เฉินเหยียนเซินย่อมจะคอยจับตาเอง ไม่ปล่อยมือไม่สนใจ มอบให้หวังจื่อเฮ่าทั้งหมด บางทีต่อไปหวังจื่อเฮ่าอาจคุมการยิงโฆษณาเดือนละหลายสิบหมื่นได้ แต่ตอนนี้ เขายังไม่สุกงอมพอ

"ซ่งหยุนเฉิง ทีมยูไอกับบริการลูกค้าชั่วคราวให้เธอรับผิดชอบ เงินเดือนพื้นฐานขึ้นพันหนึ่ง"

ตอนสายตาเฉินเหยียนเซินกวาดไปที่ซ่งหยุนเฉิง ในใจพลันคุกรุ่นไฟกองหนึ่ง ฉันจ่ายเงินเดือนเธอเดือนละสองพัน เธอใส่ชุดโทรมๆ ชุดนี้มาเจอฉันเหรอ

"ไม่ ไม่ต้องค่ะ ฉันรู้สึกว่าเงินเดือนตอนนี้เยอะแล้ว" ซ่งหยุนเฉิงส่ายหัว ปฏิเสธโดยสัญชาตญาณ

"อย่าพล่ามมาก พูดอีกหักเงินเดือนเธอ"

เฉินเหยียนเซินทำหน้าดุค้อนนาง ไม่ให้โอกาสนางปฏิเสธเลยสักนิด

"เฉินซวี่ หูลี่ พวกนายสองคนตามซ่งหยุนเฉิงทำความคุ้นเคยกับการใช้งานระบบหลังบ้านและตรรกะการเลือกสินค้าพื้นฐานก่อน หลังจากนั้นฉันจะสอนพวกนายเอง"

เฉินเหยียนเซินพูดกับฝ่ายปฏิบัติการเลือกสินค้าใหม่สองคน

"ครับ พี่เซิน" เฉินซวี่กับหูลี่พูดพร้อมกัน

สองคนคนหนึ่งปีสาม คนหนึ่งปีสี่ แต่ปากก็เหมือนจางเหวินป๋อและพวก เรียก พี่เซิน อย่างเต็มใจ

ด้านหนึ่ง เฉินเหยียนเซินจ่ายเงินเดือนงาม อีกด้านหนึ่ง เขาทุกวันใส่เสื้อเชิ้ตกางเกงสูท ไว้ทรงผมหวีแสกข้างสะอาดสดชื่น พอยืนในหมู่คน กลับดูเหมือนรุ่นพี่ของทุกคนมากกว่า

"สู้ๆ ทำเป้าหมายสำเร็จ ขึ้นเงินเดือนทั้งบริษัท" เฉินเหยียนเซินยิ้มจางๆ โยนของหวานออกมาให้ถูกจังหวะ

เสียงเฮดังขึ้น ทุกคนเผยสีหน้ายินดี สำหรับพวกเขาแล้ว ฝูหลี่เถาก็แค่งานพาร์ตไทม์ ส่วนอนาคต ไม่มีใครเคยคิดถึง

พวกเขาเข้าฝูหลี่เถา หลักๆ คืออยากได้โอกาสฝึกงานเพิ่ม ได้จังหวะเติบโตเพิ่ม

เฉินเหยียนเซินหยิบมือถือ เพิ่งจะหันตัวลงข้างล่าง ก็เห็นเหมิงเจี๋ยเดินสวนมา เขาก้าวเข้าไปลูบหัวนาง จากนั้นสองคนเดินคุยหัวเราะ ยิ่งเดินยิ่งไกล

"รุ่นพี่เหวินป๋อ ผู้หญิงข้างหัวหน้าเฉินเป็นใครเหรอ"

สวี่ซิงซิงเต็มไปด้วยความสงสัย หันไปมองซ่งหยุนเฉิง เห็นนางไม่สนใจเลยที่เฉินเหยียนเซินโอบไหล่สาวคนอื่น จึงดึงแขนเสื้อจางเหวินป๋อ ถามด้วยความอยากรู้

"เฮ้ นั่นก็แฟนพี่เซินไงล่ะ" จางเหวินป๋อทำหน้าเป็นเรื่องปกติ

แฟนเหรอ

ไอ้บัดซบนี่มีแฟนกี่คนกันแน่

อีกอย่าง ซ่งหยุนเฉิงทำเป็นไม่เห็นได้ยังไง นางทำได้ยังไง

สมองสวี่ซิงซิงออกจะค้าง ฉากเกินจริงขนาดนี้ นางเห็นแต่ในละครรักโบราณของฉงเหยา

"พี่เซินทั้งหล่อทั้งมีเงิน มีแฟนก็เรื่องปกติไม่ใช่เหรอ" จางเหวินป๋อมองสวี่ซิงซิงที่เหม่อ ย้อนถามด้วยความฉงน

"แต่เขาไม่ใช่มีรุ่นพี่ซ่งหยุนเฉิงเป็นแฟนแล้วเหรอ" สวี่ซิงซิงเบิกตากว้าง ผ่านไปพักหนึ่ง ก็ยังอดถามออกมาไม่ได้

"เธอฟังใครพูดมา นี่มันลือมั่วชัดๆ" สีหน้าจางเหวินป๋อจมลง ถามอย่างไม่พอใจ

สวี่ซิงซิงอ้าปาก เดิมทีอยากพูดชื่อเฉินเหยียนเซิน แต่พอครุ่นคิด ก็ถามต่อว่า "รุ่นพี่เหวินป๋อ หรือว่ารุ่นพี่ไม่ค่อยรู้เรื่อง"

"ฉันเป็นพนักงานหมายเลขสองของฝูหลี่เถานะ ถ้าสองคนมีอะไรกันจริง ฉันต้องรู้ก่อนใคร" เชอร์ล็อก โฮล์มส์ จางเหวินป๋อเบ้ปาก ยิ้มอย่างมั่นใจ

สวี่ซิงซิงเห็นสีหน้าเขาไม่เหมือนกำลังโกหก ก็ตั้งสติได้ทันที เฉินเหยียนเซินกำลังหลอกนาง

กินข้าวเที่ยงเสร็จ เฉินเหยียนเซินที่นอนกลางวันแล้วถือนมแคลเซียมเอดีขวดหนึ่ง เดินดื่มไปพลาง ขึ้นชั้นสองอย่างไม่เร่งร้อน

เขาประสาทสัมผัสไว รับรู้ถึงสายตามรณะของสวี่ซิงซิงในพริบตา เห็นนางกัดฟันกรอด ราวกับจะกินตัวเองทั้งเป็น เฉินเหยียนเซินอดยิ้มหึๆ ไม่ได้

เดินตรงไปนั่งข้างที่นั่งเฉินซวี่กับหูลี่ คุยเรื่องแบรนด์ แพลตฟอร์มอีคอมเมิร์ซ และวิธีเลือกสินค้ากับสองคนเลย ไม่เอาสวี่ซิงซิงมาใส่ใจเลยสักนิด

บางครั้งเขาก็เดินไปข้างหวังจื่อเฮ่าสามคน ตามศึกษาทิศทางการปรับเอสอีโอ และกลยุทธ์การยิงโฆษณาของแต่ละแพลตฟอร์มด้วยกัน

ส่วนจูเซี่ยวเผิงกับเมิ่งซีปัวที่ทำบริการลูกค้าทั้งบ่ายในห้องสองศูนย์แปด ถึงค่อยตระหนักถึงช่องว่างระหว่างตัวเองกับเฉินเหยียนเซิน

ศัพท์เฉพาะหลายคำในปากเฉินเหยียนเซิน อย่างซีพีเอ็มและซีพีเอ พวกเขาฟังไม่เข้าใจเลย เดิมทีสองคนรู้สึกว่าเฉินเหยียนเซินจัดให้ตัวเองทำบริการลูกค้าเป็นการใช้คนเก่งไม่คุ้มค่า ตอนนี้ตื่นในพริบตา

สองคนนี้ นอกจากบริการลูกค้า เกรงว่าเรื่องอื่นก็ทำไม่ได้

จนกระทั่งฟ้านอกหน้าต่างค่อยๆ มืดลง เฉินเหยียนเซินถึงค่อยเรียกจูเซี่ยวเผิงกับเมิ่งซีปัว เดินไปยังร้านอาหารซวงชิ่งนอกโรงเรียนด้วยกัน

ตอนพวกเขามาถึง ทังเจิ้นเจ๋อ ซ่งหยาง และหวังเจิงเฉียงสั่งกับข้าวเรียบร้อยแล้ว กำลังรอสามคนอยู่

ไก่หม้อดินบนเตาถ่านเดือดปุดๆ พอเดินเข้าห้อง ก็ได้กลิ่นหอมเข้มข้น

"พี่เซิน" ซ่งหยางรีบลุกขึ้น ยิ้มทักทาย

"รีบนั่งสิ แค่ไม่กี่วันไม่เจอกันก็เหินห่างขนาดนี้ ลงโทษนายดื่มขวดหนึ่ง" เฉินเหยียนเซินค้อน ยื่นเบียร์ขวดเขียวใหญ่ขวดหนึ่งให้

"พี่เซิน เยอะเกินไป" ซ่งหยางรับเบียร์ ยิ้มเก้อ

"งั้นก็ดื่มแก้วหนึ่ง"

เฉินเหยียนเซินยิ้มน้อยๆ ก็แค่แซวเล่น ไม่มีใครจริงจัง

หลายคนดื่มเบียร์กันไปมา ในพริบตา เบียร์บนโต๊ะก็หมด

ทุกคนล้วนเป็นคนหนุ่มสิบกว่าปี กับข้าวโรงอาหารน้ำมันน้อย บวกกับอากาศร้อนอบอ้าว แต่ละคนเหมือนหมาป่าหิวมาหลายวัน ไม่เพียงกินกับข้าวซด เหล้าก็ดื่มหนัก

"พี่เซิน ฉันขอเงินใช้จ่ายจากที่บ้านมาหน่อย ตั้งใจจะเซ้งร้านอาหารหน้าโรงเรียนสักร้าน นายว่าธุรกิจนี้เป็นยังไง"

ในตอนที่หลายคนเริ่มเมาเล็กน้อย ซ่งหยางจู่ๆ ก็เอ่ยถาม

เงินใช้จ่ายเหรอ

เซ้งร้านอาหารร้านหนึ่งเหรอ

คำพูดฟังเข้าใจ แต่ความหมายในคำพูดกลับจับต้นชนปลายไม่ถูก

ทังเจิ้นเจ๋อและพวกฟังแล้วชะงัก ปกติพวกเขามองไม่ออกว่าซ่งหยางเป็นเศรษฐีล่องหน จู่ๆ เอ่ยปากนี้ ก็ถูกทำเอาตกใจไม่น้อย

"หยางหยาง นายเรียกเงินที่เซ้งร้านอาหารได้ทั้งร้านว่าเงินใช้จ่ายเหรอ" เมิ่งซีปัวทั้งขำทั้งจนใจ

เขาเดิมทีนึกว่าฐานะของซ่งหยางพอๆ กับพวกเขา ก็อีกฝ่ายปกติก็ไม่ได้ใส่แบรนด์เนม มือถือที่ใช้ก็แค่โนเกียสองพันกว่า ดีกว่าพวกเขาหน่อย แต่ก็ไม่ได้ทิ้งห่างมาก

ตอนนี้อีกฝ่ายอ้าปากก็จะเซ้งร้านอาหารร้านหนึ่ง ความหมายชัดเจนว่าไม่แสร้งแล้ว แบไต๋แล้ว ข้าน้อยนี่เป็นลูกคนรวยรุ่นสอง

เฉินเหยียนเซินเงยหน้ามองซ่งหยาง คิดในใจว่า เจ้าหนูนี่ชาติที่แล้วอยู่โรงเรียนสี่ปี ก็ไม่เห็นเขาทำธุรกิจ ฉันยังเรียนจบไปหลายปีถึงรู้ว่านายเป็นเจ้าของโรงแรมเชนที่นอนรับเงินวันละหลายหมื่น

ชาตินี้ มหาวิทยาลัยเพิ่งผ่านไปเดือนเดียว นายก็ไม่แสร้งแล้วเหรอ

ซ่งหยางยิ้มแห้งสองที เดิมทีเขาอยากโลว์โปรไฟล์ แต่เจอเฉินเหยียนเซิน เจ้าพ่อเล่นใหญ่ คนนี้ ในพริบตาก็รู้สึกว่าไม่จำเป็นแล้ว

บวกกับเขาเห็นกับตาว่าเฉินเหยียนเซินที่ทำธุรกิจสำเร็จเล็กน้อย เป็นที่ชื่นชอบของสาวๆ ในโรงเรียน เลยเกิดความคิดอยากลองดิ้นรนสักครั้งบ้าง

ทุกคนมองหน้ากันเลิ่กลั่ก หันไปมองเฉินเหยียนเซินพร้อมเพรียงกัน

เรื่องทำธุรกิจอะไรพวกนี้ พวกเขาให้คำแนะนำที่น่าเชื่อถืออะไรไม่ได้

"นายรู้ราคาเนื้อวันนี้ไหม รู้ต้นทุนภาชนะวัสดุเมลามีนไหม รู้วิธีป้องกันไม่ให้เชฟกับแคชเชียร์สมคบกันโกงเงินนายไหม"

เฉินเหยียนเซินส่ายหัว โยนคำถามสามข้อรวด

ความสามารถของซ่งหยางเขารู้ดี ต่อให้ภายหลังเรียนจบ ก็อาศัยครอบครัวหนุนหลัง พัฒนาในวงการโรงแรมเชนที่คุ้นเคย ไม่เคยแตะวงการที่ตัวเองไม่เข้าใจ

ต่อให้แกร่งอย่างเจ้าของจิงตงหลิวเฉียงตง ก็ยังพลาดท่าในเรื่องใจคนไม่ใช่เหรอ

เฉินเหยียนเซินไม่คิดเลยว่า ซ่งหยางจะเก่งกว่าหลิวเฉียงตงได้

ซ่งหยางถูกเขาถามจนหน้าแดง คำถามของเฉินเหยียนเซิน ราวฝ่ามือสามที ตบหน้าเขาอย่างแรง บางทีอาจเพราะความดื้อรั้นของวัยรุ่น เขายังพูดอย่างไม่ยอมว่า "พวกนี้ฉันไปเรียนได้"

"กว่านายจะเรียนเข้าใจ เงินใช้จ่ายที่พ่อให้ คาดว่าก็ถูกโกงหมดแล้ว"

เฉินเหยียนเซินน้ำเสียงเรียบเฉย ก็ไม่ได้มีเจตนาเย้ยหยันซ่งหยาง

ซ่งหยางจ้องเฉินเหยียนเซินเขม็ง เห็นสีหน้าเขาสงบ ก็เข้าใจว่าอีกฝ่ายเตือนด้วยใจจริง ไม่มีเจตนาดูถูกตัวเอง

เขาถอนหายใจยาว ยกแก้วเหล้า ดวดรวดเดียวว่า "จริงๆ พ่อฉันก็ไม่เห็นด้วย พูดง่ายๆ ก็คือคิดว่าฉันสมองทึบ สอบเข้าได้แค่มหาวิทยาลัยอันดับสอง ทำธุรกิจต้องโดนคนโกงแน่"

"ความหมายของฉันคือ ธุรกิจร้านอาหารนายทำไม่ได้ แต่ในวิทยาลัยซวี่เฉิง กลับซ่อนโอกาสหาเงินอยู่อย่างหนึ่ง"

เฉินเหยียนเซินหยุดครู่หนึ่ง ยิ้มน้อยๆ พูด

"พี่เซิน โอกาสอะไร" ซ่งหยางเผยสีหน้ายินดี รีบถามต่อ

เขาเอาเงินจากบ้านมายี่สิบหมื่น ถ้าทำอะไรไม่สำเร็จเลย ก็คงเสียหน้าเกินไป

"ตัวแทนพัสดุในมหาวิทยาลัย"

เฉินเหยียนเซินพูดทีละคำ

ปีสองพันสิบอยู่ในจังหวะเวลาที่กระอักกระอ่วน ช็อปปิ้งออนไลน์เพิ่งเริ่มเฟื่องฟู ยังไม่ถึงยุคทอง มหาวิทยาลัยอย่างวิทยาลัยซวี่เฉิงที่มีนักศึกษาในโรงเรียนไม่ถึงสองหมื่นคน เพียงห้าพันบาท ก็เซ้งสิทธิ์ตัวแทนของบริษัทขนส่งสี่เจ้าอย่างฮุ่ยทง กั๋วเฟิง ยฺหวินต๋า และหยวนทงได้

ถ้าเอาไปสิบกว่าปีให้หลัง ต่อให้ราคาขึ้นสิบเท่า ก็อย่าหวังว่าจะได้สิทธิ์ตัวแทนของเจ้าใดเจ้าหนึ่ง

เฉินเหยียนเซินรู้ในใจ ตอนนี้เข้าวงการนี้ ต่อให้ไม่ทำอะไรเลย สี่ปีให้หลังก็ทำให้ค่าตัวแทนเพิ่มขึ้นสิบเท่า แล้วเซ้งต่อได้

เขาย่อมมองเงินก้อนเล็กนี้ไม่ขึ้น เพียงแต่ซ่งหยางพูดขึ้นมา เขาถึงพูดส่งๆ

นอกจากนี้ รูปแบบต่อรองราคาศูนย์บาทของฝูหลี่เถากำลังจะเปิดตัว ตอนแรกไม่มีซัปพลายเออร์ที่น่าเชื่อถือ ได้แต่จัดซื้อสินค้าเอง แล้วส่งของรางวัลให้ผู้ใช้

ในด้านโลจิสติกส์ ถ้ามีคนที่คุ้นเคยและไว้ใจได้สักคน เขาก็สบายใจขึ้น